Blog archief

Op deze pagina de BLOG artikelen die voor het eerst gedurende juli 2018 zijn verschenen.

Inclusief bijdragen van lezers in de vorm van ingezonden artikelen.

De meest geraadpleegde artikelen (juli 2018)

Het beste land ter wereld

Van 1 juli 2018


(ingezonden) Vandaag is het "Canada Day", zogezegd de verjaardag van het land. Bijna iedereen heeft een vrije dag, het zonnetje schijnt haast overal en er is feest. Prima toch?


Het is altijd een genoegen de nationale feestdag van een land mee te maken en dat is al niet anders in Canada. Het gaat gepaard met nogal wat gepoch. Men heeft het er maar telkens over dat Canada "het beste land ter wereld" is.


Dat we ook vooral zo blij moeten wezen in "het beste land ter wereld" te mogen wonen. Ik moet zeggen dat ik het daar deels mee eens ben maar niet helemaal. Ik vind het onderhand eigenlijk een beetje irritant dat die "beste-land-ter-wereld" mantra er maar ingehamerd moet blijven worden. Men zegt dus dat alle andere landen minder goed zijn. Ik vind dat eigenlijk zelfs een tikje ongelikt.


Toch is Canada een fantastisch land. Ik ontmoet hier heel veel echt aardige mensen, de natuur is eindeloos fraai, er is ruimte zat, de mogelijkheden zijn legio en zelfs het klimaat is goed te doen, zeker niet saai. Desalniettemin zijn er heus wel punten die verbetering behoeven maar daar willen we het vandaag echt even niet over hebben. 


Ook is Canada wat ouderwets, en daar zitten zekere voordelen aan maar soms denk ik ook wel eens ... tjonge, tjonge, dat probleem is elders al vijftig jaar geleden opgelost.


Ik vind het dus echt flauw om telkens maar weer "het beste land" te moeten horen. En wat betreft die uitgebreide vergelijkingsrapporten die het hardst verkondigen dat Canada het beste land ter wereld is: de luidste "beste-land" roepers lezen die niet eens. Wie er ook het allerluidst roepen? Diegenen die nog nooit ergens naartoe zijn geweest.

Ik vind het dus een beetje dommig om zo onbescheiden te willen overkomen. 


Wellicht, als ik dan toch één punt voor onmiddellijke verbetering mag aandragen, dan zou men juist aan die onbescheidenheid kunnen werken.

Dichtstbijzijnde bushalte: 750km

Van 27 juli 2018


Het openbaar vervoer in Canada's grotere steden is best goed. Daarbuiten is het een stuk minder. Maar als je naar de echt afgelegen gebieden van Canada wilt, dan is het echt huilen met de pet op - en dat is op zich best logisch.


Al decennia geleden werden de regionale spoorlijnen in Canada gesloten, net als eigenlijk overal ter wereld. Het was gewoon niet meer rendabel. Gretig sprongen enkele busmaatschappijen op dit gat in de markt - het vervoer was dan toch nog  redelijk geregeld. Niet iedereen heeft immers een auto of kan rijden en niet overal is een vliegveld in de buurt.

Dit is een tijdlang zo goed gegaan. 


Helaas komt er in het busverkeer nu ook de klad want Greyhound heeft inmiddels aangekondigd er mee op te houden. Er zitten telkens minder mensen in de bus. 

Dat heeft te maken met de algemene trek van mensen naar de grote steden, met het nog weer vermeerderd autogebruik en ook wel met het vrij goedkope vliegen. De bus kan er gewoon niet meer tegenop.


Over enkele maanden rijden er in verschillende Canadese provincies geen of vrijwel geen bussen meer. Wat nu? De politiek zit met de handen in het haar. Je kunt een busmaatschappij niet dwingen met verlies te blijven rijden. 


Het geven van subsidies past ondertussen niet in het Grootkapitalistische systeem van Canada. Het ziet er dus naar uit dat hele gebieden van het formaat Frankrijk of Duitsland geheel verstoken zullen blijven van enig openbaar vervoer.


Een oplossing laat op zich wachten. Liften is misschien een optie? Dat komt op zich goed uit want Canadezen zijn over het algemeen een vriendelijk en hulpvaardig volk. Bovendien is dit een relatief veilig land. Duim omhoog, is dat dan het beeld van de toekomst?


Vive le Québec libre

Van 16 juli 2018


Het is al weer zo lang geleden (1967) dat de beroemde Franse president Charles de Gaulle naar Canada kwam en een toespraak hield in Montréal. Hij oreerde dat de provincie Québec zelfstandig moest worden. En de menigte juichte.


De rel die erop volgde was aanzienlijk. Haast werd De Gaulle het land uitgezet door oververhitte (federaal) Canadese politici die tot op het bot beledigd waren. Hoe durfde hij zich in Canadese binnenlandse aangelegenheden te mengen? 


Het liep slechts uit op een "vervroegd" vertrek van De Gaulle. De kwestie van onafhankelijkheid van Quebec suddert intussen door maar is nog steeds niet tot ieders tevredenheid opgelost.


De separatisten, die dus voor onafhankelijkheid zijn, hebben in 1980 en in 1995 referendums laten houden in Québec. De bevolking mocht het zeggen. Tot tweemaal toe is het mislukt. De rest van Canada hield daarbij de adem in want het zou tot een behoorlijke politieke en financiële chaos kunnen leiden. Nu nog vrezen velen dat de separatisten het weer zullen gaan proberen met opnieuw een referendum. De uitkomst is dan altijd ongewis.


Maar waarom wil Québec eigenlijk zelfstandig zijn? Dat heeft vooral met de taal te maken. Omdat Québec voornamelijk Franstalig is, wordt gevreesd voor een verdere afkalving van de Franse taal en cultuur. Als zodanig is Québec inderdaad een eiland binnen Noord-Amerika. Ook is Québec nog vrij sterk Rooms-Katholiek, terwijl in de andere provincies meer geloofsvermenging heeft plaatsgevonden. Er zijn trouwens ook geschiedkundige en zelfs juridische redenen waarom Québec een rare eend is in de Canadese bijt.


Canada huivert grotendeels van de separatistenstroming. Kijk alleen al eens naar de kaart. Het land zou versneden worden. Misschien is het dan toch beter de zaken te regelen zoals in New Brunswick, Canada's enige echt officieel tweetalige provincie. En dat zonder eindeloos gebakkelei.

Een Canadees zonder paspoort

Van 20 juli 2018


Er zitten nogal wat haken en ogen aan het Canadees staatsburgerschap. Veel "nieuwe" Canadezen zijn zich daar helemaal niet van bewust. Wat vindt er allemaal plaats nadat je Canadees bent geworden?


Om te beginnen: wie kiest voor Canadian Citizenship geeft daarbij vaak ook het staatsburgerschap van het land van afkomst op. Nederlanders (tenzij je in een uitzonderingscategorie valt) horen daarbij. Zodra je vrijwillig Canadees wordt, ben je in principe Nederlander-af.


Stel nu dat je nietsvermoedend op reis gaat na de blijde gebeurtenis (de Canadian Citizenship ceremony) en je Nederlandse paspoort is nog lang niet verlopen - "dus" je hebt nog geen Canadees paspoort aangevraagd. Je komt aan bij de Nederlandse grens. Dan sta je daar dus met een paspoort van een land waarvan je geen staatsburger meer bent. Als men daar achter komt, dan kun je boetes en een aanhouding tegemoet zien. En je Nederlandse paspoort wordt ter plaatse ingevorderd. Wat dan? Je bent een Canadees zonder paspoort!


Of stel dat je ongemerkt Europa in kunt en ook weer uit. Je komt dan als Canadees bij de Canadese douane aan met een "buitenlands" paspoort. Ook dat is streng verboden. De Canadese wet schrijft dwingend voor dat een ieder die Canada binnenkomt én de Canadese nationaliteit heeft ook een Canadese pas moet hebben - een buitenlandse pas is niet toegestaan. Ook niet "een keertje". Dus zelfs als je een dubbele nationaliteit zou hebben, dan nog mag je Canada niet in met een paspoort van een ander land.


Elk jaar weer lopen velen in de fuik - ofwel hier of daar. Het verkrijgen van het Canadees staatsburgerschap is niet niks. De verstrekkende gevolgen ervan zouden veel beter uitgelegd en begrepen moeten worden. Met andere woorden: bezint eer ge begint.

Feestje: BYOB en potluck

Van 6 juli 2018


Canadezen houden van feestjes en grijpen veel gelegenheden aan om iets te organiseren. Dat kan in een café of restaurant maar veel leuker is het dan om dit bij iemand thuis te houden.


Om de financiële druk op de gastheer en -vrouw te verminderen, worden veel van deze feesten georganiseerd volgens het BYOB principe. Bring Your Own Bottle. Wil je iets drinken? Prima, je brengt het dan zelf mee en vaak nog iets extra ook voor de gastheer en -vrouw. Als de fles whiskey aan het einde van het feest nog niet leeg is (en dat zullen we dan maar hopen) dan neem je de rest weer gewoon mee naar huis.


Ook het bereiden van hapjes of maaltijden kan erg belastend zijn voor de gastheer en -vrouw. Dat is al even eenvoudig op te lossen. Je houdt een "potluck" party waar iedereen een eigen schaal met iets te eten meeneemt, zodat er een variëteit aan gerechten klaarstaat. Vaak ontstaat er dan een onsamenhangende maaltijd of brengen sommigen juist dezelfde schotels, maar dat mag de pret niet drukken.


Op de uitnodiging staat dan BYOB en/of potluck zodat iedereen weet waar die aan toe is. Een enkele keer is eten en drinken juist wel inclusief. Helaas betekent dit dan dat velen zich niet alleen ongans vreten maar vooral ook een stuk in de kraag drinken.


Drank is duur in Canada en nog steeds omgeven met een taboe-sfeertje - dus als het dan mag, gooit men vaak de remmen compleet los. Let op voor "free booze" (gratis drank) zoals men dat dan noemt. Het feest ontaardt zo al snel in een heuse janboel.

Waar is Downtown?

  Van 17 juli 2018


Naar "Downtown" hoef je in Canadese steden over het algemeen niet lang te zoeken. Dat is het zakelijk hart van de stad, daar staan over het algemeen ook de hoogste gebouwen.


Dat is dus precies omgekeerd van hoe het er in Europa veelal aan toegaat. De binnensteden zijn dan juist historisch beschermd en kantoorgebouwen komen meer aan de rand van de stad te staan. In Europese binnensteden wordt ook veel gewinkeld, in Canada gebeurt dat juist in de voorsteden, in de "malls" - overdekte winkelcentra.


Toch zijn er, zelfs in Canada, wel historisch belangrijke gebouwen. Die krijgen dan beslist monumentenstatus; men noemt dat heritage designation. Die panden staan meestal in het oudste deel van de stad, het deel van de stad dat zich verderontwikkeld heeft tot een druk downtown. Grappig is het dan als een honderd jaar oude kerk is ingeklemd door wolkenkrabbers. Eerlijk gezegd ziet het er niet uit en de historische samenhang is natuurlijk compleet zoek. Toch vindt men dan dat er al genoeg is gedaan om de geschiedenis levend te houden.


Regelmatig komt het ook voor dat zo'n oud gebouw met heritage designation gewoon in de weg staat. Met een flinke zak geld is daar dan wel wat aan te doen. Of anders kan een lucifer nog uitkomst bieden. De vooruitgang (lees: het grote geldverdienen) mag niks in de weg worden gezet.


En zo is downtown vaak een toonbeeld van moderne architectuur. Glimmende kantoorgebouwen met veel glas en enkele smakeloze jaren-zestig betonkolossen ertussen en hier en daar een heritage pand.


Aandoenlijk is dat veel kleinere plaatsen het centrum ook groots aanduiden als "downtown". Daar dan dus geen wolkenkrabbers. Je kunt er bovendien zomaar parkeren en vaak nog zelfs gratis ook.

Ook de volgende BLOG artikelen zijn vaak ingezien

Sprake jai nok Nay-therlans?

Van 10 juli 2018


(ingezonden) Af en toe kom ik ze tegen, die Nederlanders in Canada die helemaal vergeten zijn hoe ze Nederlands moeten spreken. Die spreken alleen nog maar Canadees-Engels want Nederlands is vayl the moe-lickh.


Dit zijn dan dus mensen die weigeren Nederlands te spreken, ofschoon dat toch hun moedertaal is. Vijfentwintig jaar lang hebben we eigenlijk altijd alleen maar Nederlands gesproken en misschien een beetje vreemde talen op school gehad. Maar nu lukt het niet meer om een volzin in het Nederlands te maken, laat staan deze behoorlijk uit te spreken. Kun jij het je voorstellen? Ik dus niet.


Maar het mooiste van de kwestie is dan nog dat ze niet echt behoorlijk Engels spreken. Ze klungelen maar wat. Na een of twee woorden gebroken Engels knijp je je tenen bij elkaar uit angst wat voor grove taalfout er nu weer aankomt. En dan die uitspraak. Het is alsof ze zojuist van de boot zijn gestapt. Men spreekt dus de ene taal niet en de andere gebrekkig. Dat zal toch wel aanzienlijke communicatieproblemen opleveren, lijkt mij.


Ook Duitsers en mensen van andere nationaliteiten kom ik hier veel tegen. Die zijn juist trots op hun taal, ook hun kinderen krijgen in Canada zelfs Duitse les. Thuis wordt vaak gewoon Duits gesproken. Dit geldt ook voor Fransen, Italianen, Grieken, Libanezen en eigenlijk voor haast iedereen maar dus niet voor veel Nederlanders.


Schamen wij ons voor onze afkomst? Geneert onze eigen taal ons zo? Waarom zouden wij niet gewoon trots op onze eigen taal mogen wezen? Ik geloof dat het altijd nuttig is je eigen taal goed te beheersen. Een andere taal er bij leren is best goed. Maar geef nooit je basistaal uit handen.

Kan ik u van dienst zijn

 Van 7 juli 2018


(ingezonden) Soms gaat het me echt op de zenuwen dat je meteen wordt lastiggevallen als je ergens een winkel in loopt. Kan ik u helpen, zoekt u iets speciaals, mag ik extra van dienst zijn? Het houdt niet op.


Na jaren in Canada gewoond te hebben, weet ik nog steeds niet goed hoe ik van ze af moet komen, die opdringerige verkopers. Een beleefd "nee dank u" helpt soms maar vaak bijten ze zich juist vast en ratelen ze de speciale aanbiedingen af of iets anders waarin ik absoluut niet geïnteresseerd ben.


Ik meen bovendien dat ik mans genoeg ben om hulp te vragen, indien ik die nodig zou hebben. Ik denk dat de meeste Canadezen het normaal of acceptabel vinden om telkens zo indringend te worden lastiggevallen. Het zal wel bevorderlijk zijn voor de omzet - maar niet voor mij. Wat ik eigenlijk hoor als ik zo aangesproken word, is zoiets als "schiet op en koop iets of rot op".


Maar weet je wat het is? Die Canadezen zijn zo verschrikkelijk vriendelijk terwijl ze je lastig vallen. Ze vallen om van de opgeklopte gedienstigheid. Eigenlijk kun je je er niet aan ergeren want ze lijken het zo goed te bedoelen. Is het nepvriendelijkheid (het moet zo van de baas) of menen ze het? Of beide?


Uiteindelijk speel ik meestal het vriendschapsspelletje wel mee. Maak ik een grapje terug, stel ik een "slimme" vraag of informeer zelfs eens beleefd hoe hun dag verloopt? Vriendelijkheid werkt dus aanstekelijk, zou je kunnen zeggen. Zelfs bij een ouwe knorrepot als ik.

Een beetje te kieskeurig

Van 18 juli 2018


(ingezonden) Met een groep zouden we wat gaan eten in een eenvoudig restaurantje. De serveerster kwam op gegeven moment de bestellingen opnemen. Het volgende viel mij op.

Iedereen, letterlijk iedereen had een hele waslijst met speciale wensen.


 Eentje wilde wel een hamburger, nou dat klinkt toch eenvoudig genoeg? Maar nee, die moest zonder tomaat en augurk besteld worden maar wel met extra ketchup. Een ander wilde zijn frietjes ongezouten maar wel met azijn er in een apart bekertje naast. Weer eentje had speciale wensen wat betreft de salade. Dit mocht er wel in, maar dat absoluut niet. En de saus? Een beetje van dit en een beetje van dat. Het hield niet op, de serveerster bleef maar schrijven.


En het was trouwens al hetzelfde geweest met de dranken. Hoe je ook daar moeilijk over kunt doen? Fruitsap bijvoorbeeld met half dit en half dat. Een colaproduct maar dan zonder ijs (wat er hier immers altijd standaard ingekieperd wordt). Bier met een bepaalde hoeveelheid schuim. Enzovoort.


De arme serveerster toch, hoe kreeg ze het voor elkaar. En die arme kok ook, hoe krijgt die het allemaal georganiseerd. Maar nee hoor, iedereen bleef glimlachen en alles verscheen op tafel zoals besteld. Er waren zelfs geen klachten.


De eetgelegenheden zijn er hier duidelijk goed op ingesteld dat iedereen bijzondere wensen heeft. Dat klopt ook wel met mijn bevindingen. Canadezen zijn heel erg bijzondere mensen en de gedachte om te eten wat de pot schaft komt niet bij hen op. Daar ben je toch veel te speciaal voor? (Je bent heel wat specialer dan anderen.) En dat dien je ook heel duidelijk en telkens weer te kennen te geven.


En ik? Koos gewoon wat van het (uitgebreide) menu. Zonder speciale instructies. Men keek me aan of ik een gekkie was. Ik voelde me echt een buitenlander.

Bij de inspecteur der belastingen

Van 5 juli 2018


Gevreesd door bijna alle Canadezen, kan het gebeuren dat de belastingdienst je oproept voor nazicht. Men wil jouw aangifte dan onder de loep nemen.


Wie aftrekposten heeft, wordt regelmatig gevraagd deze nader toe te lichten met bewijzen. Je zendt dan bijvoorbeeld de bonnetjes in en klaar is kees. Je kunt ook nazicht thuis krijgen. Dan komt een assistent inspecteur bij jou thuis de boeken bekijken. Je zorgt gewoon dat die prima in orde zijn en ook dan loopt het met een sisser af.


Het griezeligst is het als je bij de inspecteur op kantoor moet opdraven met je hele boekhouding. Het gebouw ziet er steriel uit. Binnen is het doodstil, de mensen fluisteren. Er wordt niet gelachen. Je wordt in een kantoortje zonder ramen gedirigeerd. Vervolgens wordt je heel voorkomend maar zonder enig gevoel voor humor bevraagd (of is dat ondervraagd); men zoekt tegenstrijdigheden en fouten.


Er wordt een al even saaie (en ook weer heel beleefde) chef bijgeroepen. Men maakt kopieën van bepaalde papieren. Er wordt een dossier aangelegd. Er heerst een samenzweringssfeertje waar je nog heel lang aan zult blijven terugdenken. Uiteindelijk word je hoffelijk de deur uitgewerkt met een kort: u hoort nog van ons.


Na verloop van enige weken ploft de brief dan op de mat. Wat daarin staat, zal nog jaren nagalmen in jouw belastingdossier. De belastingdienst gaat er van uit dat jij eerlijk bent, dat is al heel wat. Dan krijg je een tien. Kleine vergrijpen worden gecorrigeerd (men noemt dat vergissingen). Je krijgt een acht of een zesje. Grote vergrijpen worden vervolgd. Een onvoldoende blijft jaren staan. Je krijgt dan telkens weer nazicht. 


Dat je "verdacht" bent wordt ook doorgegeven aan de douane, de immigratiedienst, de politie en wie weet wat nog meer.


In Canada zijn de belastingtarieven laag maar de naleving is vrij streng. Zorg er dus gewoon voor dat alles op orde is, dan heb je niks te vrezen. De bedoeling is dat de goeden niet voor de slechten moeten opdraaien. Dat systeem lijkt aardig te werken bij de Canadese belastingdienst.

Leuk! Bezoek uit Holland

Van 26 juli 2018


Voor veel Nederlanders is een vakantie in Canada echt een droom. Die kan nu uitkomen doordat jij naar Canada bent geëmigreerd. Jouw functie in Canada ligt reeds vast: je verleent gratis kost en inwoning en je bent privé reisleider.


Het is nogal een eind vliegen naar Canada en die vluchten zijn niet bepaald gratis. Om de reis lonend te maken, moet men dus voor langere tijd komen. Drie weken is misschien een mooie tijd. Je haalt en brengt de gasten gratis op de luchthaven en je vindt het leuk hele einden met ze te rijden om de toeristische attracties te bezichtigen. 

Alles is ver weg in Canada dus dat wordt rijden, rijden en nog eens rijden. Maar och, de brandstof is zo goedkoop hier, ha ha ha.


Van jouw baas krijg je twee, misschien drie weken vakantie per jaar. Het is dus vanzelfsprekend dat jij jouw vakantie opoffert om het bezoek een fijne tijd in Canada te kunnen verlenen. Je zeurt niet om de drankenkast flink aangezuiverd te houden want het is immers vakantie.


Drank is hier trouwens wel duur, nou ja niks aan te doen. Uit-eten moet je ook vaak doen want dat hoort zo in Canada. Je houdt je gasten uiteraard vrij want ze hebben al zoveel voor de reis neergeteld. Thuis koken mag ook maar dan wel graag op het tijdstip dat het je gasten het best uitkomt.


Is het ECHT zo erg? Ja, soms wel, soms niet. Bepaalde gasten hebben echt een plank voor hun kop. De meesten gaan misschien toch ook zelf liever op stap - maar reken daar niet op. Maak vooraf goede afspraken. Doe je dat niet, dan zou je met divergerende verwachtingen te maken kunnen krijgen en dat leidt geheid tot heibel of tergende irritaties. Daar komt dan die uitdrukking vandaan: visite en vis blijven drie dagen fris. Daarna gaat het goed stinken.


Een uitmuntende oplossing is om klein behuisd te zijn. Heláás is het dan onmogelijk de gasten te huisvesten maar het zou beslist wel een keertje leuk zijn om met zijn allen een beker Canadese koffie te gaan drinken bij Tim Hortons of StarBucks. En daarmee is het probleem prima opgelost.

Huisbaas in Canada

Van 31 juli 2018


(ingezonden) Je verhaal over huren in Canada heb ik gelezen. Maar er zit ook nog een andere kant aan het verhaal. Als huisbaas ben je in Canada eveneens aan de wolven overgeleverd. Hier is mijn ervaring. Luister en huiver.


Het lukte maar niet ons huis te verkopen en we moesten weg naar een nieuwe baan. Wat dan? Huis maar eens proberen te verhuren? Ook nog niet zo makkelijk hoor. Er kwamen er heus geen tientallen kijken. Maar er is uiteindelijk toch een vlot stelletje gekomen, hij met een goede baan, ze reden een behoorlijke auto (erg belangrijk in Canada) en ze zagen er netjes en verzorgd uit. Hun vorige huisbaas had niets dan goeds te zeggen.


Nou, ze zaten er nog niet in of het geduvel begon al. De huur werd niet betaald. Er waren "reparaties" nodig. En wij, we zaten honderden kilometers ver weg dus wat moet je dan? Toch maar eens gaan kijken. De ramen waren geblindeerd en de deur werd niet opengedaan.


Om ze er uit te zetten was nog niet eens zo gemakkelijk. Doodleuk weigerden ze namelijk te vertrekken. Wat bleek, hij zat in de gevangenis voor een geweldsdelict. De politie was er meermaals bij geweest. En dat is dan je huurder. Zij had niet genoeg geld om de huur te betalen. Op naar de huurcommissie, waar ze een geloofwaardig zielig verhaal voordroeg. Nou, weer twee maanden uitstel. Opnieuw bijna geen huur betaald.


Uiteindelijk zijn ze opgekrast en wat we toen aantroffen? Ingetrapte deuren, overblijfselen van een marihuana plantage, overwoekerde tuin, alles vuil en overal bakken en zakken met stinkende afval. Om de boel weer in orde te maken kostte Duizenden.


Snel hebben we de tent daarna maar verkocht, uiteraard met een gigantisch verlies. Huisbaasje spelen is heus niet voor iedereen. Het was een gruwelijke ervaring waarbij we het recht niet automatisch aan onze kant troffen.

Nog meer BLOG artikelen uit juli 2018

  

Bij de politie

‎July‎ ‎2‎, ‎2018

In Canada kun je goed carrière maken bij de politie. Vooral de federale politie (RCMP/GRC) staat in buitengewoon hoog aanzien. Veel jonge Canadezen zouden dolgraag bij de politie willen.

De selectie voor de RCMP/GRC is enorm streng, de meesten vallen al in de voorronden af. De kandidaat moet van onbesproken gedrag zijn, heel erg fit en gezond wezen en vooral de juiste ingesteldheid hebben. Dat wordt uitgebreid getest en zelfs met een heuse leugendetector geverifieerd. Om dan toegelaten te worden tot de speciale federale politietrainingsschool is al een enorme prestatie. Het duurt bijna een jaar om daar klaargestoomd te worden. En dan begint een loopbaan die zich leuk kan ontwikkelen.

De eerste jaren wordt de nieuwe agent veelal uitgezonden naar een oord dat duizenden kilometers van huis ligt, vaak bijvoorbeeld in Noord-Canada. Daarna kan men zich verder specialiseren. Men begint met een uitstekend salaris dat alleen maar beter wordt. De secundaire arbeidsvoorwaarden zijn ongekend goed en na een diensttijd van een jaar of 25 gaan de meesten met een gul vervroegd pensioen. Alleen daarom al willen zo velen bij de federale politie. Maar ook het sociale aanzien van de "members" (leden) is behoorlijk. Ze staan op een voetstuk en zo komen ze vaak ook over. Als een soort Übermenschen. Een tikje arrogant en neerbuigend dus.

In enkele provincies bestaan ook eigen korpsen en in stedelijke gebieden zijn er bijna altijd eigen organisaties. Welke dienst precies waarover zeggenschap heeft is niet altijd meteen duidelijk, zeker niet voor leken.

De meeste Canadezen hebben een enorm ontzag voor een politieagent en gedragen zich buitengewoon onderdanig (zelfs schijnheilig) in hun bijzijn. Een agent tegenspreken is onverstandig. Zeker als dat een RCMP/GRC is.


De invasie van Canada

‎July‎ ‎19‎, ‎2018

Zoals Hitler in 1938 Oostenrijk annexeerde of trouwens ook het Sudentenland, zo zou Canada wel eens door de Verenigde Staten ingelijfd kunnen worden. Of zoals wel wordt gezegd: economisch is dat eigenlijk al grotendeels het geval.

Ofschoon Canadezen zich graag briesend chauvinistisch uitlaten, zien de meesten erg op tegen de Verenigde Staten waar de belastingen lager zijn en veel dingen gewoon gedaan worden waar men in Canada soms erg over treuzelt - zoals het bouwen van meer wegen. Als de Verenigde Staten dan beleefd dwingend zouden voorstellen om Canada over te nemen van het toch vrij lapzwansige Canadese regiem, dan zou dat wel eens kunnen lukken.

Zeker nu Trump zo bevriend lijkt met Putin, zou hij diens les (de recente annexatie van de Krim) best eens kunnen kopiëren. Hoe doe je dat ook alweer? Je organiseert in allerijl een referendum en je zorgt er voor dat dat "gunstig" verloopt. Dat hoeft toch niet heel ingewikkeld te zijn.

Door Canadezen bepaalde lokkertjes te bieden moet dat lukken: De Amerikaanse Dollar is veel meer waard dan de Canadese. Reisvrijheid door de gehele nieuwe "unie". Vrije vestiging in de gehele nieuwe "unie". Lagere prijzen voor veel consumptiegoederen, auto's, vliegreizen en huizen. Lagere belastingen. Een echt leger ter bescherming. Meer zakelijke vrijheden. De lijst met voordeeltjes kan flink opgeklopt worden.

Willen de Amerikanen Canada eigenlijk wel hebben? Jazeker! Alleen al de eindeloze natuurlijke hulpstoffen en niet te vergeten de enorme drinkwatervoorraden, nog afgezien van de gigantische beschikbare ruimte - dat willen ze wel hebben, hoor.

Mogen die trotse Canadezen zich dan misschien toch nog wel "Canadezen" blijven noemen? Kan het paspoort wellicht nog een tijdje blijven? Waar is verder het wachten op? Het wordt dan een invasie waarbij niet één schot gelost hoeft te worden.


De "Trudeau" familie

‎July‎ ‎8‎, ‎2018

Wie in Canada landt, kan aankomen op het Aéroport International Pierre-Elliott-Trudeau de Montréal. Even later hoor je misschien dat ene Justin Trudeau de Canadese premier is. Hoe zit dat, overal "Trudeau"?

Justin Trudeau is de zoon van Pierre Trudeau, die ook al de premier van Canada was, nota bene op het moment dat zijn oudste zoon Justin werd geboren op kerstdag 1971. Pierre is tweemaal premier geweest, de laatste keer eindigende in 1984. Hij leefde van 1919 tot 2000; hij wordt nog steeds geroemd als een politicus die er enorm toe heeft bijgedragen Canada te definiëren. Hij stelde zich op voor nationale eenheid en burgerrechten.

Zijn uitspraak "There's no place for the state in the bedrooms of the nation" was opzienbarend in 1967 in conservatief Canada. Het impliceerde namelijk dat bijvoorbeeld homofilie getolereerd diende te worden. In 1970 is Pierre Trudeau behoorlijk over de schreef gegaan bij de uitvaardiging van de Staat van Beleg gedurende vredestijd; dat was eigenlijk ongepast in een rechtsstaat. Pierre Trudeau was dan ook een controversieel figuur in vele opzichten.

Ook Justin Trudeau is de politiek ingegaan en is sinds 2015 's lands premier. Hij lijkt een ietwat gematigder koers te varen dan zijn vader. Hij kon om te beginnen uitstekend overweg met President Obama maar hij heeft al wel wat onplezierige aanvaringen gehad met Adolf Trump. Tja, wie niet? Justin wordt al met al vrij goed geaccepteerd door de Canadezen. Wel is hij behoorlijk charismatisch, een eigenschap die ook aan vader Trudeau werd toegedicht.

De naam "Trudeau" kom je dan ook in Canada veelvuldig tegen en het ziet er niet naar uit dat dit op korte termijn zal veranderen.


Een Canadees verjaardagsfeest

‎July‎ ‎21‎, ‎2018

Gefeliciteerd met je verjaardag? Zeg dat maar niet in Canada. Men zal je raar aankijken als je met "congratulations" op de proppen komt. Je wenst iemand een vrolijke verjaardag "happy birthday" en meer niet.

Het vieren van de verjaardag, veelal een hoogepunt dat zijn weerga niet kent zelfs voor volwassen Europeanen, wordt vaak overgeslagen in Canada. Het wordt voor kinderen meestal wel gevierd. Zelfs soms heel erg overdreven, vooral voor kleine kinderen die er nog nauwelijks weet van hebben. Hele tuinfeesten met luchtkussenkastelen, artiesten, catering en absurde kado's.

Trakteren kent men niet. Op kantoor hoef je dus niet te verschijnen met een doos petitfourtjes. Integendeel, als jarige gebeurt het soms dat iemand de datum had genoteerd en wordt er juist aan jou een lekkernij aangeboden. Als je helemaal boft, word je na het werk meegenomen voor een drankje of een hapje ergens. Men houdt jou dan vrij maar cadeautjes zijn voor volwassenen minder gebruikelijk.

Wat denk je van een typisch Hollandse verjaardagsbijeenkomst? Iedereen stijf in een kring, allemaal koffie met gebak of beter nog een borrel met zoutjes en uitgebreid bloemen en cadeautjes. Op het einde is het feestvarken uitgeput en blijft zitten met een berg afwas en een bekruimelde woonkamer. Nou, daar hoef je in Canada niet bang voor te zijn. Dat soort bijeenkomsten bestaan gewoon niet.

Als jij je verjaardag liever stilletjes voorbij wilt laten glijden, dan is dat niet ondenkbaar. Je kunt dan je feestvierdersenergie juist concentreren op het grote nationale verplichte feest van de kerstperiode. Maar daarover een andere keer meer.


Even een hypotheek afsluiten

‎July‎ ‎12‎, ‎2018

Sinds de financiële crisis is het een stuk lastiger geworden om een hypotheek af te sluiten. Dat geldt in Europa maar ook in Canada. Als je goedbeslagen ten ijs komt, zijn je kansen iets beter.

Als nieuwkomer in Canada loop je al snel vast op een inkomensvereiste en op het  gebrek aan een Canadese BKR-geschiedenis. Zonder vaste baan (en een aanzienlijk inkomen) en keihard bewijs (dat jij altijd netjes je schulden hebt betaald), krijg je al snel een afwijzing. Daar is trouwens wel wat aan te doen maar het ligt heel erg aan de individuele situatie hoe je dat het best vorm kunt geven.

Op zich kunnen Canadezen kiezen uit twee hypotheekvormen, eentje met betalingsgarantie en eentje zonder. De lening met betalingsgarantie is enigszins te vergelijken met de NHG. Er zijn hier trouwens verschillende garantieaanbieders, ook voor dure huizen. Het maximum te lenen bedrag (met garantie) is 95% van de aankoopwaarde. Ook zonder garantie kun je een hypothecaire lening krijgen, maar dan slechts tot 80% van de aankoopwaarde.

Opvallend in Canada is dat bijna iedereen een rente-vast periode van 5 jaar kiest, langer is al snel een stuk duurder (hogere rente) en bijna geen enkele bank biedt zelfs maar een rente-vast periode van langer dan 10 jaar. Bestaat gewoon niet. Vooral zakenmensen kiezen ook wel voor een hypotheek met variabele rente maar ook deze is vrij zeldzaam in Canada.

Al heel snel wordt het allemaal erg ingewikkeld. Er zijn dan ook flink wat hypotheekspecialisten op de markt die je graag van dienst zullen wezen. Een aardigheidje daarbij is dat er daar geen (extra) kosten aan zitten. De hypotheekspecialist krijgt hier nog gewoon een provisiebedrag van de geldverstrekkende bank. Wel zo gemakkelijk dus.


Gevaar op een landweggetje

‎July‎ ‎24‎, ‎2018

(ingezonden) Na donker kon ik weer met de auto naar huis. Ik ben me op gegeven moment weer rotgeschrokken en heb bijna een vreselijk ongeluk meegemaakt. Bijna, maar gelukkig dus net niet.

Er liep namelijk een voetganger op de weg. Nou zijn er geen voetpaden buiten de bebouwde kom, dus dat is op zich logisch. Maar wat deed deze knurft? Die liep aan de "verkeerde" kant van de weg, droeg donkere kleding en had niet het verstand om ook maar iets aan de kant te gaan. Hij had geloof ik zelfs dopjes in de oren om naar luide "muziek" te luisteren. Wat denken die mensen, dat ze onoverwinnelijk zijn?

Wij hebben toch altijd geleerd in het donker juist lichte kleding te dragen? En bedacht te zijn op auto's. Zelfs in de berm te stappen, wanneer nodig? Niets van dat alles hier. Ze doen juist het tegenovergestelde.

Dit is trouwens niet de eerste keer. Telkens weer kom ik de meest stupide situaties tegen en dan juist op afgelegen en donkere plekken. Bijvoorbeeld van mensen die parkeren op onoverzichtelijke plaatsen of gewoon de wagen op de weg laten staan. Of mensen die stomweg hun oprit uitrijden want er komt toch niks aan en dan dus een keertje wel.

Als het gedrag op de weg een aanwijzing is voor de intelligentie van de mensen hier, dan scoren de Canadezen niet erg hoog. Maar dat is niet eerlijk. Het ligt natuurlijk veeleer aan een gebrekkige verkeersopvoeding. Men leert het gevaar niet te zien. Je bent dus eigenlijk telkens voorbereid op het onmogelijke - en dan nog schrik ik me af en toe een hoedje.


Gruwelijke armoede

‎July‎ ‎11‎, ‎2018

In een rijk land als Canada verwacht je het misschien niet, maar ook hier leven velen in afgrijselijke armoede. Daarop aangesproken, duiden Canadezen dan graag uit dat het lang niet zo erg is als in de Verenigde Staten.

Een flinke groep straatarmen die het meest zichtbaar is, woont in de grote steden. Iedereen kan zien dat er iets mis is als er zo veel bedelaars rondtrekken, mensen in lompen gekleed gaan en er in steegjes zwervers in kartonnen dozen liggen te slapen. Hier en daar is er dan wel een nachtopvang maar het is nooit genoeg. Ook gaarkeukens proberen wat verlichting te bieden. Opvallend is dat er ook vrij veel bedelaars en zwervers in de kleinere steden wonen.

Een tweede groep armen leeft op de reservaten voor Indianen. Deze zijn minder zichtbaar omdat ze vaak ver van de bewoonde wereld liggen. De huisjes zijn dan gammel, schimmelig, klein en vies. Drinkwater is problematisch, er is geen vervoer en de sociale problemen (inclusief verdovende middelen) zijn gigantisch.

Een derde groep armen is erg groot en heel stil. Dat zijn de ouderen en dan vooral die groep ouderen die buiten de pensioenvoorziening valt. Ook die zijn minder zichtbaar want ze leven vrij teruggetrokken. Veel ouderen leven in vervallen huisjes van een heel klein inkomen, net genoeg om er niet van dood te gaan. Ze houden het zo lang mogelijk vol want het alternatief, een tehuis voor ouderen, is vaak ook heel erg armoedig.

In Canada heeft de grote groep van alleenstaande moeders het echter wel vrij ruim. Met allerlei toeslagen lukt het redelijk goed om rond te komen. Het kan dus wel. Maar zou eigenlijk niet iedereen het recht moeten hebben op een menswaardig bestaan? Vraag dat maar eens aan een Canadees. Of inderdaad: vraag het maar eens aan een Amerikaan.


Het kantoor van de arts

‎July‎ ‎13‎, ‎2018

Een artsenpraktijk heet in goed Engels het kantoor van de arts (doctor's office). Zo noem je dat nu eenmaal in Engelstalige landen, ook in Canada. Je gaat dus niet op zoek naar de practice (je zou echt niet begrepen worden).

In grote delen van Canada heerst een enorm tekort aan (huis)artsen. Dit betekent dat er vaak wachtlijsten zijn om bij een arts zelfs maar ingeschreven te mogen worden. Ook dat, als je eenmaal ingeschreven bent, het soms dagen of zelfs weken kan duren voordat je een consult kunt krijgen. Het is zo al jaren en het ziet er niet naar uit dat het snel beter zal worden.

Je maakt eerst een afspraak. In die praktijk (waar vaak verschillende artsen werken) neem je plaats in de wachtkamer en op gegeven moment word je in een onderzoekskamertje geleid dat vaak zo klein is dat er zelfs met goede wil niet meer dan twee mensen in kunnen. Daar wacht je gedwee totdat de arts met een andere patiënt in een ander onderzoekskamertje klaar is. De assistent heeft jouw dossier al klaarstaan.

Veel huisartsen verwijzen je snel door naar een bloedkliniek of naar een medisch specialist. Ook worden er in Canada enorm veel medicijnen verstrekt. Mensen hebben al snel het idee dat de zorg beter is als er meer verwijzingen plaatsvinden en meer recepten geschreven worden. Maar dat is natuurlijk niet alleen in Canada zo.

Artsen (vooral specialisten en zelfs tandartsen) hebben hun praktijk vaak in heuse kantoorgebouwen. Vooral in de grotere steden zijn er aanzienlijke gebouwen, geen ziekenhuizen dus, waar tientallen of zelfs honderden medici bij elkaar zitten. Iedere praktijk heeft dan een eigen ingang, secretaresse, wachtkamer, afspraaktelefoon - het zijn alle kleine eigen bedrijfjes. Dit is waar de term "kantoor" toch echt op zijn plaats lijkt.


Hoe is de ontvangst hier?

‎July‎ ‎25‎, ‎2018

Met moderne elektronica zit je goed in de Canadese steden. Je mobieltje werkt uitstekend, op TV heb je honderden kanalen ter beschikking (ook in HD), en er ligt al veel glasvezel voor optimaal en snel Internetverkeer.

Buiten de steden is dat vaak heel anders - geen wonder natuurlijk in een gigantisch land waar er vaak hele stukken zijn waar echt bijna niemand woont. De Canadese dekkingskaart voor mobiele telefonie toont precies waar de stedelijke gebieden zijn en dan vaak ook wat lijntjes langs de meest-bereden verbindingswegen. Maar verder is er gewoon geen ontvangst. Je kunt dan eventueel een satelliet-telefoon gebruiken maar die zijn ontzettend duur.

Datzelfde geldt, min of meer, voor de TV-bekabeling. Buiten de bebouwde kom is er vaak geen beschikbaarheid. Er zijn trouwens hele gebieden in Canada waar nog "oude" kabel ligt. Je krijgt dan wel ontvangst maar de kwaliteit is ook à la 1965. Het alternatief is voordehandliggend: met een schotel krijg je bijna overal een uitstekende ontvangst.

Internet, buiten de grote steden, is soms goed, soms redelijk en soms vrijwel niet-bestaand. Meestal ligt er dan nog wel een oude telefoonlijn waarop je een soort inbelverbinding kunt krijgen. Het afladen van grotere bestanden of het zien van "NetFlix" gaat dan erg moeizaam.

Langzaam komt hier allemaal wel wat verandering in, maar het is erg kostbaar om infrastructuur aan te leggen in dun-bevolkte gebieden. Als het belangrijk voor je is om moderne elektronica te gebruiken, dan moet je altijd goed navragen wat de beschikbaarheid is. Zelfs aan de rand van de meer verstedelijkte gebieden, loop je soms vast. Kijk het dus vooraf even goed na want achteraf is er vaak weinig aan te doen.


Huren inclusief de buren

‎July‎ ‎22‎, ‎2018

De "toewijzing" van een huurhuis bestaat niet In Canada. Je hebt het zelf voor het uitzoeken. Je kunt een groot huis huren, iets kleiners, een grote flat, een miniflat, zelfs eventueel iemands kelder. Alles kan en alles mag.

De prijzen voor huur-woonruimte lopen enorm uiteen. Uiteraard is meer luxe vaak kostbaarder, groter is duurder en vooral: de ligging bepaalt wat je aan huur kwijt zult zijn. In de grote steden is er minder keus en liggen de prijzen hoger, soms zelfs veel hoger. In de dorpen, vooral de wat afgelegene, kun je verrassend goedkoop huren, ook vaak zelfs aanzienlijke, vrijstaande huizen.

Waar je voor moet oppassen en wat je misschien ook niet zo gewend bent, is dat veel woonruimte eigenlijk niet geschikt is voor de verhuur. Iemand zet dan een stuk van zijn huis af (een zolder of een kelder bijvoorbeeld) en dat is dan een "woning". Dat kan goedgaan maar de kans is aanzienlijk dat je dan eigenlijk meer bij iemand inwoont. Je ruikt, hoort en ziet alles - en omgekeerd natuurlijk ook. Je hebt totaal geen privacy.

Ook in flatgebouwen moet je oppassen. De oudere zijn bijzonder gehorig. Zelfs nieuwe gebouwen mogen volgens het bouwbesluit nog uit houtskelet opgetrokken worden. Boven ongeveer vijf verdiepingen is betonbouw verplicht. Daaronder gebruikt men een regelwerk met gipsplaatjes erop. Van boven, links, rechts en zelfs van onder hoor je dus bijna alles. Een luide TV, hard praten, ruzie, voetstappen, de telefoon, alles dringt door. Ook geuroverdracht is niet uitgesloten.

Met deze informatie kun je je voordeel doen. Een woning huren in Canada kan heel goed uitpakken. Het kan bovendien best voordelig zijn. Het is hoe dan ook een prima manier om jezelf bekend te maken met een bepaalde omgeving. Toch kiest bijna iedereen die het zich kan veroorloven, al snel voor een koopwoning.


Leegstandsbelasting

‎July‎ ‎29‎, ‎2018

Zoals bekend is er in Canada geen burgerlijke stand. Ook zijn er (intern) geen vestigingsvergunningen - je mag dus wonen waar je wilt. En er is geen vermogensbelasting (vermogensrendementsheffing).

Achteraf gezien is het dan ook nogal eenvoudig om te zeggen dat dit een beetje té aantrekkelijk is voor mensen die grote hoeveelheden geld ergens veilig in onroerend goed willen stallen. De situatie is inmiddels volledig uit de hand gelopen. In de aantrekkelijkste steden staan hele wijken leeg. Grote, dure huizen worden niet of nauwelijks gebruikt - de eigenaars wonen bijvoorbeeld in China of Rusland maar zochten een veilig heenkomen voor hun weelde.

Jarenlang heeft Canada dit geld gretig zien binnenkomen. Het was, eerlijk gezegd, nogal makkelijk verdiend. Nu zit men met de gebakken peren. De huizenprijzen zijn enorm opgedreven en gewone werkende mensen kunnen niet meer terecht. Tegelijkertijd staan zo veel huizen leeg. Er klopt iets niet maar wat kan er tegen gedaan worden?

In een wanhoopspoging om de instroom van buitenlandse opkopers te temmen, werd in grotere gemeentes inmiddels een extra aankoopheffing voor niet-ingezetenen ingesteld. De tax is niet mals: reken op 15% (uitsluitend voor niet-inwoners). Maar ook daar is wel weer wat op te verzinnen met schijnconstructies. Ook zien we nu uitwijkgedrag: men koopt in gemeentes waar die heffing er nog niet is. Het probleem verschuift zo.

Het nieuwste geintje is de leegstandsbelasting. De Empty Homes Tax. In Vancouver alleen staan er al zo'n 25000. De jaarlijkse extra belasting bedraagt 1% van de OZB-waarde. En ook dat lijkt het probleem niet op te lossen.

De allersimpelste oplossing ziet men over het hoofd. Men zou eens kunnen kijken hoe dit aangepakt werd in Zwitserland en Oostenrijk - al vele decennia geleden. Maar dat is Canada te min. Dus sukkelt men voort met halfwassen oplossingen waar niemand tevreden mee is.


Naar de sportschool

‎July‎ ‎23‎, ‎2018

Veel Canadezen hebben een abonnement op de sportschool (heet tegenwoordig "gym"). Veel gyms hebben hele rijen met oefenapparaten waar men flink calorieën kwijt kan en ook aan body building kan doen.

Niet iedereen vindt die oefenapparaten echt leuk en zo zijn er wel wat alternatieven voor mensen die wel fit willen zijn maar dan zonder die wat angstig ogende machines. Tegenwoordig zijn dansscholen vrij populair. Men wordt daar opgezweept met luide "muziek" om in beweging te komen. Ook wordt yoga vrij veel bedreven en is de vechtkunst (martial arts) vrij populair.

Opvallend is ook dat gezond eten door velen wordt nagestreefd. In de supermarkt zijn er hele schappen met gezondere voeding. Van biologische groenten tot uitgebreide vegetarische producten, het is big business om aan het streven naar een gezonder leven mee te doen. Bijna alle restaurants bieden ook graag een aantal gezondere keuzes om met de tijd mee te gaan.

Toch zijn de gezond levende Canadezen echt nog in de minderheid. Heel erg veel Canadezen eten wat ze maar willen, wanneer ze dat maar willen. Er wordt dus heel veel vet, zout, suiker en bewerkt voedsel verstouwd. Daar komt de luie manier van leven nog bij: je pakt de auto voor alles.

Ruwweg kan men zeggen dat in de rijkere streken van het land, de meeste gezonde mensen wonen, de meeste sportscholen zijn te vinden en de kwaliteit van het eten het best is. Met andere woorden: in de armere delen van het land wordt er slechter gegeten, minder bewogen en wonen de meeste ongezonde mensen. Kijk daar maar eens in een "mall": velen zijn vet en waggelen.

De middenmoot (niet ongezond maar ook niet fanatiek gezond) bestaat haast niet. Zodoende een typisch voorbeeld weer van zwart-wit denken. Je streeft ofwel fanatiek een bewust gezonder leven na of het kan je echt geen barst schelen en je laat jezelf helemaal gaan.


Overal apotheken

‎July‎ ‎28‎, ‎2018

(ingezonden) Het is me opgevallen dat er in Canada ontzettend veel apotheken zijn. Er zijn kleine en grote, zelfstandige en van een keten. En bovendien zit er vaak ook nog eens een pharmacy in grotere kruidenierswinkels.

Als je pillen, drankjes of zalfjes nodig hebt, ook indien die op recept zijn, kun je dus bijna overal terecht. Je wordt vaak snel, kundig en vriendelijk geholpen maar je moet wel gewoon voor al je medicijnen zelf betalen, tenzij je een bijkomende verzekering hebt of in een speciaal fonds valt.

Al die apotheken hebben veel klandizie. Ik krijg de indruk, ofschoon ik dat statistisch niet meteen kan bewijzen, dat er in Canada véél meer medicijnen worden voorgeschreven dan in Europa. Haast iedereen neemt wel iets in en velen gebruiken verschillende medicijnen. Men lijkt er ook naar te leven. Als je naar de dokter gaat, dan is het consult pas geslaagd als je er met een vuist vol recepten vandaan komt. Men verwacht dat gewoon zo.

De meeste apotheken zijn niet alleen apotheek. Je kunt er chips, kauwgum,  zuivelproducten, chocolade, schoonmaakmiddelen, frisdrank, schoenpoets en wie weet wat nog meer halen. In de kruidenierswinkel is dat dan juist omgekeerd, daar zijn de medicijnen meer bijzaak. De meeste winkels zijn ook nog eens zeven dagen per week open, vaak zelfs op nachtelijke uren. Aan apotheken is er dan ook een gigantisch overschot.

Intussen is er in Canada een groot tekort aan artsen. Er zijn wachtlijsten en het is vaak moeilijk om een afspraak te maken. Er zijn meer apotheken dan artsen - is dat niet de medische wereld op zijn kop?


Plastic draagtasjes

‎July‎ ‎14‎, ‎2018

In Canada vind je ze nog bijna overal, de plastic draagtasjes die door winkeliers gratis aan klanten worden verstrekt. IJzig langzaam begint men zich bewust te worden van het probleem, is er dan toch verandering op komst?

In een Canadese supermarkt worden je aankopen, over het algemeen, keurig ingepakt in plastic draagtasjes. Dit is zo gewoon, dat bijna niemand er zelfs maar over piekert om zijn eigen tassen bij zich te hebben. Als je "boft" worden bepaalde (zware) dingen ook nog eens dubbel ingepakt - men noemt dat double bagging. Dit wordt door de meesten gezien als extra service en het wordt ook echt gewaardeerd. Het is trouwens nog niet eens zo lang geleden dat men aan de kassa de vraag kreeg paper or plastic, je kon dus nog kiezen ook. Dat waren die grote bruine papieren zakken - maar die zijn nu goeddeels afgeschaft want die begonnen een beetje te kostbaar te worden.

In een enkele stad of provincie begint men hier wat aan te doen. De afvalbergen kunnen heus wel wat minder, zo vindt men. Een van de eerste steden die plastic draagtasjes in de ban deed was Fort McMurray. Dat is een beetje hypocriet en wrang want in die omgeving bevinden zich de grootste Canadese olievelden, de basisgrondstof voor de plastic tasjes.

In sommige winkels vraagt men nu 5¢ per draagtasje. In een enkele andere winkel krijg je juist een paar cent korting als je je eigen tassen bij je hebt. Maar in de meeste winkels gaat de uitgifte van gratis tasjes gewoon verder. Eerlijk gezegd lijken de meeste klanten dit te waarderen. Sommigen kiezen bewust een winkel waar ze gratis tasjes krijgen. Zo blijft het probleem dus voortsudderen.

Meer en meer overheden denken er dan over alle plastic draagtasjes gewoon helemaal te verbieden. Je krijgt ze dan niet meer cadeau en je kunt ze zelfs niet meer kopen. Daar zijn de leveranciers van stevige tassen dan weer blij mee.


Wat is een "raincheque"

‎July‎ ‎9‎, ‎2018

Winkels in Canada beconcurreren elkaar haast dood. Iedereen wil de grootste zijn en vooral de goedkoopste. Heel veel produkten zijn telkens weer "in de aanbieding" en speciale kortingen worden voortdurend herhaald.

Je bent dus haast gek als je dingen koopt aan de gewone prijs. Dan heb je wel heel erg hoge nood. Het kan gebeuren dat je bij de winkel komt en dat het net uitverkocht is, wat je extra goedkoop wilde hebben. Op veel plaatsen krijg je dan een zogenaamde raincheque aangeboden (eigenlijk: rain check), een bonnetje waarmee je de speciale korting op een ander tijdstip toch kunt ophalen met de speciale korting. Het is omslachtig, al dat geduvel met die bonnetjes, maar het systeem werkt bevredigend voor koopjesjagers.

Dat vreemde woord raincheque is compleet ingeburgerd als zijnde normaal Engels. Het wordt ook dubbel-figuurlijk veel gebruikt. Bijvoorbeeld: kom je vanavond bij ons eten? Nee, kan niet, want ik heb al een afspraak. Raincheque? Dit betekent dan dat je de uitnodiging "te goed" houdt. Sommigen gebruiken raincheque dan ook als een erg beleefde manier om nee te zeggen - terwijl ze er later gewoon niet meer op terug hoeven komen.

Wat veel winkels trouwens ook doen, die het geduvel met raincheques misschien een beetje zat zijn, die adverteren met "price match". Als je het ergens goedkoper ziet, dan bieden wij het terstond voor diezelfde prijs aan. Een enkele winkel gaat daar heel ver in. Die zeggen gewoon dat ze garanderen dat ze al de goedkoopste zijn. Is dat ooit niet zo, dan krijg je het prijsverschil terug plus nog een extra korting. Met een beetje uitzoekerij kun je daar wellicht je voordeel mee doen (als je dat leuk vindt).


Sick days

‎July‎ ‎4‎, ‎2018

Wie een baan zoekt in Canada, zal waarschijnlijk te maken krijgen met het begrip "sick days". Eén van de arbeidsvoorden zal aangeven op hoeveel van die "sick days" de werknemer jaarlijks recht heeft.

Op een "sick day" hoef je op zich niet ziek te zijn. Je kunt zo'n dag opnemen om kinderen of ouders te verzorgen of ook wel gewoon als baaldag. Veel werkgevers bieden een beperkt aantal "sick days" aan (misschien vijf per jaar); als je meer nodig hebt, dan dien je maar je vakantiedagen te gebruiken. Als die ook al op zijn, dan kun je eventueel onbetaald verlof nemen.

In de praktijk worden er veel "sick days" opgenomen vlak na het weekend wat misschien te maken heeft met iets te gretig drankgebruik. Opvallend veel "sick days" worden er ook opgenomen aan het einde van het jaar. Dat is dan waarschijnlijk ook niet omdat men zo ziek is, maar meer om ze als vrije dagen op te souperen. Doe je dat namelijk niet, dan vervallen ze op gegeven moment.

Minder leuk wordt het als je echt langdurig ziek bent. Hoe de zaken er dan voorstaan hangt er maar van af. In sommige bedrijfstakken is het goed geregeld en word je (gedeeltelijk) doorbetaald, in de meeste verval je al snel in een overheidsfonds - bepaald geen vetpot. Omdat deze kwesties grotendeels per provincie geregeld zijn, hangt het er wat dat betreft ook maar net vanaf waar je bent.

Heel af en toe hoor je van een werkenemer die gefêteerd wordt omdat hij of zij ergens al 10 jaar werkt en nog nooit een "sick day" heeft opgenomen. Dat is echt een zeldzaamheid. De meeste Canadezen vinden dat ze veel te weinig vakantiedagen krijgen en gebruiken hun "sick days" dan maar wat graag.


Speculaasjes op kantoor

‎July‎ ‎3‎, ‎2018

(ingezonden) Graag wilde ik een leuke indruk maken, mijn eerste dag op het nieuwe kantoor. Dus trakteerde ik met een grote schaal vol speculaasjes. Ze wisten niet wat ze zagen. Heerlijk, zei iedereen.

Het succes was zo groot dat ik de traktatie nog eens heb herhaald. Sindsdien sta ik bekend als de "Dutch Cookie Girl" en ik vind dat op zich wel leuk. Ik ben de enige hier van Hollandse afkomst dus dan is het misschien wel aardig om je daarmee te kunnen profileren. Ik probeer zo dan maar een positieve draai te geven aan het feit dat ik het buitenbeentje hier ben.

Maar hoe kom ik aan die speculaasjes? Nou, da's makkelijker dan je misschien zou denken. Veel supermarkten hebben een hele sectie met producten van andere landen. Zuurkool uit Duitsland, Saag uit India en vooral ook heel veel Mexicaanse en Chinese spullen. Maar soms dus ook een plankje met wat Hollands spul: beschuit, mergpijpjes, hagelslag en speculaasjes.

Afgezien daarvan zijn er etnische specialiteitenwinkels te over. Elke mogelijke nationaliteit is wel vertegenwoordigd, zeker in de grotere steden. Er zijn zo in Canada tientallen Hollanderwinkeltjes, veelal gerund door tweede generatie Nederlanders die nog maar nauwelijks de taal beheersen maar wel flink klandizie scoren. In mijn favoriete winkeltje kun je zelfs Delfts Blauw en klompen kopen. Maar waar het wat mij betreft  echt om gaat is rookworst, kaasspecialiteiten en kroketjes. Alles is wel vrij duur natuurlijk.

En zo probeer ik dan maar het beste van de oude wereld en de nieuwe bij elkaar te brengen. Dat lijkt voorlopig aardig te lukken. Waarop zal ik binnenkort eens trakteren? Verse haring?


Staycation

‎July‎ ‎30‎, ‎2018

Zodra de zomervakanties beginnen, staan er gigantische files van de Randstad door Frankrijk tot aan Spanje en dwars door Duitsland richting de bergen. Ook Schiphol is bomvol. Elk jaar weer. Zo'n soort probleem kent Canada niet.

De grote exodus gedurende de vakantieperiode bestaat niet in Canada en daar zijn verschillende redenen voor. De belangrijkste is dat de meeste Canadezen helemaal niet met vakantie gaan. Om te beginnen is er veelal gewoon geen geld voor dure reizen (er is bijvoorbeeld ook al geen betaling van extra vakantiegeld). Een andere reden is dat de meeste werkenden niet genoeg vakantiedagen krijgen om er iets mee te kunnen aanvangen. Bovendien worden veel vakantiedagen al opgesoupeerd tijdens de Kerst of gebruikt als ziekteverlof.

Het woord "staycation", een thuisblijfvakantie dus, is geboren. Men gaat een week niet naar het werk maar spendeert hier en daar een dagje aan de recreatieplas of in de "Mall". Eventueel wordt er ook een bezoek afgewikkeld aan een familielid dat niet te ver weg woont.

Een enkele Canadees gaat wel echt ergens naar toe. Opvallend is dan dat ook dit vaak korte reizen zijn. Immers, zelfs de beter-verdienenden krijgen vaak niet echt veel betaalde vakantiedagen. Typerend voor Canadezen op reis is dan ook dat ze vaak veel geld uitgeven in erg korte tijd. Dus niet drie weken in een tent aan het Gardameer - maar liever drie dagen in een luxesuite van een chique hotel. Met exclusieve "room service" natuurlijk.

Ook gaan tienduizenden oudere Canadezen gedurende de winter enkele maanden naar het Zuiden (vaak Florida of Mexico) - om de Canadese winter te ontvluchten - dat is dus niet echt een vakantie. Wat ook voorkomt is de wintervakantie van één week naar goedkope oorden in Cuba of de Dominicaanse Republiek. Daarmee is in ene klap al de helft van je vakantiedagen opgesoupeerd dus is er in de zomer alleen nog tijd voor een staycation.


Van Toronto naar Vancouver

‎July‎ ‎15‎, ‎2018

(ingezonden) Regelmatig moet ik op en neer tussen Toronto en Vancouver. De enkele reis duurt een uur of vijf. Niks aan de hand, de piloot weet de weg wel. Of misschien toch niet?

Tijdens een van die vluchten kondigde de piloot een noodlanding aan want een passagier moest dringend naar een ziekenhuis, de stakker. Kan gebeuren, denk je dan. En weet je waar we moesten landen, je zult het niet geloven? In Billings, Montana. Ergens diep in de Verenigde Staten dus. Ik schrok me het leplazerus. Wat overkomt ons nu dat we zomaar ergens midden in de Verenigde Staten afgezet worden? De rare dingen die er dan door je hoofd spoken. Ik had niet eens mijn paspoort bij me, het was immers een binnenlandse vlucht? En bovendien heb ik het toch al niet zo op die Amerikanen en hun superagressieve douanebeambten.

Maar het viel mee. Het vliegtuig werd op de luchthaven van Billings keurig afgetaxied op een afgelegen plek en niemand, behalve die ene patiënt en een begeleider, werd er uitgeplukt. Wel stond er een cordon van hatelijk kijkende politieagenten (of waren dat douaniers) bij het vliegtuig - zodat niemand zou kunnen ontsnappen. Immers iedereen zou toch meteen wel de kans aangrijpen om ongezien in dat begeerlijke land weg te kunnen glippen.

Met enige uren vertraging arriveerden we weer in Canada. Toen heb ik toch maar eens goed op de kaart gekeken. Inderdaad verloopt de kortste route van Toronto naar Vancouver diep over Amerikaans gebied. Zelfs als je zo'n tocht per auto zou maken, aldus Google, dan is het veel korter en sneller via het buurland.

Maar lieve help wat was ik blij weer gewoon thuis te zijn. Ik wil eigenlijk het liefst maar niks met die opgefokte vechtersbaasjes daar te maken hebben. Bah,bah.

image273