Blog archief

Op deze pagina de BLOG artikelen die voor het eerst gedurende december 2018 zijn verschenen.

Inclusief bijdragen van lezers in de vorm van ingezonden artikelen.

De meest geraadpleegde artikelen (december 2018)

Wonen in een woonwagenkamp

Van 3 december 2018


De meeste Canadezen wonen in een huis of een flat - maar er is ook een flinke groep die woont in een soort woonwagens. Bedoeld worden semi-permanente woningen die veelal gegroepeerd worden in een wijkje.


Men noemt deze woningen vaak een "mini home" of een "mobile home" omdat ze, in beginsel, wel verplaatst kunnen worden. Op zich gebeurt dat weinig want het is duur en ingewikkeld om zo'n bakbeest over de weg te vervoeren. De term "mobile" is dan ook maar ten dele juist. In feite zijn ze ook wel verankerd op een bepaalde woonplek. 


Omdat ze toch kant en klaar over de openbare weg aangeleverd werden, zijn de maximale afmetingen vastgelegd. Door er dan juist twee tegen elkaar te zetten, is het mogelijk een vrij aanzienlijke woning te creëren. Men spreekt dan soms van een "modular home". De technische uitdrukking ervoor is "double-wide".


Kenmerkend voor "mobile homes" is dat ze veelal op een speciaal daarvoor ingericht woonpark staan, dat inderdaad iets weg heeft van een kamp. Je komt meestal binnen door een poort waar de beheerderswoning staat. Dan zijn er vrij smalle weggetjes waarlangs allemaal van dit soort huisjes staan. De percelen zijn piepklein dus alles staat vrij dicht tegen elkaar aan. Op dit soort parken huurt men het stukje grond waarvoor dan een maandelijks bedrag afgerekend moet worden.


Net als met "gewone" woonwijken, zijn er nette en minder nette buurten voor wat betreft deze woonparken. Sommige zijn vrij grof ingericht, de huurprijs voor het perceel is gering en de huisjes zijn wat ouder en vaak minder waard. Er zijn er echter ook waar alles pico bello in orde is en de huizen fraai en modern. De meeste "mobile homes" worden aangekocht. Zoals gezegd, niet de grond maar wel de opstal. Dit is zo gangbaar dat veel banken er ook een financieringsvorm voor hebben klaarliggen.


Veel Canadezen die niet in zo'n woonpark wonen, kijken een beetje schamper tegen deze huisjes aan. Voor velen is het echter toch een uitkomst want men kan vrij voordelig in een eigen huis wonen dat nota bene ook nog eens vrijstaand is. De beperkingen op deze woonparken zijn soms vrij streng: alleen ouderen, geen grote huisdieren en andere reglementaire bepalingen betreffende bijveerbeeld parkeren, barbeques en gasten. Sommigen vinden dat naar, anderen vinden dat juist plezierig.


Uiteindelijk is dit gewoon een andere woonvorm waar eigenlijk niks mis mee is. Het kan, af en toe, zelfs voorkomen dat men een dergelijke woning zomaar ook kan huren.

Mopperende Canadezen

Van 11 december 2018


(ingezonden) De gewoonte van mensen om te klagen over hun omstandigheden, nou die gewoonte bestaat overal. Zelfs in Canada, wat toch eigenlijk een heel fijn land is om in te wonen.


Waar kun je dan over klagen? Nou, eigenlijk over van alles. Canadezen klagen over de prijzen, de belastingen, de voorzieningen, arbeidsomstandigheden, de zorg, woningsituatie - enzovoort. Je kunt het zo gek niet verzinnen, of er valt wel wat over te klagen. Canadezen hebben op school geleerd dat ze vooral hun mening over dingen moeten geven - en dat doen ze dan ook.


Zo stond ik laatst op het kleine postkantoortje hier in de buurt. Er was een meneer voor me die een enkele postzegel moest kopen voor een brief en daar moest hij liefst een hele Dollar voor afrekenen. Hij begon ... inderdaad te mopperen. Hij kon zich nog herinneren dat het slechts zoveel centen kostte. Het was een schande dat hij er zo veel voor moet betalen, nu. Dat het postbedrijf toch al geen winst maakt, dat ontging hem kennelijk even.


Ik heb me in de onzinnige discussie gemengd - had ik misschien beter niet kunnen doen maar och. Ik zei nog: Ja ik vind het ook een schande dat het allemaal zo veel kost, het zou veel minder moeten wezen. In feite, zo zei ik, zouden ze ONS moeten betalen dat wij de goedheid hebben om hier überhaupt binnen te komen. Wat een afzetterij!


Mijn punt was dus duidelijk, althans voor mij was het dat wel. Eerlijk gezegd vind ik het helemaal niet duur. Je kunt een poststuk over een afstand van duizenden kilometers verzenden voor een schamel Dollartje? Dat is toch een koopje van jewelste. Ik ken natuurlijk ook wel de Europese tarieven. Die zijn zo'n beetje het dubbele dus waar klagen we dan eigenlijk over? De oudere heer vond het minder grappig allemaal en liep weg; opnieuw mopperend, ik denk nu juist jegens mij.


Dit dus om te bewijzen dat je altijd wel iets kunt vinden om over te klagen. Intussen horen Canadezen wel langs alle kanten (op school, in de media en op het werk) dat Canada weer verkozen is tot een van de beste landen ter wereld om in te wonen. Hoe kun je dan toch klagen?

Een Canadees biertje?

Van 18 december 2018


(ingezonden) Jarenlang was het Canadese bier niet te pruimen. Het was waterig, smaakte dan ook naar niks en zat vol met gruwelijke chemicaliën. Gelukkig zijn de tijden veranderd wat dat betreft.


De grote jongens in de Canadese bierwereld zijn internationaal nauwelijks bekend: Molson, Labatts en Sleeman. Veel verkocht in Canada worden ook de Amerikaanse merken als Coors en Budweiser. Al deze merken zijn, wat smaak betreft, nauwelijks van elkaar te onderscheiden. Ik geloof dat men juist probeert elkaars smaak zoveel mogelijk na te doen - want zo was men het gewend.


Gelukkig is daar, vrij ineens, verandering in gekomen. Er zijn nu, overal in Canada, kleinere brouwerijtjes bijgekomen. Met prachtige bedrijfsnamen als "Spinnaker", "Big Rock Brewery" en "Muskoka Springs" om er maar enkele te noemen, kan het bier toch niet saai meer zijn? Deze hebben trouwens inmiddels een flink marktaandeel verworven. Bij veel restaurants en cafés wordt er, vaak naast de standaardbrouwsels van de oude marktleiders, ook een speciaal bier aangeboden.


De bedrijfsnamen van de brouwerijen mogen dan fraai zijn, de veelheid aan namen op de fles overschrijdt het voorstelbare. Wat te denken van "Beau's Lug-Tread Lagered Ale" of "St Ambroise Pumpkin Ale". Ook "La Fin du Monde" klinkt gezellig, al bijna net zo creatief als "Chucklehead" of "Cowbell Sour". Al deze producten hebben een eigen smaak en een groep consumenten die ze geweldig vinden. Maar dus ook altijd een groep die liever een "gewoon" biertje heeft.


Ofschoon Heineken altijd wel verkrijgbaar is geweest in Canada, is me opgevallen dat er inmiddels ook veel andere buitenlandse biertjes te koop zijn, eigenlijk uit alle landen. Elke liquor store heeft wel een afdeling met import bier. Daar koop je dan één blikje met Stiegl of Löwenbräu. Maar niet met een heel krat tegelijk. Importbier blijft toch een luxeproduct.


De opkomst van het alcoholvrije bier in Canada verloopt echter maar moeizaam. Dat komt misschien omdat het juist niet in de drankwinkel verkocht wordt maar in de supermarkt, bij de frisdrank. Daarmee is het dus geen echt bier, zo denken de consumenten.


Wat ik wel jammer vind, is dat bier zo vreselijk duur is in Canada. Eén blikje bier van $3 is helaas toch echt veel duurder dan €0,60 bij je plaatselijke Jumbo. Dat weerhoudt de Canadese drinker er echter niet van om af en toe eens flink door te zakken.

Een advocaat of een notaris?

Van 4 december 2018


Je bent misschien gewend naar een advocaat te gaan als je moet procederen en naar een notaris als je een akte wilt passeren. Het verschil tussen advocaat en notaris ligt echter heel anders in Canada.


Na een vrij langdurige en pittige studie loopt men een aantal jaar stage en dan kan de jonge jurist zich vestigen als advocaat/notaris in Canada. Met andere woorden, de twee beroepsspecialiteiten zijn in feite gecombineerd. In beginsel kan elke advocaat ook fungeren als notaris. In de praktijk hanteert men vaak weer wel bepaalde specialisaties omdat de cliënt daar uiteindelijk toch het best bij is gediend.


Veel juristen gaan werken bij een van de grotere law firms waar vaak honderden juristen hun bureau hebben. Veel van deze bedrijfsmatige advocatenkantoren zitten in hoge moderne kantoorgebouwen op korte afstand van de rechtbanken. De meeste van dit soort kantoren zijn zeer luxueus uitgevoerd en hebben bijvoorbeeld ook echte bedrijfsleiders (managers) in dienst. Men rekent vaak gigantische uurtarieven die voor gewone mensen niet betaalbaar zijn. Wie bij zo'n kantoor werkt, geniet automatisch veel aanzien in de gemeenschap.


Wie zich meldt met een aantal juridische zaken bij zo'n groot kantoor, zal met verschillende advocaten te maken krijgen. Eentje doet patentrecht, een ander specialiseert zich in contracten, weer een ander in familierecht - maar er zijn ook altijd wat specialisten die de typische notarisfuncties vervullen: overdracht van onroerende zaken, testamenten en dergelijke. Elk beetje kantoor heeft ook enkele pleiters en dat zijn de specialisten die in de publiciteit komen. Als raadsman in een civiele of strafrechtelijke procedure treden ze met veel verve op, zowel in de rechtszaal als daarbuiten. Deze juridische tak is voor de leek, uiteraard, de meest vermakelijke.


Toch zijn er in Canada veel andere juridische mogelijkheden. Er zijn, bijvoorbeeld, ook kleine kantoortjes met vaak maar een of twee juristen. Dit kan voor bepaalde klanten een wat laagdrempeligere oplossing zijn. In sommige provincies heeft men trouwens weer juist wel echte notarissen die dus los staan van de verdere advocatuur.


Het valt beslist te verwachten dat je, in Canada, ooit een advocaat of notaris nodig zult hebben. Het is dus best nuttig je een beetje in te lezen in de materie. Daartoe zijn publicaties en heel veel plaatselijke en landelijke websites beschikbaar. Je zou met deze website kunnen beginnen: http://www.thecanadaguide.com/basics/legal-system/

Buurland van Canada

Van 23 december 2018


Iedereen weet dat de VS het buurland is van Canada. Maar Canada heeft nog andere buurlanden. Wie kan aangeven welke dat zijn en welk land daarvan is het aller dichtstbij?


De meeste Canadezen weten dit niet. Als ze dan echt antwoord moeten geven op deze moeilijke vraag, dan krijg je interessante reacties. Rusland misschien? Groenland dan? IJsland? Noorwegen? Je krijgt de gekste antwoorden maar vrijwel niemand weet echt dat, na de Verenigde Staten, Frankrijk het dichtst bij Canada is gelegen. Is natuurlijk ook haast ongelofelijk. Maar het zit zo ...


De eilandengroep Saint-Pierre & Miquelon is gelegen tussen Newfoundland en het Canadese vasteland. Het is een Franse overzeese gemeenschap (Collectivité Territoriale Saint-Pierre-et-Miquelon) en zelfs een voormalig Frans overzees departement. De eilanden horen al sinds 1763 bij Frankrijk. Dat ze ook echt bij Frankrijk horen, dat merk je aan van alles. Ze worden bestuurd door een Préfect, aangesteld in Parijs. De Franse Gendarmerie Nationale heeft er twee politiebureaus. Frankrijk verzorgt ook de militaire verdediging van de eilanden. De voertaal is er, uiteraard, Frans. Het schoolsysteem is Frans. Daarbij lijkt het gesproken Frans niet op het knauwerige Canadese Frans, maar veeleer op het Stadsfrans. Opmerkelijk, zo ver van het moederland.


De bewoners betalen in Euro, al wordt de Canadese Dollar ook gretig aangenomen. Er wonen zo'n zesduizend mensen en velen werken in de visvangst of de daaraan verbonden industrieën. Toerisme is tegenwoordig ook wat belangrijker al is het vrij lastig om de eilanden te bezoeken. Er zijn wel wat vluchten tussen de nabijgelegen Canadese provincies (Nova Scotia en Newfoundland) en er is een veerdienst, eveneens naar Newfoundland. Rechtstreekse vluchten naar het Franse vasteland zijn er maar heel af en toe.


Wat toch wel raar is, dat de bewoners een Frans (Europees) paspoort krijgen maar dat Saint-Pierre & Miquelon niet bij Europa hoort. Toch mag men, dankzij dat Franse paspoort, wel in de Europese verkiezingen meestemmen. De eilanden horen niet in de Schengen-zone en men volgt de Canadese zomertijd en dus niet de Europese regels dienaangaande. Ingewikkeld allemaal ...


Het is interessant dit stukje Frankrijk te bezoeken - je zult er van opkijken. Als je nu in (Oost-)Canada eens een auto met Franse nummerplaat ziet rijden, dan kun jij al vast uitleggen hoe dat komt.

Al die Ministers van Financiën

Van 10 december 2018


Hoeveel Ministers van Financiën zijn er in Canada? Je had gedacht dat het er misschien een was? Nee, da's fout. Elke provincie heeft er ook een en elk territorium ook. Totaal dus liefst 14.


Deze week komen al deze Ministers van Financiën bij elkaar op het hoofdkantoor van de grote baas in Ottawa, bij de Federale Minister van Financiën dus. Ze mogen allemaal hun zegje doen en hun eigen belangen verdedigen. In een groot en gevarieerd land als Canada lopen die belangen nogal uiteen. Dit soort bijeenkomsten zijn dan ook altijd een goed voorbeeld van georganiseerde chaos. Over een ding zijn ze het wel allemaal eens: iedereen wil meer geld.


Dat komt op zich goed uit want de Federale Minister van Financiën heeft dit jaar liefst 78.7 Miljard Dollar te verdelen onder de provincies. Een groot deel van deze post staat te boek als "Transfer Payments". Dit kan gezien worden als een herdistributie van 's lands weelde, waar dus eigenlijk de zwakkere provincies worden bijgestaan uit de algemene federale middelen. Dit dus om de enorme economische verschillen tussen de afzonderlijke provincies wat af te vlakken. Uiteraard wordt de verdeelsleutel tot in den treure besproken.


Maar er worden ook andere favoriete onderwerpen ter tafel gebracht. Dit jaar staat hoog op de agenda hoe het moet met de accijnzen op de verkoop van cannabisproducten, die immers nu in heel het land openlijk verkocht mogen worden. De provincie Alberta die erg in de piepzak zit vanwege de lage olieprijzen, vraagt om hulp bij de aanschaf van oliewagons, omdat de beloofde pijplijn er plotseling toch niet gaat komen.


Over het algemeen vinden de provincies het ook belangrijk om met zijn allen afspraken te maken over de belastingtarieven. Die moeten concurrerend zijn maar ook weer niet zo dat men elkaar de vliegen afvangt. Verder moeten de tarieven, tot op zekere hoogte, worden afgestemd op wat er bezuiden de grens gaande is. Zo wordt het allemaal al snel behoorlijk ingewikkeld.


Wie denkt dat het maar saai is, al die economische en financiële praatjes, die moet maar eens gaan luisteren bij zo'n bijeenkomst van ministers. Je krijgt er beslist rode oortjes van.

Ook de volgende BLOG artikelen zijn vaak ingezien

Doorzeuren over plastic zakjes

Van 28 december 2018


(ingezonden) Je zult het niet voor mogelijk houden hoe er in een gigantisch land zo kleinzerig doorgezeurd kan worden over plastic zakjes. Wat de mensen er wel niet over te zeggen hebben ...


Iedereen lijkt het er over eens te zijn dat plastic heel slecht is voor het milieu. Er zit te veel plastic in de oceanen. Er zit zelfs plastic in onze lichamen. En het spul verteert ooit maar moeizaam. En toch lijkt de wereldeconomie van plastic aan elkaar te hangen. Er komt nu uitgebreide berichtgeving uit de provincie Ontario dat de inzameling van plasticproducten volledig uit de hand is gelopen. De kosten lopen op, er wordt weinig met de ingenomen producten gedaan en de inzet van de bevolking eraan mee te werken is al weer tanende.


Nu hoor ik enthousiastelingen roepen dat plastic dan maar helemaal afgeschaft moet worden. Daar staan dan weer pragmatisten tegenover die juist stellen dat plastic zelfs juist goed is voor het milieu. Bijvoorbeeld, doordat plastic het eten zo goed verpakt, wordt er minder van verspild doordat het langer vers blijft. Het is weer echt zo'n geval van "wie heeft er nu gelijk". En het antwoord is dat beiden natuurlijk gelijk hebben. We moeten een compromis vinden, maar dat principe past dan weer helemaal niet in het typisch Canadese zwart-wit denken van of het één of het ander.


Beide partijen graven zich in met statistische onzinnigheden. Dit, terwijl het probleem zich maar niet wil laten oplossen. Stel je dat nu zo voor. Je krijgt bij de supermarkt tien plastic zakjes om je eten naar de auto te dragen. Die zakjes worden nat en vies maar je moet ze wel weer aanbieden in de "blue box" voor de plasticverwerking. Die kunnen er intussen niks mee want het plastic is vies en nat dus gaat het alsnog naar de vuilnisstort want aan vuilverbranding doen we in Canada nog niet, dat is te duur.


Dat is dus eigenlijk een heel kostbare en omslachtige manier om eten naar je auto te brengen. En om vervolgens het plastic weer in te graven. Helaas waaien vaak de zakjes weg uit de "blue box" en die komen dan in de sloot te liggen, dwarrelen door het bos of vinden een rustplek ergens in de stad in een verlaten hoekje. Inmiddels zijn ze te vies om aangepakt te worden.


Ik sta er bij en schud mijn onwijze hoofd. Zou er nu niemand in Canada zijn die even zijn licht kan komen opdoen in een "ander land" waar dit soort problemen al decennia geleden werden onderkend en opgelost? Moeten de Canadezen nou echt zo trots zijn dat ze van een ander geen aanwijzing kunnen accepteren?

Gezond eten in Canada kan best

Van 2 december 2018


(ingezonden) Jarenlang heb ik er grapjes over gemaakt hoe ongezond de meeste Canadezen toch eten. Veel te vet, veel te veel suiker, te weinig groente en te veel vlees. En vooral: gigantische porties.


Geen wonder dus, voeg ik er meteen aan toe, dat Canada een land van dikke mensen is. Je valt hier niet op als je aan zwaar overgewicht lijdt. Ongetwijfeld komt dat, althans voor het overgrote deel, door een ontspoord innamebeleid. Men eet maar wat men wil, wanneer men dat wil, in hoeveelheden waar je terstond niet goed van zou worden. Gefrituurde gerechten zijn er veel te veel. Zoetigheid wordt extra zoet gemaakt. En wat natuurlijk ook dik maakt: al die kopjes koffie met dubbeldikke room en extra suiker er in. En niet te vergeten de alcoholische dranken. De mateloosheid van dat alles, daar zit het 'm volgens mij in.


Kijk eens in een supermarkt. Er zijn hele rijen met chips en zoutjes; en met koekjes en andere zoetigheid. En niet te vergeten de suikerhoudende frisdranken. Zoek je in diezelfde winkel naar de groenteafdeling, dan is die veel kleiner.


Maar toch heb ik de stroming in de afgelopen 10 jaar wel zien veranderen. Nu kun je zelfs bij McDonald's een salade krijgen en een mager kiphapje. Andere hamburgertenten doen mee - de trend is beslist om gezondere dingen op de menukaart te zetten. Ook in de supermarkt biedt men meer fruit aan en zelfs al flink wat biologische producten. Zou het dan toch beter aan het worden zijn?


De media maken zich er ook druk om. We moeten gezonder gaan leven, anders stapelen de gezondheidsproblemen later zich alleen maar op. Die boodschap is aan het doordringen. Er is zelfs al een aanzienlijke bevolkingsgroep die extra gezond leeft. Veel vers eten, geen processed food, alles biologisch, alsjeblieft geen koffie, suiker en alcohol en vooral ook veel afgemeten lichaamsbeweging.


Daar zie ik een kenmerk in van de Canadese samenleving. Het ene uiterste óf het andere. Er is die grote groep die juist dit doet en een andere aanzienlijke groep die het tegenovergestelde nastreeft. Concreet dus: een groot bevolkingsdeel dat vet is en eet volgens de oude principes van meer is beter. En een toegewijde groep die alles zo gezond mogelijk probeert te doen.


De gulden middenweg bestaat dus eigenlijk niet. Men denkt echt zwart/wit, in uitersten - of het één, of het ander. De gedachte om "gewoon" redelijk gezond te leven met wat lichaamsbeweging maar verder niks extreems, die stroming kennen we hier eigenlijk "nog" niet.

Rechtsvorm van je Canadese bedrijf

Van 24 december 2018


Ook in Canada kun je een "eenmanszaak" of "partnership" voeren maar veel ondernemers kiezen toch voor een andere rechtsvorm. Wat die keuze betreft, dien je zeker advies in te winnen bij een advocaat.


Om te beginnen heb je al de keuze tussen een provinciaal geregistreerd bedrijf en een federale registratie. Indien je kantoren of winkels over het hele land zult hebben, dan is de federale registratie misschien aan te bevelen. Maar ook daar is een alternatief voor: je kunt namelijk als provinciaal bedrijf in andere provincies werkzaam zijn. In sommige gevallen moet je dan wel geregistreerd zijn in die provincie, waar vorm aan gegeven kan worden met een zogenaamde extraprovincial registration.


Je bedrijf moet om te beginnen een naam krijgen. Daar is men in Canada vrij precies in. In een ideaal voorbeeld geeft de naam aan wie je bent, wat je doet en wat je rechtsvorm is, zoals hier:

- Jansen Construction Ltd

Duidelijk is dan dat het bedrijf Jansen heet, dat je in de bouw zit en dat de gekozen rechtsvorm een Limited Company is. Overigens mag je je dan ook bijvoorbeeld Jansen Construction Corporation or Jansen Construction Inc laten noemen. Dit betekent alle precies hetzelfde maar als je een naam kiest, dan kun je die alleen maar weer veranderen als je eerst weer toestemming vraagt bij het registratiebureau (the Registrar).


Het is, op zich, een fluitje van een cent om een bedrijf te registreren. Wel heb je er een advocatenkantoor voor nodig om de nodige papieren op de juiste plek te deponeren, de vereiste toestemmingen te vragen en het registratieproces in goede banen te leiden. Het kost niet veel, het duurt niet lang en het principe-advies dat je er voor nodig hebt wordt vrij routinematig verstrekt.


Bij sommige (grotere) advocatenkantoren heeft men zelfs vaak kant en klaar geregistreerde bedrijven. Het enige wat er dat nog moet gebeuren is de naam van het bedrijf veranderen - en natuurlijk de eigenaarsstructuur. Dat is iets duurder maar nog weer sneller. Dat soort voorgeregistreerde bedrijven hebben dan eerst meestal een nummer, zoiets als 45678923 BC Inc.


Er zitten veel voordelen aan een bedrijfsvorm als Corporation. Om te beginnen is de Corporation terstond een ingezetene - die hoeft dus bijvoorbeeld ook niet te immigreren. Er zitten uiteraard vaak ook financiële en juridische voordelen aan een bepaalde bedrijfsvorm - maar het brengt ook verplichtingen met zich mee, vooral van administratieve aard.


Laat je uitgebreid voorlichten over de voordelen die elke rechtsvorm met zich brengt en natuurlijk ook over de eventuele nadelen. Daarvoor kun je terecht bij gespecialiseerde advocaten - en vergeet ook niet een goede accountant aan te stellen. Zonder advies wordt het ontzettend moeilijk.

Leuk, een echt Canadese website

Van 20 december 2018


Als je naar Canada gaat verhuizen en je verwacht zakelijke bezigheden te ontplooien, dan is het een uitstekend idee je Canadese website ruim van te voren klaar te maken.


Een Canadese website kun je vaak herkennen aan de extensie .ca (zoals bijvoorbeeld deze website) maar dat is niet verplicht. Je kunt in Canada eigenlijk alle extensies gebruiken zoals .com of .info of wat dan ook. Veel Canadezen vinden het extra leuk als ze .ca zien, dat streelt de nationalistische gevoelens. Het plaatst de website ook heel duidelijk in Canada waar dat bij andere extensies nog maar af te wachten is. Beslist een aanrader dus als je klanten binnen Canada hebt. Meerdere extensies kan en mag ook - eventueel laat je die dan naar elkaar doorschakelen.


Je kunt beginnen met het kiezen van een domeinnaam. Het is handig om je bedrijfsnaam duidelijk in de domeinnaam te verwerken en liefst ook de bedrijfstak. Als je dus Piet heet en vis verkoopt, dan is piet-fish.ca helemaal zo gek nog niet. Zo wordt je gemakkelijk gevonden, waar het in de wereld van het Internet uiteindelijk toch om te doen is. Een prachtige website die onvindbaar is, daar heeft niemand wat aan.


Uiteraard neem je een betrouwbaar, gevestigd bureau in de arm om de website voor je klaar te maken. Dit dien je ruim op tijd te doen want de zoekmachines moeten lang zwoegen voordat ze jouw bedrijf op een begeerlijke plek op de voorkeurslijst zetten. Uiteraard is het ook belangrijk dat je al vast nuttige informatie op je website hebt, goede schakels naar de sociale media, aardige foto's en pakkende video'tjes. Een website bouwen is vakwerk. Hoe meer jouw zaak er van af zal hangen, hoe belangrijker dat ook is.


Om jouw bedrijf via jouw website te kunnen vinden, moet je SEO geoptimaliseerd worden. Dat is weer een vak apart. Men voegt dan elementen toe aan jouw website die door de zoekmachines opgepakt worden. Omdat dit allemaal heel tijdrovend is, dien je er echt ruim op tijd mee te beginnen. Als je de winkel al hebt geopend en dan pas met een website gaat beginnen, dan verlies je maanden, misschien zelfs wel een heel jaar, aan werving via de zoekmachines.


Het kost Duizenden Dollars om een nette en efficiënte website te bouwen. Maar het kost tienduizenden of honderd-duizenden om een winkel in te richten. Het is dus beslist nuttig om serieus over je website na te denken en deze al heel vroeg in de verf te zetten.

De autofabriek moet sluiten

Van 5 december 2018


(ingezonden) In Canada worden veel auto's gebouwd en geassambleerd, vooral van Amerikaanse types maar ook enkele Japanse modellen. De fabrieken staan voornamelijk in de provincie Ontario.


Ik heb opgemerkt dat er gedurende de laatste jaren meer autofabrieken zijn gesloten in deze streek dan er geopend zijn. Dit gaat gepaard met golven van massa-ontslag, wat tot grote ontreddering in de streek leidt. De gevolgen voor de toeleveringsindustrie moeten ook niet onderschat worden. Al met al heeft het wel en wee van de auto-industrie veel invloed op het reilen en zeilen van de economie, vooral in centraal Canada maar ook zelfs daarbuiten.


Nog maar net een week geleden gaf GM aan krachtig te gaan snoeien in de productie van personenwagens in de fabrieken in Ontario. De reactie van de overheid, de vakbonden en de duizenden mensen die er direct bij betrokken zijn, was te verwachten. Men is uit het veld geslagen - maar er is verder weinig aan te doen als zo'n groot (buitenlands) bedrijf bepaalde zakelijke beslissingen neemt.


Laat ik eens kijken waarom dit zo gelopen is. Ten eerste kijk ik naar de wandaden van Dictator Trump, die er toch mooi weer voor heeft gezorgd dat het ietsje minder aantrekkelijk is voor Amerikaanse bedrijven om in Canada te produceren. Een reus als GM trekt daaruit zijn lering en brengt de productie terug naar huis. Naar de Verenigde Staten dus, of anders eventueel naar een echt lage-lonen land.


Ten tweede vind ik de modellenpolitiek van GM, zachtjes gezegd, wat gedateerd. Het valt op dat hun producten ronduit ouderwets zijn. Ze liggen, min of meer, op het niveau van vergelijkbare Europese en Japanse auto's van een jaar of twintig geleden. Men heeft geweigerd echt met de tijd mee te gaan - consumenten laten de GM auto's dan staan en kiezen voor een wat modernere auto.


Ten derde is er een algemene trend in de auto-industrie om uit te wijken naar "SUV"-achtige voertuigen. In Noord-Amerika zijn die dan ook nog eens extra groot want de wegen zijn breed en de benzine is de halve prijs. De verkoop van "gewone" auto's staat al jaren onder druk, dat is ook mij opgevallen; en laten die nu juist gemaakt worden in de Canadese fabrieken. Bij GM wisten ze dit - die zijn ook niet gek. Het ziet er dus naar uit dat ze bewust de Canadese fabrieken hebben laten verslonzen.


Hoe droevig ik de situatie ook vind voor duizenden mensen, Canada kan hier wel weer wat van leren. Laten we niet te afhankelijk zijn van de gegoedheid van het buurland. Zeker de laatste jaren is het de Verenigde Staten er juist om te doen om Canada (en eigenlijk alle andere landen) leeg te zuigen. Zit daar dan geen overduidelijke les in?

Hoe het nu verder gaat met de wiet

Van 14 december 2018


(ingezonden) Het mag dus nu gewoon in Canada: de wiet. Mijn eerste bevindingen aangaande deze zonderlinge wetsontwikkeling zijn vrij bezorgd. Mag ik hier even ventileren?


De spanning is er af. Eerst mocht het helemaal niet, toen mocht het eigenlijk niet (maar werd er niets tegen gedaan) maar nu zijn alle trossen los. Het mag officieel. Velen rookten al wiet voordat het was toegestaan en dat is, volgens mij, nu nog veel meer geworden. 


Sommigen lijken het zelfs modieus te vinden om er aan mee te doen.

Het allergrootste probleem dat me al meteen opvalt is dat veel agrariërs hun productie aan het omzetten zijn van dingen die je kunt eten naar dingen die je kunt smoken. Er wordt nu zelfs officieel voorspeld dat Canada volgend jaar een voedseltekort zal hebben doordat er veel productiecapaciteit zal wegvallen. Dit moet dan met extra voedselimport worden opgevangen. Het resultaat, zo staat in de krant, is dat gezinnen er op moeten rekenen ineens zo'n $450 meer per jaar aan eten uit te geven.


In Ottawa, niet een echt heel grote stad, wordt verwacht dat er over een jaar wel 100.000 gebruikers zullen zijn en dat er daar dan ongeveer 100 verkooppunten voor nodig zouden wezen. Daarmee bereikt men de dichtheid van coffeeshops van Amsterdam. Wil men dat dan echt? Is dat niet eerder een voorbeeld van een volledige ontsporing?


De mentaliteit verandert ook al snel, dat merk ik echt. Dertig jaar geleden was dronken autorijden al in de ban gedaan. Voor die tijd dacht men vaak dat je eigenlijk beter kon rijden met wat drank in je pens. Dat zie ik nu met wiet ook weer. Ze denken dat ze onschendbaar zijn. Ten eerste rijden ze er nog beter door, denken velen. Ten tweede kan de politie ze niks maken want er is nog geen blaaspijpje voor cannabisproducten.


Jarenlang heeft Canada gestreden tegen het roken van tabak. Dat heeft vruchten afgeworpen. Er wordt veel minder gerookt. En nu? Zou dat gelurk aan die cannabis zo gezond zijn? Wat voor chemicaliën zitten daar eigenlijk in die bij de productie zijn gebruikt, of erna, of wie weet. De volksgezondheid staat onder druk, daar ben ik wel van overtuigd. En waarom? Wat is het nut eigenlijk?


Er wordt ineens uitgebreid verhaald over de voordelen van cannabis. Mensen geloven het ook nog - want het komt zo goed uit. Maar ik denk dat de schadelijke gevolgen aanzienlijk zullen zijn. Niet alleen door het roken, door de chemicaliën en door de grotere verkeersonveiligheid, maar ook door de algemene malaise die inzet. Mensen gaan er van hangen, het initiatief wordt weggenomen, de luiheid wordt aangewakkerd en de productiviteit gaat omlaag. Waarom zou Canada dat nou willen?

Nog meer BLOG artikelen uit december 2018

  

Canada heeft een heus grensgeschil

‎December‎ ‎19‎, ‎2018

De grens met de Verenigde Staten is duizenden kilometers lang en daarmee, op zich, onbetwist. Toch zijn er enkele plekken waar Canada en de VS het niet eens zijn over het eigenlijke grensverloop.

Een brandpunt van dit geschil is het eilandje Machias Seal Island. Zoek het maar eens op:  44°30′6″N 67°06′5″W; het ligt in het waterrijke gebied bij de Amerikaanse staat Maine en de Canadese Provincie New Brunswick. De Amerikanen vinden dat het bij de VS hoort en Canada vindt dat het bij Canada hoort. We hebben het over een eigenlijk onbewoond eiland van ongeveer 8 ha. Het waait er haast altijd en er staan dan ook geen bomen.

In historische documenten wordt het eiland, al dan niet met een juiste omschrijving, door beide landen wel genoemd. Canada heeft geprobeerd het geschil te beslechten door er een (bemande) vuurtoren op te plaatsen. Dat gebeurde al in 1832 (toen nog Groot-Brittannië) en de toren is sindsdien, op kosten van Canada, al twee keer herbouwd. Inmiddels is deze nog steeds bemand en als zodanig zelfs de enige bemande vuurtoren in Canada. De installatie wordt gevoed door zonnepanelen. Andere bewoners van het eiland zijn medewerkers van de Canadian Wildlife Service die zich dus vooral om de enorme vogelstand bekommeren.

Het eilandje is strategisch verder (nog) vrij onbelangrijk. Ook denkt men dat er geen olie of gas te vinden is. Toch raken de gemoederen aan beide zijden van de grens verhit als het gaat om de visvangst - en dan met name die van kreeften die hier rijkelijk aanwezig zijn. Nog altijd is het niet echt duidelijk waar de grens nou eigenlijk loopt en wie er bepaalde rechten op de vangst heeft.

Er zijn wat opstootjes geweest het afgelopen jaar, toen Canadese vissersboten werden geënterd door de Amerikaanse kustwacht in de wateren rond Machias Seal Island. Dit werd overigens vrij laconiek afgedaan door de Amerikaanse kustwacht als dat ze op zoek waren naar illegale immigranten.

De Canadese overheid heeft hier vrij droogjes op gereageerd maar niet verzuimd om vooral wel te melden dat deze incidenten plaatsvonden in Canadese wateren. De Canadese associatie van vissers in de regio doet de kwestie af als "een routinematige handeling van de Amerikaanse kustwacht". Daarmee lijkt de kous weer afgedaan maar helemaal officieel is het grensgeschil dus niet echt opgelost.

Overigens zijn er, ook in Noord-Canada, enkele andere onduidelijke grensvoeringen. Die zijn voornamelijk tussen Canada en de Verenigde Staten en dan gaat het vooral over de grenslijn in het water. Toch wordt er nu ook over Hans Island gediscussieerd en wel tussen de Gemenebest van Denemarken (in dit geval dus namens Groenland) en Canada. Van wie dit wel zeer afgelegen eilandje is, moet ook nog beslist worden.


Boxing Day, wat zeg je me nou?

‎December‎ ‎26‎, ‎2018

(ingezonden) Als je die term nog niet hebt gehoord, dan kijk je vast heel erg op van de uitdrukking "Boxing Day" voor tweede Kerstdag. Wat zouden ze daar nou toch eigenlijk mee bedoelen?

Dat hebben we even opgezocht - zoals dat tegenwoordig heel eenvoudig te doen is via Wikipedia. Het is een uitdrukking uit de tijd van het Britse Rijk, waar ook in de koloniën de Engelse terminologie werd overgenomen. En nog steeds wordt "Boxing Day" in Engeland, maar dus ook in Australië, Nieuw Zeeland en Canada gebruikt. De rare naam gaat eeuwen terug en er schijnen verschillende redenen opgegeven te worden hoe men nou tot "Boxing Day" is gekomen.

Zo kregen veel dienstverleners een cadeautje op tweede kerstdag van hun klanten - in een doosje. Ik vind het goed te verklaren dat de term daar vandaan zou zijn gekomen. Anderen hebben het over het gebruik om juist op die dag ongewenste cadeaus in te wisselen bij de winkel - nog in de "doos" - voor iets dat men wel wil. Hoe dan ook, de term "Boxing Day" kent iedereen in Canada. Maar in de Verenigde Staten is het een onbekende uitdrukking.

Overigens is "Boxing Day" hier wel een officiële feestdag, net als eerste Kerstdag. Vallen deze dagen op een dag die al vrij is, dan krijgt men een andere vrije dag daarvoor in de plaats. Zo is dat officieel geregeld. Maar zoals dit jaar, met de feestdagen midden in de week, nemen velen die paar andere dagen ook gewoon vrij voor een flinke vakantieperiode.

In Canada staat "Boxing Day" voornamelijk bekend vanwege de "Boxing Day Sales". Er worden overal pogingen gedaan de verkopen nog eens goed aan te zwengelen met extra goedkope aanbiedingen. De winkelcentra in de meeste Canadese provincies puilen gigantisch uit - het is misschien wel de drukste dag van het jaar.

Een grappig detail daarbij vind ik dat er in sommige provincies juist een verplichte winkelsluiting is op tweede kerstdag. Daar houdt men dan toch heus ook wel een "Boxing Day Sale" maar die begint dan gewoon een dagje later, als er dus helemaal eigenlijk geen "Boxing Day" meer is. Overigens kunnen de "Boxing Day Sales" doorlopen tot dik in het nieuwe jaar. Alles wordt uit de kast getrokken om toch nog wat te kunnen verkopen, net nu iedereen eigenlijk uitgekocht is na de enorme aankopen die gedaan werden juist voor de kerst.

Als het allemaal voorbij is, het grote feesten, dan slaak ik althans een zucht van verlichting. Eindelijk weer een beetje normaal doen, misschien? 


Canada's dure Gigabytes

‎December‎ ‎29‎, ‎2018

De belangengroepen van consumenten in Canada hebben gesproken: ze vinden dat Canadezen te veel betalen voor hun maandelijkse mobiele rekeningen. Dit, in vergelijking met andere landen.

Inderdaad, als je zo eens wat tarieven bekijkt van de verschillende providers dan rijzen je de haren te berge. Het lijkt duur, maar er zit dan al wel vaak de prijs van het eigenlijke apparaat bij inbegrepen. Probeer je prijzen van alleen de basisdiensten te krijgen (gesprek, SMS, Gigabytes), dan verval je meteen in een onvergelijkbare brij van bedragen, kortingen, termijn-contracten, speciale aanbiedingen en koppelverkoop-verplichtingen. Een vergelijking doen tussen de providers is haast onbegonnen werk.

Met name wat betreft extra's lopen de tarieven belachelijk uiteen. Wat gebeurt er als je over je afgesproken bundel heengaat? Wat krijg je als je naar het buitenland belt? Wat gebeurt er als je in het buitenland bent en gebeld wordt? Hoe is interlokaal bellen geregeld? Welke diensten zijn gratis en welke juist niet? De lijsten met uitzonderingen zijn moeilijk te krijgen en onduidelijk om in te zien. Je moet het maar voor zoete koek aannemen.

Die brei aan informatie die niet met elkaar vergelijkbaar is, daar zouden de consumentenbonden wel wat aan gedaan willen hebben. Er zijn nog steeds mensen die een pakket hebben van een vrij bescheiden $60 per maand en dan ineens een rekening krijgen van $600 wegens overgebruik. Dat zou toch niet moeten kunnen, zo redeneert men. Dat zou beter afgedekt moeten wezen.

Eigenlijk is het redelijk te begrijpen dat mobiele telefonie in Canada wat duurder is dan in Europa. De geringere bevolkingsdichtheid maakt dat logisch. Je hebt immers meer infrastructuur nodig (zendmasten) als de mensen verder uit elkaar wonen. Dat een Gigabyte dan ook iets duurder is in Canada dan in Europa, is op zich uitstekend verdedigbaar. Maar laat het vooral duidelijk zijn.

Dit BLOG artikel is op zich erg vaag. Wat is precies het probleem, wat gaat jouw redelijk gebruik precies kosten en hoe houd je je mobiele rekening in toom? Kijk, en dat is allemaal inderdaad erg onduidelijk. Bijna iedere gebruiker wordt af en toe met onverwachte rekeningposten geconfronteerd en daar is dan (achteraf) eigenlijk niets meer aan te doen.

Je zit vervolgens een uurtje met de klantendienst aan de lijn en die leggen het wel beleefd uit ... als het leed al is geleden. Maar om echt vooraf te weten waar je aan toe bent met je mobieltje, dat zou beslist beter uitgelegd kunnen worden. Niet achteraf, maar van te voren.


Emigreren, doen of niet doen?

‎December‎ ‎13‎, ‎2018

Velen overwegen te emigreren maar er zijn verhoudingsgewijs maar weinigen die het ook echt doen. Hoe komt het toch dat er zo'n groot onderscheid is tussen willen en dan ook doen?

Ja, dat zouden velen inderdaad wel willen. In een prachtig, ruim land wonen waar er zat mogelijkheden zijn voor ontplooiing en ontwikkeling. Er lijkt keuze zat te zijn. Niet alleen de traditionele immigratielanden lonken (Australië, Nieuw Zeeland, Canada, US) maar er zijn ook zat andere fraaie bestemmingen die aandacht vragen (bijvoorbeeld: Brazilië, Zuid-Afrika, Nicaragua of Belize). Niet te vergeten ben je welkom in al die fraaie romantische Europese droomlanden zoals Ierland, Zweden, Spanje en Griekenland - om er maar een paar te noemen. Inpakken en wegwezen dus?

Het meest opvallend is eigenlijk hoe weinig mensen er echt verhuizen naar de andere landen binnen de Europese Gemeenschap. In beginsel mag dat - want zo werkt dat binnen het moderne Europa. Zelfs zonder een enorme immigratie-barrière, je kunt er immers zo naartoe, aarzelen velen toch om het ook echt te doen. De wetten zijn er anders, de werkgelegenheidssituatie is een hele uitdaging en dan moet je ook nog overweg kunnen met de taal en de plaatselijke gebruiken. Om dat een uitdaging te noemen is nog zachtjes uitgedrukt. Het is gewoon een hele stap. Op migratie zijn deze landen ook niet echt ingesteld. Wie ben jij, waar kom je vandaan en wat kom je hier doen?

Dat ligt heel anders in de traditionele immigratielanden - en laten we ons nu dus even beperken tot Canada. Je moet wel een enorme juridische horde nemen om binnen te "mogen" in het land - maar als je eenmaal binnen bent, dan valt toch op dat er een geolied systeem is om immigranten op te vangen. Niemand kijkt er echt van op dat je van een ander continent komt - je bent bepaald niet de enige.

Ontegenzeglijk is het een enorme stap. Een boel dingen zijn in je nieuwe vaderland behoorlijk anders geregeld. Dat vereist aanpassingsvermogen. Wel kun je je voordeel ermee doen dat je een andere achtergrond hebt - je kunt de zaken immers met een afwijkende visie bezien. Je bent daardoor veelzijdiger en misschien ook meer geschikt om op dingen in te spelen. Alleen daarom al zijn immigranten die het reeds zover hebben geschopt om het land binnen te komen, ook vaak succesvol in wat ze doen. Doorzettingsvermogen zit in onze genen!

De vraag is nu even of emigratie naar Canada een goed idee is. Zou het lukken? Zou je je thuisvoelen? Een eerste nuttige stap is dan ook om eens te laten onderzoeken of je, in beginsel, voor immigratie in Canada in aanmerking zou komen. Als je dat al vast weet, dan kun je je plan trekken. Voor een eerste immigratie-evaluatie voor Canada, ben je in ieder geval al naar de juiste website gekomen.

Welkom in Canada. Hier is het contactformulier: https://menno.ca/


En nu de Credit Cards afbetalen

‎December‎ ‎27‎, ‎2018

Vol overgave hadden de Canadezen zich op het kerstfeest gestort en veel van de gemaakte aankopen op hun credit cards gezet. Dat leek wel handig ... maar de rekening valt een dezer dagen toch echt op de mat.

Ze hadden zoveel plezier in de aanloop op Kerst. Voor iedereen moesten cadeaus gekocht worden, er moest uitgebreid en luxueus extra eten en drinken worden ingeslagen, de versierselen waren ook niet gratis. En vergeet niet die paar keer borrelen of luxe uit-eten met een grote groep vrienden en familieleden of zelfs met collega's. Het feest heeft een vermogen gekost, dat staat wel vast. Wie daarvoor niet had gespaard, had een handige oplossing. Zet het gewoon maar op de credit card. De rekening komt dan pas later. Maar een ding staat vast: hij komt.

Inmiddels zijn de eerste vette credit-card-rekeningen inderdaad aan het binnenlopen. Mensen krijgen dan ineens bedragen te verwerken die in geen verhouding staan tot hun inkomen. Er is dus geen enkele mogelijkheid die rekening gewoon te betalen. Dat kan en dat mag ... dat is zelfs de gemene bedoeling van die credit cards. Als je de rekening niet helemaal en op tijd afbetaalt, dan gaat de debetrente tikken. Bij veel credit cards ligt die op zo'n 20% per jaar. Morrend betaalt men dat want men kan niet anders ... maar wat een droeve aangelegenheid.

Voor veel Canadezen betekent dit dat ze maandenlang bezig zijn het kerstfeest-gebeuren af te betalen. Tegen de tijd dat ze weer financieel half boven water zijn, dient het volgende kerstfeest zich al weer bijna aan. Gebeurt er dan hetzelfde? Waarschijnlijk wel.

Het is lastig om deugdelijke informatie van de credit-card-bedrijven te krijgen, maar het schijnt dat ongeveer de helft van de credit-card-houders hun maandelijkse rekening helemaal afbetalen - die zijn dan verder geen rente verschuldigd.

De andere helft betaalt dus wel rente over een openstaand credit-card bedrag. Het enige dat de bank verlangt is een minimumbetaling per maand van zo'n 2% van het openstaande bedrag. Wie dat dan ook echt zo doet, zit zelfs jaren vast aan die peperdure lening.


Helpt elkaar, koopt Canadese waar

‎December‎ ‎16‎, ‎2018

Wie kent 'm nog, die zin uit de eerste helft van de vorige eeuw, waar we werden opgeroepen vooral Nederlandse waar te kopen - inderdaad om elkaar dan zogezegd te helpen?

In het internationaal georiënteerde Europa is die gedachte verwaterd, maar in Canada houden velen er toch van om vooral Canadese producten te kopen, als dat maar enigszins kan. Kijk maar eens in de supermarkt. De appels uit de Verenigde Staten blijven liggen terwijl de plaatselijke appels gretig aftrek vinden. Die zijn immers veel beter en lekkerder. Dit zie je niet alleen met veel groente en fruit maar ook met een boel andere producten. Er zijn best veel consumenten die het land van afkomst als selectiecriterium hanteren. Daarbij wordt de neus opgehaald voor Amerikaanse producten terwijl Canadese producten de voorkeur genieten.

Omdat veel Canadezen zo dicht tegen de grens met de Verenigde Staten wonen, wordt er door vrij veel Canadezen voor bepaalde zaken over de grens gewinkeld. Daar is zelfs een uitdrukking voor: cross-border shopping. Velen zien dat als een belediging voor Canada en men hoort regelmatig afkeurende woorden dat mensen op die manier hun eigen land zo veronachtzamen. Weer anderen kan dat natuurlijk geen lor schelen - ze kopen gewoon waar het 't goedkoopst is.

Sinds de Verenigde Staten onder hun leider Adolf Trump de America First campagne zijn aangegaan, heeft de afkeer van veel Canadezen jegens de VS zich behoorlijk uitgebreid. De stemming van veel Canadezen is dan een beetje vergelijkbaar met die van de Amerikaanse: eerst voor jezelf/onszelf zorgen.

Van de week kwam het overheidsbedrijf van de spoorwegen in het nieuws. Ze moesten nieuwe treinen kopen en wel voor bijna een Miljard Canadese Dollars - want het materieel is behoorlijk ouderwets. Nou, volgens de regels van het vrijhandelsverdrag met de Europese Gemeenschap mochten verschillende leveranciers een aanbieding doen. De winnaar is Siemens uit Duitsland en het Canadese Bombardier werd gepasseerd.

Dat is dan toch wel tegen het zere been. Heel eerlijk gezegd, dat vrijhandelsverdrag had als bedoeling om de Canadese verkopen naar Europa aan te zwengelen - maar liever niet omgekeerd. De politici schreeuwen om opheldering. Inmiddels kochten de Duitse spoorwegen trouwens wel veel wagons bij Bombardier. Maar daar hebben we het verder niet over.


Hoe Canadees is een Canadees?

‎December‎ ‎21‎, ‎2018

(ingezonden) Op feestjes en zo, vind ik het soms leuk eens te peilen hoe overtuigd Canadees de Canadezen eigenlijk zijn. De resultaten van mijn onderzoekje lopen uiteen.

Zo is het me opgevallen dat Canadezen uit Québec zich vaak eigenlijk meer Québécois voelen dan Canadees. Ik ervaar dan een zekere trots, meer op hun provincie dan voor het gehele land. Dat is dan misschien ook wel een beetje logisch want er zijn al enkele referenda in Québec gehouden of men zich toch niet liever wil afscheiden tot een apart land. Het leeft dus wel, ofschoon het referendum voor afscheiding is mislukt. Althans, voorlopig.

Met mensen uit Newfoundland is de provinciale trots tevens beslist merkbaar. Ook dat is een beetje logisch want het is een eiland en bovendien is Newfoundland pas in 1949 officieel bij Canada gekomen, toen het Canada's tiende provincie werd. Men hanteert in deze provincie ook een soort eigen taaltje of althans is het een zeer zwaar dialect. Newfoundlanders elders in Canada, herkennen elkaar er meteen aan - alleen dat geeft al een band.

Dan zijn er de westerse provincies van British Columbia en Alberta, waar toch ook een zekere stemming van afzondering heerst. Velen voelen zich daar in de steek gelaten door de federale politiek, die ontegenzeglijk vooral op Centraal Canada (Ontario en Québec) is gericht. Het is natuurlijk ook een enorme afstand van het ene deel van het land naar het andere. Ooit was er zelfs de Western Canada Independence Party, die trouwens ook de provincies Manitoba en Saskatchewan wilde meenemen - dit concept is echter de laatste jaren wat verwaterd.

En let nou op, zelfs de kleinere provincies van New Brunswick, Prince Edward Island en Nova Scotia lijken zich eigenlijk heel erg bijzonder te vinden. Het is haast ondenkbaar dat deze zich zelfstandig zouden willen maken van de rest van Canada, want ze zijn sterk afhankelijk van aanvullingsbetalingen (transfer payments) uit de federale pot. Maar wat al wel een tijdje lijkt te spelen, is de gedachte om deze drie kleine provincies samen te voegen zodat het bestuur wellicht iets efficiënter zou kunnen plaatsvinden.

Waar eigenlijk vrijwel alle Canadezen het over eens lijken te zijn, en ik zeg dat na jarenlange observatie, dat ze absoluut niet Amerikaans zijn. Ze vinden zichzelf beter, socialer, minder militaristisch en vooral vriendelijker. Alleen al die trotse overtuiging geeft Canadezen uit alle hoeken van het land, meteen een zekere saamhorigheid.


Hoeveel de auto werkelijk kost

‎December‎ ‎15‎, ‎2018

Canadezen hebben het toch maar goed met hun autokosten. De benzine is haast voor niks, parkeren is vrijwel overal gratis en wegenbelasting kent men eigenlijk ook niet hier.

Ook de prijs van nieuwe auto's is veel lager dan je wellicht gewend bent. Raar dus dat Canadezen klagen dat autorijden toch zo duur is. De benzine, bijvoorbeeld, die echt maar net $1 per liter moet opbrengen op het moment, die zou veel goedkoper moeten wezen, zo vindt men. En dat parkeren hier en daar toch betaald moet worden, dat is een grote schande. Als Europeaan zie je dat al snel anders - maar om daarover een discussie aan te gaan met Canadezen, dat is haast onbegonnen werk.

Wat kost autorijden eigenlijk? De meesten hebben er geen idee van. Als ze al weten hoe zuinig hun auto rijdt, dan kunnen ze het misschien op die manier uitrekenen. Je krijgt misschien tien kilometer uit een liter brandstof en die kost $1.10 per liter - "dus" dan kost autorijden elf cent per kilometer. Zo rekent men eigenlijk, als men al zo ver komt. Velen kan het ook niks schelen want autorijden moet gewoon - wat het kost, dat doet er dan niet toe. Je hebt geen keuze dus waarom zou je je dan bekommeren over de kosten.

En de andere autokosten dan? Afschrijving, renteverlies, onderhoud, reparaties, banden, winterbanden, tolwegen, parkeren, boetes, verzekering, ongedekte schade en eigen risico - als men heel eerlijk is kost een auto gewoon $5000 of $10000 per jaar, misschien zelfs wel meer als het een zware wagen is, waarvan er ook heel veel rondrijden in Canada. Veel Canadezen hebben ook twee, drie of zelfs meer auto's voor de deur staan - reken maar snel uit wat dat dan kost.

Hoe dan ook, de kilometerprijs van autorijden is een grote onbekende voor de meesten. Uiteindelijk rijden Canadezen heel veel - want de afstanden zijn zo groot en er zijn geen alternatieven, en bovendien rijdt men veelal in zwaardere wagens. Het komt er op neer dat ze dus eigenlijk nog veel meer uitgeven aan autorijden dan je in Europa zou doen, waar de afstanden kleiner en de auto's juist veel zuiniger zijn.

Erg grappig is de algehele mening jegens autokosten. Dat merk je bijvoorbeeld ook als er iemand met je zal meerijden. Soms biedt men dan aan om mee te betalen aan de autokosten. Wat wordt daarmee bedoeld? Juist, een bijdrage aan de brandstofkosten - verder niks. Een Canadees noemt dit "gas money"  en daar is de kous verder mee af.

Canadezen schrikken zich dan ook een hoedje als ze een taxi moeten nemen, die verder wel gewoon de werkelijke kosten in rekening brengt. Waaat! Twintig Dollar voor zo'n klein ritje? Afzetterij! Niet dus ...


Huis kopen, nu of later

‎December‎ ‎22‎, ‎2018

Als je naar een nieuwe streek gaat verhuizen (of helemaal naar een nieuw land), dan kan het een goed idee zijn om bij te houden wat er met de onroerend goed-markt aan de gang is.

In het geval van Canada, dan is dat natuurlijk niet met een kort zinnetje af te doen. Immers, het land is gigantisch en de regionale verschillen zijn enorm. In sommige delen van het land kost een enkel huis een vermogen, in andere delen van het land kun je voor die prijs een heel dorp kopen. Hier en daar is er ook een tekort aan beschikbare woningen, terwijl er elders juist een gigantisch overschot bestaat. Een vraag als "huis kopen, nu of later?" is toch al koffiedik-kijken want wie weet er nou wat er later allemaal wel of juist niet kan gebeuren.

Toch zijn er in zijn algemeenheid wel wat kanttekeningen te maken bij de marktontwikkelingen. Wat we bijvoorbeeld zien, is dat er een stijgende trend in de hypotheekrentes zit. Ook worden de hypotheekvoorwaarden stelselmatig aangescherpt, zowel door de overheid als door de banken zelf, zodat het minder makkelijk wordt om aan geld te komen voor hele bevolkingsgroepen. Het een en ander betekent dat er, op zich, minder nieuwe kopers de markt op vloeien en dat daardoor de prijsdruk naar boven zou moeten afnemen. Ook zou dan de beschikbaarheid ruimer moeten worden.

Maar als je dat nu afzet tegen de ontwikkelingen in de grotere steden, dan zie je toch een enorm markttekort. Er verhuizen meer mensen naar de grote steden dan dat er wegtrekken en er wordt vrij weinig bijgebouwd.

Intussen melden de media dat het aantal verkochte woningen in het hele land erg laag ligt. In sommige streken het laagst in 5 jaar, in andere het laagst in 10 jaar. Dit staat dan weer in min-of-meer contrast met de bevindingen van de vorige paragrafen. Of zou het wezen dat Canadezen, over het algemeen, wat minder verhuisgraag aan het worden zijn? De logica van het een of het ander wordt door de verschillende woordvoerders onderstreept.

Wat de toekomst brengen moge (en wat dat behelst voor de Canadese onroerend goed-markt in de streek waar jij je nu net wilt vestigen) daar valt weinig zinnigs over te zeggen. Wie kan het ook weten ... gaan de prijzen verder omhoog? Dan moet je zo snel mogelijk bijkopen. Gaan de prijzen omlaag? Dan moet je misschien nog even wachten. Wie zal het zeggen?

Wat resteert is het algemeen advies, dat als je het nog niet allemaal precies voor ogen ziet welke richting alles opgaat, dat je gerust een tijdje ergens iets kunt huren. Dat gaat in Canada vrij gemakkelijk en het is ook redelijk voordelig. Daarmee houd je je opties open en kun je alsnog toeslaan als het je wel duidelijk is welke richting de markt op lijkt te gaan.


In Canada vanavond geen vuurwerk

‎December‎ ‎31‎, ‎2018

Voor vuurwerkhaters is Canada zo gek nog niet. Het gebruik om massaal vuurwerk af te steken in de nieuwjaarsnacht, dat bestaat hier niet. Velen voegen er snel aan toe: gelukkig maar.

De rust rond de jaarwisseling is opmerkelijk. Je zou erdoor de vraag willen stellen: wat doen de Canadezen dan op oudejaarsavond? Het antwoord is wel heel erg simpel: drinken. Het is misschien wel de drukste drinkavond van het gehele jaar, gemeten althans aan de enorme rijen in de liquor stores gedurende de laatste paar dagen van het jaar. Velen komen tesamen en er wordt dan al snel erg veel drank genuttigd. Voor de meesten hoort dat er gewoon bij.

Omdat dit jaargetijde ook in Canada het koudste van het jaar is, worden bijna alle feestelijkheden binnen afgewerkt. In sommige plaatsen worden er wel aftelfeesten georganiseerd op een stadsplein of zo. Vaak is het daar dan zo koud dat een spreker of zanger een enorme wolk stoom uit zijn mond ziet komen. Ook met de begeleidende muzikanten kun je medelijden hebben. De gitarist breekt haast zijn vingers op zijn instrument, dat trouwens ook meteen hels vals is in de droge kou. De uitgelopen menigte is gekleed in mutsen, wanten, driedubbele kleding en zwaargevoerd schoeisel. Al met al best iets om eens mee te maken - hoe kouder, hoe beter. Echt Canadees, zou je kunnen zeggen.

Wat wel leuk is dat de stadsbussen in de meeste steden blijven rijden. Vaak zijn die dan gratis om de mensen echt te overtuigen de auto thuis te laten. De stemming in die nieuwjaarsbussen is vaak uiterst jolig. De toch vrij serieuze Canadezen laten zich van hun feestelijkste kant zien.

Waar het uiteindelijk op neer komt is de jubelende count-down, het aftellen dus. Die komt op TV (let er op dat je naar de juiste tijdzone kijkt), in de cafés en eigenlijk overal. In zo'n groot land blijft het grappig dat het feest al uren over is in het Oosten terwijl het nog pas echt moet beginnen in het Westen. Om 19:30 in British Columbia viert men al Nieuwjaar in het oostelijkste stukje Canada: in Newfoundland.


Je geeft iets op, zei de wijze man

‎December‎ ‎8‎, ‎2018

(ingezonden) Voordat ik naar Canada vertrok, had ik een gesprek met een wijze man. Hij zei: met je emigratie geef je hier iets op en krijg je er daar iets anders voor terug. Verstandige woorden met grote strekking.

Zelf was hij nooit echt ergens geweest, laat staan in Canada. Zijn hele leven woonde hij in een kleine straal van waar hij was geboren. En toch wist hij het goed te verwoorden wat er bij een verhuizing over zeer grote afstand gaat gebeuren. Je kijkt soms terug naar de dingen die je mist maar je kijkt ook op van de dingen die er voor in de plaats zijn gekomen.

Jaren later moet ik nog telkens weer aan die man terugdenken. Hij had, zonder meer, gelijk. Om even kort te verwoorden wat je zult missen als je heel ver weg gaat wonen, dat is niet altijd duidelijk, maar het zijn wellicht de vrienden en familieleden en een boel bekende dingen en gebruiken, waar je je af en toe overheen moet zetten. Ik denk dat ik dit het heimwee-aandeel zal noemen van de ervaring. Daar staat al het nieuwe tegenover. In het geval van Canada natuurlijk de ruimte, de overweldigende natuur en de persoonlijke vrijheid.

Op zich kan ik me bij het heimwee-gedeelte van de ervaring wel wat voorstellen. Iemand die dat ontkent, die mist toch wat invoeling. Er is eerlijk gezegd ook niets mis mee om plezierige herinneringen te hebben aan dingen die je bijzonder vond? Net zo min om genoegen te beleven aan de dingen die in Canada geweldig zijn. Vraag mij gerust waar het beter is - maar ik zou het niet weten. Het is anders, dat is inderdaad intussen wel duidelijk.

Toch kom ik veel nieuw-Canadezen tegen die erg afgeven op hun eigenlijke vaderland. Alles is veel te dit of dat en ze zouden nooit meer terug willen. Maar ik ken ook mensen die teruggevlucht zijn. Waar het dus "beter" is, dat zal wel een erg persoonlijke vraag zijn. Uiteindelijk is de vraag misschien waar je je het meeste thuis voelt. Voor velen is dat vast en zeker waar ze zich op dat moment bevinden - want de gedachten alleen al om te willen verhuizen doet de deur snel toegaan.

Van de week hoorde ik dat de wijze man (uit de eerste paragraaf) was overleden. Te meer gonzen zijn woorden nu bij mij door. Ik kan dat ook best hier als "advies" voor potentiële immigranten bezigen. Je geeft wat op maar je krijgt er wat anders voor terug. Bedankt, wijze man. Ik zal die les blijven herhalen.


Kerst ... alles doodstil in Canada

‎December‎ ‎25‎, ‎2018

Vandaag valt er bar weinig te beleven in Canada, behalve dan natuurlijk dat iedereen heel druk bezig is met kerst-vieren. Het is haast of het gehele land ineens op slot zit.

Toch is het nog net niet zo als in Engeland waar je vandaag een kanon op straat kunt afschieten en dan niemand raakt. Daar ligt letterlijk alles stil, zelfs de treinen rijden niet. Canada volgt dat voorbeeld wel, traditiegetrouw - het is inderdaad erg stilletjes op de meeste plekken. Hier en daar rijdt er toch misschien wel een bus maar verder is alles leeg en stil. Zelfs "Tim Hortons" en "Denny's restaurant" doen op deze dag (de enige in het jaar) de deuren op slot. Zo kan iedereen thuis gaan vieren, staat er dan olijk op het bordje op de deur.

Iets te eten halen, vandaag in Canada, is nog niet zo gemakkelijk. De winkels zijn dicht en alleen bepaalde restaurants zijn open voor mensen met een reservering. Die krijgen dan een speciaal luxe-diner waar je je chique voor aankleedt en vooral ook een flinke fooi moet achterlaten voor de "stakkers" die op een dag als vandaag daar moeten werken.

En wat wordt er dan gegeten op Kerstdag? Juist, dat is over het algemeen kalkoen. Al weken lang puilen de supermarkten uit van de zakken met kalkoenen waarbij vooral geldt: hoe groter hoe beter. Er is zoveel vlees dat men er nog weken van zal kunnen eten; en soep maken; en op brood doen. Er worden verschillende schalen met bijvoorbeeld groentes bijgezet zodat er echt voldoende te eten is voor iedereen. Uiteraard is er ook de gehele dag chocolade en andere zoetigheid beschikbaar. Dat hoort er bij.

Waar het velen om gaat, en dan vooral de jongeren, is het moment dat de geschenken worden uitgegeven. De afgelopen twee maanden stonden de winkels bomvol en dat wordt nu, ineens, ontladen. Kinderen noemen dit wel "the Big Day" en dat is dan, eerlijk gezegd, natuurlijk vanwege de cadeaus.

Het feest wordt fanatiek meegevierd door ongelovigen maar ook door Moslims en Joden - waarbij het religieuze aspect van het gebeuren bijna iedereen natuurlijk nogal ontgaat. Tot aan de 25ste kreeg je telkens de vraag: are you ready for Christmas? En vanaf morgen verandert die vraag naar: Did you have a good Christmas? En dat, elk jaar weer.


Sport: het Canadese nationale team

‎December‎ ‎12‎, ‎2018

Vergeet maar snel wat je weet over voetbal, dat is een sport die in Canada niet erg serieus wordt genomen. Waar Canadezen enthousiast van worden, dat is ijshockey; of zoals het in Canada heet hockey (dus zonder ijs).

Als het nationale ijshockey-team moet aantreden tegen een van de grote rivalen (Rusland, VS of Finland), dan zijn de straten half-verlaten, zijn de drankwinkels uitverkocht en staat de televisie overal op dezelfde zender. Als Canada wint, dan is er groot feest - bij verlies is de stemming dagenlang bedrukt. 

Elke stad heeft ook een professioneel ijshockey-team en vaak een groot ijshockey-stadion. Mensen raken ook met het club-ijshockey sterk in de ban van het winnen of verliezen. De stemming kan gevaarlijk omslaan in een stad als een gewenst sportresultaat niet wordt bereikt. Het neemt dan een omvang aan die te vergelijken is het het Engelse clubvoetbal. Soms loopt het ook behoorlijk uit de hand met opstootjes en openbaar vandalisme.

Van jongs af aan leren Canadeesjes, vooral de jongetjes dan, maar ook wel hier en daar de meisjes, om mee te spelen met het ijshockey. Dat kan op straat en op opgespoten velden maar als het wat serieuzer wordt ook in een stadionnetje. Bijna elke zich respecterende woonplaats heeft wel een ijsstadion - vaak niet om aan te zien zo afgetrapt maar hier en daar ook vrij nieuw en kostbaar aangelegd. IJshockey is al generaties lang populair in Canada - wat misschien te verklaren is uit de lange en strenge winters. IJs is inderdaad ruim voorradig in Canada, een groen veldje om lekker te voetballen eigenlijk juist niet.

Toch heeft Canada ook wel een nationaal voetbalteam - maar die komen internationaal gezien nauwelijks aan de bak. Jongeren doen wel balletje-trap maar al snel willen ze dan doorstromen naar de, zo vindt men, wat stoerdere sport: ijshockey dus.

Een nationale voetbalcompetitie in Canada bestaat niet - er zijn niet genoeg stadions of clubs. Het voetbalseizoen loopt trouwens hier juist gedurende de zomer - de velden zijn in bijna heel Canada immers stijf-bevroren gedurende de andere helft van het jaar. Het zou ook voor de supporters geen lolletje wezen in de bittere kou. Geen wonder dus dat men een andere tak van sport heeft gekozen om zich mee te profileren.


Even een telefoontje aanschaffen

‎December‎ ‎1‎, ‎2018

Als je in Canada komt wonen, dan heb je een Canadese telefoon nodig. Je kunt wel kort een Europees mobieltje blijven gebruiken maar dat is duur en onhandig. Je gaat dus op zoek naar een Canadees mobieltje.

Er is keus genoeg. Er zijn ook betaalmogelijkheden zat. Je kunt een hele nieuwe telefoon op afbetaling kopen; je kunt een nieuwe telefoon contant kopen en er een abonnement bij afsluiten; je kunt een pre-paid telefoontje afschaffen of je kunt slechts een SIM-kaart kopen en deze in je oude Europese telefoon schuiven.

>>> Als nieuwe immigrant kun je eventueel vastlopen als je een telefoon op aanbetaling wilt kopen want je hebt nog geen kredietverleden. In dat geval moet je er één (contant) kopen of slechts een SIM-kaart nemen.

De methode met alleen een SIM-kaart is de voordeligste en misschien een goede manier om van start te gaan. Een pre-paid telefoon is voor de meeste gebruikers niet meer zo interessant omdat er vaak gebruiksbeperkingen aan vast zitten met vrij aanzienlijke kosten. De meeste Canadezen kopen gewoon telkens een nieuwe telefoon want ze willen de allerlaatste snufjes hebben. Voor wie niet gevoelig is voor trends, zit daar trouwens wel een buitenkansje in: om een gebruikte telefoon van iemand over te nemen.

Over het algemeen is de dekking wel goed in Canada, vooral in en om de grote steden, maar er zijn toch soms nog wel hinderlijke black spots, gebieden dus waar de ontvangst ineens wegvalt. Dat kan per provider anders zijn dus daar moet je beslist rekening mee houden. Zoals overal zijn er in Canada heel veel providers maar uiteindelijk zijn er maar drie netwerken die dus allemaal op de een of andere manier met elkaar samenwerken.

Het kiezen van een gebruikerspakket zal ook enige aandacht vergen. Canadezen bellen eigenlijk niet meer zoveel maar ze gebruiken de telefoon-tekst functie wel ontzettend veel. Bijna niemand kent WhatsApp want teksten is de norm. Dat is trouwens ook veelal onbeperkt bij een belbundel inbegrepen. Ook kun je het aantal Gb dat je denkt te consumeren, van te voren aangeven. Je zou kunnen beginnen met dat hoog in te schatten en je abonnement dan na verloop van tijd desgewenst aan te passen.

Ook zijn er in Canada natuurlijk nog vaste telefoons. Bij mensen thuis zie je die telkens minder maar nog wel veel bij bedrijven. De gesprekskwaliteit van een vaste telefoon is een stuk beter dan van mobieltjes, die vaak toch wel kraken of vervormen, vooral in de wat afgelegen gebieden. Telefoon over Internet (VOIP) staat in Canada nog maar in de kinderschoenen.


Verhuizen binnen Canada

‎December‎ ‎7‎, ‎2018

Het kan je ooit overkomen dat je moet verhuizen binnen Canada. Op zich is dat niets bijzonders want Canadezen zijn een verhuis-graag volk. Als je eenmaal in Canada woont, dan gaat binnenslands verhuizen vrij makkelijk.

Om te beginnen mag het gewoon en dat is al heel wat. Je kunt je vrijelijk bewegen van de ene provincie naar de andere en zelfs als je van de ene kant van het land naar de andere verhuist, dat is dan al gauw ruim 5000 km, dan legt je niemand een strobreed in de weg. Vestigingsvergunningen bestaan hier niet. Als je ergens een huis wilt kopen of huren, dan kan dat gewoon.

Waar je wel van zult opkijken is dat veel verhuisbedrijven, vooral de grotere gevestigde maatschappijen, eigenlijk erg duur zijn. Men hanteert vaste tarieven op basis van een tabel en daar valt weinig aan te doen. Een verhuizing van je gezin kan zo duizenden, zelfs tienduizenden Dollars kosten. Alles wordt netjes ingepakt en zo'n grote verhuiswagen rijdt van deur tot deur. Voor een privéverhuizing is dat al snel aan de te dure kant - maar voor mensen die overgeplaatst worden, is dit de gangbare methode.

Uiteraard zijn er ook minder bekende verhuisbedrijven die een klus wel willen aanpakken. Vooral bij een verhuizing over niet te grote afstand kan dit een vermogen uitsparen. Het allergoedkoopst is zelf-doen. Dat kan trouwens ook over de lange afstand. Je huurt dan een vrachtwagen (daar mag je zonder groot-rijbewijs hier mee rijden) voor een enkele reis. Je kunt de verpakkingsmiddelen er meteen bij inslaan. Als je hulp nodig hebt bij het inpakken of het sjouwen, dan kan dat ook geregeld worden. En dan mag je je eigen verhuiswagen zo van het ene adres naar het andere besturen. Best avontuurlijk, dus.

Ofschoon Canada één land is, zijn veel dingen toch per provincie geregeld. Je moet bijvoorbeeld je ziekteverzekeringsdekking opnieuw regelen. Je auto mag ook mee maar krijgt de platen van de nieuwe provincie. Je rijbewijs moet je inwisselen. Maar het meest ingrijpend zijn de beroepsvereisten die niet overal hetzelfde zijn. Je zult, bijvoorbeeld, een provinciale vergunning moeten aanvragen als je ergens anders als loodgieter wilt beginnen. Een punt van overweging is het schoolsysteem. Ook dat is per provincie geregeld en de kinderen kunnen beslist bepaalde aanpassingsproblemen verwachten doordat niet alles naadloos op elkaar aansluit.

Verhuis je binnen een provincie, en dat kan dus vaak nog om ruim 1000 km reisafstand gaan, dan heb je dat soort problemen weer niet. Natuurlijk blijft het een hele expeditie - toch ben je de enige niet. Het blijft spannend maar het kan ook een aantrekkelijke ervaring zijn. Succes!


Verkopen op Marktplaats in Canada

‎December‎ ‎6‎, ‎2018

De website Marktplaats als zodanig bestaat natuurlijk niet in Canada maar er zijn wel enkele andere ondernemingen die min of meer hetzelfde doen. Zelf dingen verkopen is erg populair in Canada.

We hebben het dan over websites als craigslist.com of kijiji.com; daar kun je gratis adverteren. Beide zijn uitgegroeid tot concurrerende marktleiders, maar er zijn uiteraard ook andere bedrijven die het succes van deze websites hebben proberen na te bootsen.

Kenmerkend is dat je hier echt gratis kunt adverteren en dat de dienstverlening als zodanig, inclusief foto's en mail-doorzending, in beginsel helemaal niets kost. Wel kun je je eigen advertentie een betere plaatsing geven en daar moet dan wel voor worden betaald. Zowel Craigslist als Kijiji zijn razendpopulair, zeer winstgevend en ze breiden telkens uit. Zo zijn deze websites nu zelfs te gebruiken om een baan te zoeken, een romantische partner en zelfs ook onroerend goed, te huur of te koop.

Omdat heel veel mensen meedoen is letterlijk vrijwel alles te koop op deze sites. Een probleem is gebleven dat alle transacties contant afgewikkeld dienen te worden. Over het algemeen treffen koper en verkoper elkaar dan ergens en wordt het gekochte afgegeven tegen cash. In een gigantisch land als Canada kan dat moeilijk zijn. De websites blijven waarschuwen dat je geen geld in het vooruit moet sturen - toch doen sommigen het. Tja, hoe zou het anders moeten als je honderden of duizenden kilometers van elkaar woont?

Iedereen houdt van een koopje. Grappig is dat veel Canadezen het de gewoonste zaak van de wereld vinden om een uur te rijden teneinde een begeerd product ergens misschien ietsje voordeliger te kunnen vinden. De autokosten alleen al maken dit tot een onzinnige onderneming - nog afgezien van het tijdsbeslag. Je kunt daar als verkoper wel je voordeel mee doen.

Als koper ben je vrij rechteloos. Velen zijn er al "op reis" gegaan om iets te gaan ophalen, om het dan al als "verkocht" aan te treffen bij aankomst. Soms is het product ook niet echt zoals omschreven - en ook daar valt niets aan te doen. Af en toe moet je onderhandelen, sommigen vinden dat dan weer vervelend. En als hetgeen je hebt gekocht na aankoop niet voldoet om wat voor reden dan ook, dan heb je uiteraard geen reclame.

Desalniettemin lopen deze gratis websites prima en vallen er inderdaad af en toe leuke dingen te kopen of verkopen. Maar het blijft oppassen want het kan af en toe ook wel een beetje misgaan. Dat is dan "de sport", zou je kunnen zeggen.


Winkelruimte of kantoor huren

‎December‎ ‎17‎, ‎2018

Als je in Canada een bedrijf wilt beginnen (of overnemen), dan zul je waarschijnlijk te maken krijgen met een commercial lease van een onroerende zaak. Hoe gaat dat in zijn werk?

Wie een huis (of flat) huurt in Canada, die is redelijk beschermd, dat is wettelijk geregeld. Onredelijke huurvoorwaarden zijn niet toegestaan en bij twijfel zal juist de huurder het recht veelal aan zijn kant treffen. Bij de huur van niet-woningen ligt dat heel anders. Hier heerst een heel grote contractvrijheid. Je kunt flink onderhandelen over de voorwaarden - tot op zekere hoogte wordt dat ook wel verwacht. Veel winkelruimtes en kantoren worden verhuurd door institutionele beleggers - die hebben een eigen standaardprotocol waar soms maar weinig van wordt afgeweken. Wel is er enorme keuzevrijheid maar dus ook onderhandelingsvrijheid.

Hoe de huurprijs berekend en, af en toe, aangepast wordt, is van geval tot geval te bekijken. Heel gebruikelijk is de triple-net lease waar je als huurder zult betalen voor de kale huur plus OZB en algemene kosten inclusief onderhoud. Ook gebruikelijk is de net-net lease waar je dan basishuur, OZB en verzekering aan de verhuurder afdraagt. Je hoort misschien ook de term net lease (huur plus enkel OZB) of gross rent (enkel huur en bepaalde kosten).

Op veel locaties is het gebruikelijk dat de eigenaar (of beheerder) beslist of jouw bedrijf past binnen het concept. Bijvoorbeeld, in een heel chique winkelcentrum zal men het niet toestaan als je een walmende frietkraam wilt gaan uitbaten. Je moet dus aangeven wat je wilt gaan doen en dat wordt vervolgens al dan niet goedgekeurd. Ook worden je reclame-uitingen onder de loep genomen. Die moeten ook passen binnen het concept.

Al met al is het gehele contractuele gebeuren vakwerk. De verhuurder heeft over het algemeen een duur advocatenkantoor in de hand genomen om de paperassen waterdicht op te laten maken. Logisch dus dat jij als huurder ook hulp nodig hebt. Je zorgt er voor met een advocaat en eventueel een accountant aan tafel te kunnen. Zonder zulke bijstand word je hopeloos in de hoek gezet en dat moet je voorkomen.

Waarschijnlijk zul je jouw zaak hebben ondergebracht in een Canadese BC (Corporation) maar daarmee is de kous niet af. Vrijwel alle institutionele verhuurders zullen eisen dat je een personal covenant ondertekent. Dat jij dus ook persoonlijk borg staat voor de verplichtingen die jouw zaak zal aangaan. Da's nogal wat want als de dingen niet lopen zoals voorzien, dan kan er plotseling heel veel meer op het spel staan dan je had verwacht.

Dus nogmaals, je dient beslist een kundige advocaat in de arm te nemen. Je haalt je juridische adviezen niet van deze website want daarvoor is die absoluut niet bedoeld.


Ziektekosten en zorg in Canada

‎December‎ ‎9‎, ‎2018

Als je eenmaal in Canada woont, dan val je in de Medicare, het algemene zorgverzekeringsplan van het land. In de meeste provincies is de premie "nul" en de dekking redelijk uitgebreid.

Ruim 50 jaar geleden is de Canada Health Act in het leven geroepen. Het gevolg is nu dat in alle provincies een zorgsysteem geldt, waardoor bijna alle ziekenhuiskosten en artsenrekeningen centraal worden betaald. Aanvankelijk vroegen enkele provincies een premiebijdrage, heden ten dage is zelfs die premie bijna overal afgeschaft. Het systeem doet erg denken aan de Britse NHS (National Health Service) ofschoon Canada er toch een eigen invulling aan heeft proberen te geven.

Er zijn wel wat verschillen tussen de dekking in de verschillende provincies. Wat opvalt, is dat er over het algemeen nauwelijks dekking is voor de verstrekking van medicijnen. Ook de oogarts, tandarts, psycholoog, plastische chirurgie, fysio en homeopathie vallen niet onder een algemene dekking. In enkele provincies worden er bepaalde uitzonderingen gemaakt, in andere juist weer niet. Medicare is een nationaal systeem maar de tenuitvoerlegging door de provincies maakt het er niet makkelijker op. Als een Canadees in een andere provincie zorg nodig heeft, dan is dat soms wat moeizamer te regelen.

De zorg wordt, net als eigenlijk overal, geplaagd door oplopende kosten. In Canada leidt dat tot aanzienlijke wachtlijsten voor nogal wat ingrijpende behandelingen, zoals heup- en knieoperaties. Ook wordt er gesnoeid in het scala aan gratis behandelingen. Zo is besnijdenis bijna nergens nog gedekt en moeten ouders die er op staan dat deze behandeling plaatsvindt, daar dan dus zelf voor betalen. De lijst met gratis behandelingen is stelselmatig korter en korter geworden.

Wel heeft bijna elke provincie extra voorzieningen voor de allerjongsten en voor ouderen. Vaak wordt tandheelkunde voor kinderen wel vergoed. Er is ook vaak wat dekking van medicijnen voor ouderen. Het blijft een politiek trek-en-duw spel voor wat er wel en niet gedekt is. De veranderingen zijn slechts met moeite bij de houden.

Canadezen zijn over het algemeen razendtrots op het Medicare-systeem. Het is misschien wat schraal, vergeleken met Europese zorgvoorzieningen. Maar het steekt rijkelijk en heel sociaal af tegen het winst-georiënteerde zorgsysteem in de Verenigde Staten. Wie zich spiegelt ...

image4