Blog archief

Op deze pagina de BLOG artikelen die voor het eerst gedurende juni 2018 zijn verschenen.

Inclusief bijdragen van lezers in de vorm van ingezonden artikelen.

De meest geraadpleegde artikelen (juni 2018)

Gonna get drunk tonight

Van 16 juni 2018


(ingezonden) Wat ga jij dit weekend doen? Gewone vraag toch, zou je denken. Nou, dat zal ik je zeggen. Om te beginnen ga ik me vanavond eens schandelig bezuipen. I'm gonna get drunk tonight.


In Canada heerst een overspannen verhouding met alcohol, dat was me al heel snel duidelijk. Drank is heel vaak verboden, vooral voor jongeren. Als het dan wel mag, gaat de beer ook goed los. In stedelijke drankwinkels is vaak permanente bewaking om oploopjes te voorkomen. In uitgaansgebieden is het elke week prijs. Velen worden meegenomen wegens openbare dronkenschap.


Volgens mij zijn er twee groepen Canadezen. De ene drinkt niet of heel weinig. De andere drinkt veel te veel. Dit beeld past in het zwart-wit denken waarover je hier eerder schreef. Het "met mate" drinken kent men niet.


Wat er nou zo leuk is om jezelf telkens weer stomdronken te zuipen, ontgaat mij volledig. Velen doen het elke week weer en zien er ook naar uit, zo zeggen ze. Drank is ontzettend duur in Canada, haast vergelijkbaar met Scandinavië, en toch wordt er veel gedronken; $100 is zo op. De gevolgen zijn onaangenaam: vechtpartijen en ander onaangepast gedrag, gezondheidsproblemen, dronken autorijden en op zijn minst een zaterdag die vervliegt tijdens het uitslapen van de roes.


Maar wat ik dus echt niet begrijp is dat men trots aankondigt om vanavond dronken te worden. Alsof dat toch wel een hele prestatie zal zijn, alsof je er echt iets mee zult bereiken. Heus, het zijn niet alleen de jongeren. Een lallende 50-jarige, wat stel jij je daar bij voor?

Wij haten Trump

Van 21 juni 2018

  

(ingezonden) Ik ben niet de enige. Al mijn vrienden en bekenden haten die griezel en ik geloof dat bijna alle Canadezen deze ploert niet kunnen uitstaan. Wat een onkunde, wat een aanfluiting, wat een kortzichtigheid.


Nu is die hufter ook de goede betrekkingen tussen Canada en de Verenigde Staten onder vuur aan het nemen. Het doet gewoon alsof Canada een vijandig land is. De meest onzinnige invoerrechten worden geheven en hij dreigt al met nog veel meer van dat soort agressieve handelingen.


Teneinde een cent politiek voordeel te behalen thuis, doet hij 10 cent schade in de, op zich, bevriende naties. Er wordt trouwens op gewezen dat hij daarbij thuis, in zijn eigen economie, ook flink schade berokkent.


Het protectionisme, waar we toch decennia lang redelijk van verlost zijn geweest, wordt door deze engerd weer aangewakkerd zoals dat in 1930 ook ging. Er kan gewoon niets goeds van zijn misdragingen komen. Het is mij zonneklaar dat deze proleet zo snel mogelijk verwijderd dient te worden.


De wereld wordt er beter van door de handen in elkaar te slaan en de problemen gezamenlijk op te lossen. 

Zijn methode, om anderen juist te koeioneren en te jennen doet me denken aan het gedrag van peuters in de speelzaal. Is de winnaar echt diegene die de anderen het grofst kan vloeren?


Ik vraag me beleefd af of je deze bijdrage wel veilig kunt publiceren maar ik zou het erg nuttig vinden. (Red: Ja hoor, met voorzichtige aanpassing van enkele krachttermen is er verder heus niks mis met een stukje meningsvorming.)

Canadees vakantiehuis

Van 1 juni 2018


In een prachtig land als Canada met al die fraaie meren, bossen, bergen en zeekusten, zal het niet moeilijk wezen een plekje te vinden waar je graag je vakantieadres van zou willen maken. Nou, dat kan en dat mag.


Om te beginnen bestaat het onderscheid niet, in Canada, tussen huizen waar je permanent mag wonen of juist niet. Als je van een gewoon huis een vakantiehuis wilt maken, dan houdt niemand je tegen. Omgekeerd kan dus ook. Een pand dat je misschien een vakantiehuis zou noemen, daar mag je gewoon ook wonen.


Vakantieparken met een hek er om heen en uitgebreide toeristische faciliteiten op het terrein, die bestaan nauwelijks. Vakantiehuizen kom je haast overal tegen maar er zijn natuurlijk wel concentraties op aantrekkelijke plekken. Veel Canadese stedelingen hebben er een tweede huis. Nogal wat Amerikanen en Europeanen trouwens ook. In Canadese wintersportgebieden zijn er hele skidorpen met veel appartementengebouwtjes zoals in de Alpen.


Afgezien van de gewone eigenaarslasten (OZB, verwarming, onderhoud, enz.) is een vakantiewoning in Canada eigenlijk best een veilige manier om vermogen te parkeren. Ook omdat er in Canada geen vermogensrendementsheffing bestaat, zit je er vrij voordelig bij.


Hou wel rekening met de vermogensaanwasbelasting. Als je het pand ooit verkoopt of overdraagt aan bijvoorbeeld de kinderen, dan moet je over een eventuele vermogenswinst weer wél belasting betalen. En dat zou juist niet het geval zijn als het je hoofdverblijf was (dan krijg je een vrijstelling). Misschien even bij de accountant navragen?

In de gevangenis

Van 24 juni 2018

  

(ingezonden) Je denkt er uiteraard nooit terecht te komen maar ook Canada heeft gevangenissen. Ik ben er (beroepsmatig - niet als inwoner) in vele geweest dus misschien leuk er wat over te vertellen hier?


Je stelt je misschien iets voor zoals die vieze overvolle Braziliaanse, Mexicaanse of Amerikaanse gevangenissen? Of juist het tegenovergestelde zoals in Scandinavië (en Nederland) waar een gevangenis meer iets weg heeft van een eenvoudig hotelletje. In Canada zit het er een beetje tussenin. De gevangenissen zijn wel schoon, de mensen worden netjes behandeld maar het zijn niet altijd de meest luxueuze onderkomens. Het eten is er wel opvallend goed, beter dan hoe velen thuis eten.


Er werken ontzettend veel bewakers in die gevangenissen en die laten niets aan het toeval over. Alles is gereglementeerd. De gevangenissen liggen vaak afgelegen - ontsnappingen komen zelden voor. Er zijn strenge en minder strenge, oude en moderne gevangenissen, grote en kleine, federale en provinciale, speciale jeugd en vrouwengevangenissen. Cipiers worden goed betaald, zijn streng maar meestal vriendelijk, geduldig en behoorlijk opgeleid. Het is best big business maar dus niet geprivatiseerd zoals bijvoorbeeld in Amerika.


Voor de statistiek. In Canada zit iets meer dan één op de duizend inwoners in een gevangenis. In Europa veel minder (ongeveer één op de vijftienhonderd). In de VS zit ongeveer één op de 150 inwoners in de nor. En nog veel meer als je van een bepaald ras bent - ja zo gaat het daar nu eenmaal.


Canada zit er dus een beetje tussenin. Het aantal gevangenen is niet extreem en de behandeling is best redelijk. Gelukkig maar zo.

Jaywalking

Van 17 juni 2018


Een term die je in Canada (eigenlijk beter: heel Noord-Amerika) tegenkomt is het begrip "Jaywalking". Lopend als een kraai, dus letterlijk. Men heeft het dan over het onbehoorlijk oversteken van de openbare weg.


Je kunt heuselijk een boete krijgen in Canada als je de straat verkeerd oversteekt. Dat mag alleen maar bij een officiële voetgangersoversteekplaats of op de hoek van de straat. Het is zelfs sociaal weinig aanvaardbaar om dat anders te doen. En inderdaad, behalve dan bij opgeschoten tieners, ziet men weinig mensen die ook daadwerkelijk "Jaywalking" begaan.


Laatst nog werd een politicus (Rob Ford) openbaar beboet omdat ook hij verkeerd overstak. Vreselijk! Hij kreeg een boete van $109 - maar het tarief loopt zelfs op tot een belachelijke $700 voor ernstige Jaywalking overtredingen.


Als je bijvoorbeeld terug wilt naar je auto die aan de andere kant van de weg staat geparkeerd, dan mag dat niet zomaar. Je moet naar de hoek van de straat lopen, over de stoep, en dan oversteken. Vervolgens aan de andere kant van de straat weer netjes over de stoep. Hoe je dan "veilig" van de stoep naar de bestuurdersinstapkant van de auto komt is verder niet geregeld. Kijk dus maar dubbel uit.


Zoals bekend worden overstekende voetgangers verder wel "als een kleinood" bejegend door de meeste automobilisten. Daar hadden we het trouwens in een eerder BLOG artikel al eens over gehad.

Wachtlijst voor de huisarts

Van 4 juni 2018

  

Heel veel Canadezen hebben geen huisarts. Wie verhuist kan maar moeizaam een arts vinden. Bovendien gaan ook huisartsen ooit met pensioen en als er dan geen vervanger te vinden is, staan de patiënten op straat.


Sommige huisartspraktijken werken met wachtlijsten en het kan jaren duren voordat je opgeroepen wordt. Toch zijn er, ook voor diegenen zonder eigen huisarts, wel voorzieningen. Er zijn inloopklinieken waar je zonder afspraak welkom bent. Je krijgt dan telkens een andere arts te zien en soms moet je uren wachten. Als het echt dringend is kun je je ook bij de nooddienst vervoegen.



Er heerst in Canada, en dat dan vooral in bepaalde streken, een behoorlijk tekort aan artsen. Men probeert daar van alles aan te doen, bijvoorbeeld door artsen uit andere landen aan te trekken. Ook krijgen jonge artsen een bonus aangeboden om zich ergens te vestigen. Een andere oplossing is om verplegers bepaalde handelingen te laten verrichten. Men blijft dingen proberen om het beter te maken.

Het echte probleem is natuurlijk dat er niet voldoende opleidingsplaatsen voor medici zijn. Logisch ook weer, want dat zijn erg dure opleidingen voor de universiteiten. Er zijn zat kandidaten, maar slechts weinigen worden toegelaten.


Erg naar is vervolgens dat vrij veel afgestudeerden zich vestigen in markten waar meer verdiend kan worden (in de VS dus). Canada lokt zijn artsen uit andere landen terwijl Canadese artsen naar de VS gelokt worden. 

Ook de volgende BLOG artikelen zijn vaak ingezien

Twee weken vakantie

Van 10 juni 2018


Voor Canadezen is het gebruikelijke aantal weken vakantie per jaar: TWEE. Het begrip vakantiegeld definieert men als het doorbetalen van het loon gedurende die twee weken. Het is dus niet een extra'tje.


Er zijn (gelukkig) veel uitzonderingen op die wettelijke regeling van slechts twee weken betaalde vakantie per jaar. Wie bij de overheid werkt, krijgt al snel meer. Wie al wat langer ergens werkt, kan ook om meer vragen. Soms krijg je dat, soms niet. Vakbondsleden krijgen vaak meer vakantie. Desalniettemin moeten de meeste Canadezen het met twee weken vakantie per jaar doen.


Wel is er bijna elke maand in Canada een extra vrije dag, soms zelfs twee. Meestal resulteert dat in een long weekend zodat het toch een soort vakantie'tje lijkt. Omdat de vakanties zo kort zijn, maken velen ook geen verre vakantiereizen. Er is gewoon geen tijd voor - en vaak trouwens ook geen geld.


Schoolvakanties zijn in Canada weer wel enorm lang. De zomervakantie is al gauw liefst 10 weken. In het universitair onderwijs nog veel meer. Studenten kunnen dan ook een uitgebreide zomerbaan nemen wat weer helpt bij het bekostigen van de studie.


Gewend zijnde aan die enorm lange schoolvakanties is het dan wel even slikken als ze bij hun eerste baan worden teruggezet naar misschien slechts twee weken vrij per jaar.

De Dollar is omlaag, wat nu

Van 25 juni 2018


De stand van de Dollar wordt in bijna elk nieuwsbericht in Canada besproken. De Dollar is omhoog of omlaag, zo wordt er dan gezegd. Ze hebben het dan echter uitsluitend over de verhouding Amerikaanse-Canadese Dollar.


De berichtgeving is uiterst korte termijn-gericht. Als de Dollar een week lang flink omlaag is gegaan en dan één dag weer een beetje omhoog, dat zegt het nieuwsbericht dat de Dollar omhoog is. En omgekeerd ook. Men vergelijkt enkel met gisteren, meer zit er niet in.


Wat nog veel dommer is dat men het altijd uitsluitend heeft over de verhouding tussen de Amerikaanse en de Canadese Dollar, alsof er verder geen muntsoorten bestaan op deze wereld. 


De Euro, het Pond, de Yen of zelfs de Yuan worden helemaal niet genoemd. De wereld houdt op aan de grenzen van het Noord-Amerikaanse continent, zo zou je denken. Dat is misschien wel begrijpelijk want Canada doet veel zaken met de VS - maar toch.


Ook een (niet zo) grappige ervaring is om naar een Canadese bank te gaan en wat Euro's proberen op te halen. Of Ponden, of Franken of wat dan ook. Dat kan niet, die moeten ze eerst bestellen. Wat ze weer wel op voorraad hebben is Amerikaans geld. 


Officieel is het mogelijk buitenlands geld in te wisselen bij een Canadese bank. Maar als je dat ooit probeert, moet je ook lachen. Of huilen, afhankelijk van je bui misschien. Elk biljet wordt omgekeerd, betast, bekeken en vergeleken met fotopagina's - alsof je zojuist vals geld hebt aangeboden.


Uit al dit soort zaken blijkt dat Canada volledig gefocust is op de Verenigde Staten. De rest van de wereld, tja dat is "de rest van de wereld". Canada lijkt echt een Amerikaanse satellietstaat.

Snikheet in Canada

Van 30 juni 2018

  

Amerikanen hebben het vaak over The Great White North als ze Canada bedoelen. Het is natuurlijk ook helemaal waar dat het in grote delen van Canada behoorlijk koud kan zijn. En toch wordt het soms snikheet, zoals nu.


De zomers in grote delen van Canada zijn zo heet en klam dat je er echt van zult opkijken, zeker als je naar Canada bent gekomen na al die waarschuwingen dat het toch zo'n koud land is. 


Gedurende juli en augustus is een leven zonder airco voor velen haast ondraaglijk. Inderdaad heeft bijna iedereen, niet alleen in de auto en op kantoor maar ook thuis, zo'n energie-slurpende klimaatregeling tot zijn beschikking. Dat helpt de binnentemperatuur in goede banen te leiden maar vooral ook de luchtvochtigheid. Zo kun je weer ademen.


Over het weer kun je natuurlijk eindeloos blijven ouwehoeren, maar als het zelfs helemaal in Noord-Canada ook plotseling 30 graden is, dan is dat toch opmerkelijk. Enorme weerpatronen schuiven over het Noord-Amerikaans continent met verschillende natuurlijke gevolgen: langdurige droogtes, wervelwinden, onweer, plotselinge plensbuien, hagel - de natuur is en blijft overweldigend.


Omdat Canada zo groot is, zijn er verschillende klimaatzones die soms samenwerken of juist elkaar tegenwerken. Het weer in Canada is dan ook zelden saai. 


Je kunt nog net geen citrusvruchten in Canada verbouwen maar druiven doen het uitstekend. Niet iedereen weet dat Canada veel wijn produceert die vaak ook nog eens opvallend goed is. Lang leve de Canadese zomers!

Even snel wat geld overmaken

Van 9 juni 2018


(ingezonden) Laatst wilde ik even snel €50 naar mijn neefje in Nederland zenden. Die tiener wil voor zijn verjaardag het liefst geld hebben en dat vond deze tante prima want anders is het toch alleen maar moeilijk.


Nou, dat kan vanuit Canada wel, maar niet zomaar. Om geld echt "over te maken" moet je even zelf naar de bank. Er worden dan eindeloos veel formulieren ingevuld met allemaal nummers, adressen en andere betaalgegevens. Het was zo gecompliceerd dat zelfs het hoofd geldzaken er bij geroepen moest worden.


Het geld moest eerst omgewisseld worden van $ naar € en daarvoor gebruiken ze een echte boevenkoers. Dan moet uitgebreid de identiteit geverifieerd worden en vervolgens de betaalkosten afgerekend en overal handtekeningen gezet. Dit geintje kostte me drie kwartier en uiteindelijk liefst $137.70.


Enkele dagen later kreeg het neefje inderdaad bericht van zijn bank dat het geld was gearriveerd minus bankkosten aldaar van €10 voor een geschenk dat inmiddels dus nog maar €40 waard was.


Geen wonder dat Canadezen liever nooit geld overmaken, wat een kriem. Misschien dat ik ook beter de volgende keer gewoon een briefje van €50 in een verjaardagskaart kan vouwen?

Haten of beminnen

Van 6 juni 2018

 

Het zal je al snel opvallen dat Canadezen heel veel dingetjes "haten" of "beminnen" want in het standaard taalgebruik is er weinig "grijs" te bekennen. Alles is zwart of wit.


Je denkt misschien dat het een manier van spreken is. Haten betekent gewoon "niet zo leuk vinden" en beminnen "wel leuk vinden". En dat is, deels, natuurlijk ook zo. Toch valt het niet te ontkennen dat het zwart-wit denken diep geworteld is in de samenleving. Je bent ergens voor of tegen - zonder nuance.


Het zwart-wit denken is heel duidelijk in de dagelijkse omgang maar vooral ook in de politiek en het openbare leven. Een politiek idee wordt honderd procent doorgedouwd onder een bepaald bewind; dan komt er een ander bewind dat weer honderd procent de andere richting op duwt. Het districtenstelsel bevordert het denken zonder compromissen. Het is of dit, of dat. Het is ja of nee. Het is mooi of lelijk. Een middenweg, dat is iets voor slappelingen, zo denkt men dan.


Opvallend in die wereld van het zwart-wit denken is dat velen overspringen van het ene uiterste naar het andere. 

Vandaag zijn ze fanatiek bij de ene politieke partij, morgen bij een heel andere. Vandaag naar deze kerk, morgen een heel andere stroming. Je bemint het één en haat het ander. En vice versa.


Grappig is het dan om een Canadees aan tafel uit te nodigen en iets te serveren dat ie niet kent. Als je boft, zal hij zoiets zeggen als "I hate peas, always have". Doe je dan toch je best om hem de peultjes te laten proeven, wees dan niet verbaasd als hij verrukt opkijkt en uitroept: "I love them, I always will".

Gigantische kampeerwagens

  Van 26 juni 2018


In een prachtig land als Canada willen velen graag gaan kamperen. Dat kan in een tentje maar heel populair is het ook om er met een kampeerwagen op uit te trekken. De brandstof is goedkoop, dus rijden maar!


Sommige kampeerwagens zijn zo groot als een stadsbus. De meeste zijn flink uit de kluiten gewassen bestelwagens, maar dan wel met alles er op en er aan. Een badkamer, slaapkamer en volledig ingerichte keuken. Ofschoon het technisch mogelijk is zo'n wagen ergens midden in de natuur neer te zetten, doen slechts weinigen dat. Bijna alle kampeerwagens overnachten op speciaal daarvoor ingerichte terreinen. 


Daar kun je de wagen snel aansluiten op het riool, de waterleiding, het stroomnet en ook heel belangrijk: het Internet.


Een variant op de kampeerwagen is het zogenaamde fifth wheel (vijfde wiel). Het gaat daarbij om een uit de kluiten gewassen aanhanger die kan aankoppelen in de laadbak van je pick-up truck. Zo'n aanhanger kan dan net zo groot en luxueus zijn als een eigenlijke kampeerwagen.


Er zijn vrij veel oudere Canadezen die permanent in een kampeerwagen wonen. Ze hebben dan geen vast woonadres meer en dat kan problematisch zijn (denk aan instanties). Weer anderen trekken slechts een gedeelte van het jaar rond. Die gaan dan gedurende de wintermaanden bijvoorbeeld naar het warme zuiden.


Er zijn opvallend veel kampeerwagen-verhuurbedrijven. Voor veel Europeanen is dat een droomvakantie. Op de doorgaande wegen is het gedurende de zomermaanden heel gebruikelijk om hele colonnes met kampeerwagens tegen te komen. Ontegenzeglijk: Canada is een fantastisch vakantieland.

Nog meer BLOG artikelen uit juni 2018


Al dat kleingeld

‎June‎ ‎12‎, ‎2018

Veel Canadezen weten niet goed wat ze met het wisselgeld moeten doen. Het probleem is meteen op to lossen door altijd met een pinpas te betalen. Dat doen velen dan ook, zelfs voor belachelijk kleine bedragjes (pakje kauwgom).

Je kunt echter nog steeds met bankbiljetten of muntgeld betalen. Een leuke "oefening" is dan om bij Tim Hortons een beker koffie te bestellen van $1.95 en met een munt van $2 te betalen. Oudere werknemers schuiven dan, zonder er over na te denken, een stuiver naar je terug. Maar jongere werknemers vinden het maar moeilijk. Ze moeten het eerst aanslaan op de kassa. Kennelijk zijn de rekenlessen op school al lang afgeschaft.

Veel mensen vinden muntgeld maar een gedoe. Het is vooral mannen vaak te min om het aan te nemen. Als ze het al doen, dan verdwijnt het los in de broekzak om er dan een week later weer ratelend in de wasmachine uit te komen.

Sommigen hebben thuis een kom waar al het wisselgeld ingaat. Op een donkere winterdag kopen ze dan geldwikkels bij de Dollar Store en spenderen een namiddag aan het oprollen van kwartjes, dubbeltjes, stuivers en misschien zelfs wel loonies en toonies. Grote pret.

Daarmee ga je dan naar de bank en krijg je er real money voor terug. Zo leren ze dan de waarde van het geld kennen, zou je denken. Wat een gehannes, toch. Maar ... wie het kleine niet eert ...


Alles is echt fantastisch

‎June‎ ‎13‎, ‎2018

(ingezonden) Ik vind het geweldig dat Canadezen zo positief door het leven gaan. Overal kom ik vriendelijke mensen tegen die behulpzaam zijn, zich positief opstellen en haast altijd glimlachend. Het werkt best aanstekelijk.

Waar Canadezen die positieve instelling eigenlijk vandaan halen, dat weet ik niet. Ik denk dat het misschien aan de opvoeding en het schoolsysteem ligt. Van jongsafaan wordt hen geleerd dat ze een belangrijk persoon zijn en alles wat ze maar willen kunnen bereiken. Dat je alle rechten hebt en vooral dat je heel speciaal bent, specialer dan een ander. Daar komt de enorme vaderlandsliefde bij. Elke Canadees is er voor de volle 100% van overtuigd dat Canada het beste land ter wereld is. Trouwens, de provincie waarin je woont is ook de beste. En de stad waarin je woont, natuurlijk ook. Alles is fantastisch!

Dat alles altijd zo fantastisch is, komt mij soms een beetje té grappig over, eerlijk gezegd. Ik kijk dan, heel nuchter, voorzichtigjes of men het echt wel meent. En inderdaad geloof ik dat ze allemaal eigenlijk wel telkens denken dat de dingen gewoon echt fantastisch zijn.

Op gegeven moment was mijn ene baan opgehouden en mijn nieuwe nog niet begonnen. Ik kon een aantal weken een heel simpel baantje krijgen, gewoon ter overbrugging. Echt dom werk, dat wel. Een kennis feliciteerde mij toch uitgebreid met mijn carrière-onderbreking (want dat was het natuurlijk gewoon). En ja hoor. Ze vond ook dat (je raadt het misschien al) absolutely fantastic.


Belastingen omlaag

‎June‎ ‎18‎, ‎2018

(ingezonden) Dat heb je toch nog nooit meegemaakt, dat de tarieven voor de belastingen zomaar omlaag gaan. In Canada lijkt het er toch vaak wel op - of hoe wordt dat spelletje eigenlijk gespeeld?

Toen ik in Canada aankwam, had men net de 7% omzetbelasting (GST) ingevoerd. De mensen bleven maar klagen over die "gemene" belasting, ha ha. De volgende regering kwam dan ook met het lumineuze plan om het tarief bij te stellen: nu was het slechts 6%. De enorme politieke kracht die daarvan uitging bleef niet uit. Ze werden herkozen. De beloning voor de bevolking was een verdere verlaging naar 5%. Zo weinig nu, het is nog nauwelijks de moeite waard om het te innen.

Maar helaas ... terwijl de ene belasting met veel bombarie omlaag gaat, wordt een andere stilletjes verhoogd. Tja, niks aan te doen. De laatste jaren verschuift men veel federale bestedingen naar de afzonderlijke provincies. Dan kunnen de federale belastingen fijn omlaag, zo wordt er getoeterd. En de provinciale (shh, niet verder vertellen) omhoog. Dit doorschuifspelletje wordt ook tussen de provincies en de gemeentes gespeeld. Uiteindelijk komt de belastingheffing dan toch bij de burger terecht door allerlei verhoogde gemeentelijke heffingen.

Ik denk dat dit allemaal niks anders is dan pure politieke flauwekul. De uitdrukking die daarbij hoort is: Pass the Buck. Het probleem doorschuiven dus. Al met al weet ik zeker dat ik nu veel minder Canadese belasting betaal dan ik in Europa zou moeten afdragen. Ik heb dus eigenlijk dienaangaande helemaal niks te klagen.


Bij de Canadese douane

‎June‎ ‎5‎, ‎2018

(ingezonden) Kort geleden las ik hier een artikel over de Amerikaanse douane. Ik moet zeggen dat dat artikel strookt met mijn ervaringen. Nare Amerikaanse douaniers en vooral vriendelijke Canadese beambten.

Regelmatig ga ik de grens hier over want wij wonen er vlak bij. Dat was ooit doodsimpel maar dat is het al zeker tien jaar niet meer. Het is eigenlijk telkens vervelender geworden. Ofschoon ik doodeerlijk ben en er echt niet als een vijand uitzie, word ik er aan de Amerikaanse kant regelmatig uitgepikt voor nader onderzoek en haast nooit bij terugkomst in Canada.

Het meest irritant blijft de minachtende toon die de Amerikanen menen te moeten aanslaan. Ze proberen ook intimiderend over te komen en je met strikvragen op een leugen te betrappen. Nu lieg ik nooit dus dat is nogal makkelijk maar het onaangename gevoel dat je dan bekruipt, alsof je van een misdrijf wordt verdacht, het is niet leuk.

Als ik dan na enkele uren uit de VS weer terugkom, heb ik niks meer met de Amerikaanse douane te maken en kan ik meteen doorrijden naar de Canadese douane. Die glimlachen, proberen nog eens iets luchtigs te zeggen en zijn gewoon beleefd en voorkomend. Wat een enorm verschil.

Laatst viel ik haast van mijn autostoel toen een Canadese douaneman me vriendelijk aankeek en letterlijk "GOEDE REIS" tegen mij zei. In het Nederlands dus. Ik was zo verbouwereerd dat ik iets raars terugstamelde. Ik vond het wel heel leuk. Aan de "andere" kant zou zoiets ondenkbaar zijn. Die zijn alleen maar nors.


Bonnetjes knippen

‎June‎ ‎26‎, ‎2018

Het kan je overkomen dat de persoon voor je, bij de kassa, eindeloos staat te klunzen met kleine stukjes papier, teneinde die aan de caissière te overhandigen. "Wacht even, ik geloof dat ik er nog ergens een had".

Het gaat hier om kortingsbonnetjes, die nog steeds in grote aantallen worden geproduceerd voor kranten, tijdschriften, verpakkingen en direct mail. Mensen worden zo aangespoord een bepaald product eens te proberen of juist beloond voor merkentrouw. Ouderen komen vaak met een vuist vol bonnetjes bij de kassa aan, jongeren vinden het minder interessant. Die hebben veelal juist grote haast en vinden de bonnetjes hinderlijk.

Als klant krijg je al snel het idee dat je gewoon te veel ergens voor betaalt, als je anderen telkens met bonnetjes ziet klungelen. Als winkelier heb je extra personeel nodig om die bonnetjes te verzamelen, sorteren en weer aanbieden voor een leverancierskrediet. Het systeem is tijdrovend en komt wellicht wat armoedig en ouderwets over.

De papieren en kartonnen bonnetjes worden langzaam verdrongen door de elektronische versie. Een moderne klant krijgt die bonnetjes op zijn mobieltje aangeleverd. Wat ook mogelijk is ze aan een klantenkaart te koppelen, die je dan wel weer tijdrovend moet opladen, bijhouden en presenteren.

Al met al is het een heel gedoe om uit te zoeken wat waarheen moet. En wanneer. Alle kortingsbonnen en elektronische kortingen zijn tijdgebonden. Sommige gelden uitsluitend voor bepaalde verpakkingen (wel op de kleine flesjes maar niet op de grote, bijvoorbeeld), alleen maar in bepaalde winkels of alleen maar op een bepaalde dag van de week. Wat een inefficiënt geduvel allemaal.


Ah, daar komt de "Water Truck"

‎June‎ ‎8‎, ‎2018

(Ingezonden) Dat verwachtte ik niet in Canada. Een land met zoveel water en bergen ... en toch vind ik  de drinkwatervoorziening maar matig geregeld. Wel is het leidingwater goedkoop en veilig.

Drinkwaterveiligheid bereikt men over het algemeen door flink chloor aan het water toe te voegen. Het is trouwens tegenwoordig "monochlooramine" wat langer werkzaam is maar ook langer proefbaar blijft. Het aloude kunstje om water dat naar chloor stinkt dus een uurtje te laten staan zodat die penetrante geur kon vervliegen, dat gaat niet meer. Wel kun je dan thuis het water door een koolstoffilter laten lopen en dan smaakt het niet meer naar zwembad.

Een ander probleem is de waterhoeveelheid. In veel gebieden is er een tekort in de zomer wat dan leidt tot waterbeperkingen of zelfs rantsoeneringen. Op zich is dat raar want er is zat vers water in het land. Maar men heeft mijns inziens te laat gereageerd op de bevolkingsgroei en het telkens toenemende verbruik - dus de infrastructuur is er gewoon nog niet.

Best veel Canadezen, dit geldt dan vooral buiten de verstedelijkte gebieden, hebben helemaal geen waterleiding. Die moeten het doen met een eigen bron. Ook daar zitten bepaalde problemen aan. Sommige hebben niet genoeg capaciteit, andere hebben mineralen, overmatige hardheid of vervuiling. In landelijke gebieden zie ik soms de "Water truck" rijden. Die brengt een paar duizend liter vers water naar droogstaande huizen.

Al met al is drinkwater beslist iets waar je in Canada echt op moet letten. Vaak is het wel goed maar soms niet. Geen wonder dus dat er best veel flessenwater wordt verkocht.


De jacht op Credit Cards

‎June‎ ‎22‎, ‎2018

Al jaren zijn Canadezen, net als de Amerikanen, gek op Credit Cards. Het is voor velen gewoon een spelletje om er zo veel mogelijk te vergaren. En om ze dan natuurlijk ook te pas en te onpas te gebruiken. Er zijn drie soorten:

- De Major Credit Cards zoals Visa, MasterCard en American Express die in bijna alle winkels als betaalmiddel worden aanvaard. Zelfs bij de kruidenier en bij kleine aankopen, gebruiken velen zo'n kaart.

- De Store Credit Cards die door grotere winkelketens worden uitgegeven; je kunt er alleen bij die winkel mee betalen. Soms met speciale aanbiedingen of een tijdelijke lage rente of zelfs klantkortingen. De winkels doen dit om de klant te binden. En ook om de provisie op de grote Credit Cards uit te sparen.

- De Prepaid Credit Card is eigenlijk geen "krediet" kaart want je moet er eerst geld op storten voordat je kunt betalen. Deze kaart is voor mensen met een slecht kredietverleden. Voor wie geen echte Credit Card  kan krijgen.

Velen hebben een portefeuille die uitpuilt van de Credit Cards. Je kunt er zo 10 of 20 verzamelen en die dan trots telkens voor den dag halen. Toch moet je de rekening uiteindelijk wél betalen. Daar heb je een aantal weken voor. Je kunt het ook op laten lopen, dan gaat de rente goed tikken. Twintig procent op een uitstaand bedrag op je Credit Card  is heel gewoon, sommige kaarten lopen op tot dertig procent. Mensen maken heel veel gebruik van dit soort duur krediet.

Veel Canadezen kunnen het niet aan en gaan op gegeven moment de ene Credit Card betalen met de andere. Sommigen lopen uiteindelijk gewoon vast en raken in de schuldsanering. Of erger nog: ze gaan failliet.


Een vliegje hier en een mugje daar

‎June‎ ‎2‎, ‎2018

In een gigantisch land met ontzettend veel natuur zal het niemand verwonderen dat er ook veel beestjes te vinden zijn. Vandaag eens niet over de elanden, de beren en de slangen. Laten we eens naar de insecten kijken.

Het hangt natuurlijk van de landstreek af, het jaargetijde, de tijd op de dag, de wind en de luchtvochtigheid, maar je kunt flink wat gezoem horen in Canada. De insecten blijven wijselijk goeddeels weg uit de stedelijke gebieden met al die vervuiling. Maar in de natuur gedijen ze goed. Soms wellicht een beetje té goed.

Als je gaat kamperen in Canada, dan moet je voorbereid ten tonele komen. Je gaat dus eerst bij een daarin gespecialiseerde winkel langs die spuitbussen en smeersels verkoopt om de insecten op afstand te houden. Wie denkt wel flink te zijn, die kan bedrogen uitkomen. Je zou niet de eerste toerist zijn die met enorm veel pijnlijke bulten bij de emergency komt aankloppen.

Wie al lang in een bepaalde omgeving woont, bouwt mogelijk een zekere weerstand op tegen insectenbeten - maar dan nog kun je aanzienlijke builen oplopen. Nieuwkomers weten vaak niet wat hen overkomt. Je reactie kan zelfs op een allergie lijken; eentje waarvan je nooit had geweten dat je die had. Er zijn middelen in de handel om het gejeuk te verlichten. Elke arts weet hoe het gaat en wat er tegen te doen is.

Canada is ook een bijenland. Als je in bepaalde jaargetijden onder een boom of bij een struik gaat staan, dan lijkt het of alles zoemt. De natuur krijgt echt een kans in Canada. En dan kunnen wij weer een heerlijk potje honing kopen.


Had ik maar nooit ...

‎June‎ ‎3‎, ‎2018

(ingezonden) Nog altijd ben ik blij dat ik ooit naar Canada ben geëmigreerd. Het is en blijft een prachtig land met ontzettend veel mogelijkheden.

Ooit heb ik me ook opgegeven om Canadees staatsburger te worden. Ik voelde me daardoor meer betrokken bij mijn gekozen woonland. Tot zover alles goed.

Zitten er dan voordelen aan het Canadees staatsburgerschap? Niet echt. Ja, ik mag stemmen, fijn hè? Ik had echter gewoon in Canada kunnen blijven wonen en dan toch Nederlander kunnen blijven.

Op latere leeftijd gekomen, zie ik ineens een nadeel aan het verkrijgen van het Canadees staatsburgerschap. Ik heb daardoor mijn Nederlanderschap verloren. Dit kan niet teruggedraaid worden. De toegang tot Nederland en tot alle andere EU-landen is weg. Ja, ik mag op bezoek komen, maar ik kan me er niet vestigen, als ik wilde. Hoezo klopt dit? Ik heb het eens bij het consulaat hier nagevraagd en kreeg deze link.

Zou ik weer in Europa willen wonen, dan mag ik eerst bij de IND langs - of zoiets in een ander EU land. Geen aanlokkelijk vooruitzicht. Ik kan dan mijn Nederlanderschap uiteindelijk wel terugkrijgen. Kost veel tijd, moeite en geld.

Dit gebrek aan keuze stoort mij nu. Misschien zou ik best eens mijn gouden jaren willen doorbrengen in Nederland, Spanje, Griekenland of ergens anders. Dat kan dus niet. Door Canadees te worden, heb ik mezelf die mogelijkheid afgesneden. Ik vind het nu jammer dat me dat toen niet duidelijker was.


Heel oud/jong achter het stuur

‎June‎ ‎11‎, ‎2018

De discussie wordt overal wel gevoerd. Hoe geschikt zijn heel oude en heel jonge mensen om deel te nemen aan het gemotoriseerd verkeer? In Canada wordt deze discussie echter een stuk minder gevoerd. Hoe zit dat?

Je hebt hier, over het algemeen, weinig keus in vervoermiddelen. Lopen is te ver, fietsen is geen lolletje/griezelig en openbaar vervoer is matig, haast onbestaand buiten de grotere steden. De keuze, als je enige zelfstandigheid wilt genieten, is dan om thuis te blijven of toch maar met de auto de weg op te gaan. Diepgeworteld in de Canadese samenleving is het recht om jezelf in je eigen auto te kunnen verplaatsen. Daaraan te tornen is haast ondenkbaar.

Al op zestienjarige leeftijd mag je je rijbewijs halen en dat stelt niet echt veel voor. Ook op hoge leeftijd mag je gewoon blijven rijden als je zelf vindt dat je dat goed genoeg kunt.

De jongeren produceren, net als overal, de meeste ongelukken. Niet iedere jongere rijdt als een bezetene maar de statistieken spreken voor zich. Ook ouderen vertonen soms raar rijgedrag. Velen rijden juist niet te hard maar dan eerder veel te langzaam. Of invoegen wordt moeilijk. Of bochten nemen. Of parkeren. Gelukkig zijn de algemene verkeerssnelheden laag in Canada en wordt er, meestal, met inachtneming van erg veel beleefdheid gereden - anders zouden de statistieken er nog heel wat droeviger uitzien.

Intussen wordt er wel heel wat afgestunteld op de weg in Canada. Soms vraag je je af of iemand wel echt geschikt is om auto te rijden. Maar uiteindelijk beslist de bestuurder zelf. Ook dit valt allemaal onder de noemer: vrijheid, blijheid.


Heimwee, wat moet je er mee

‎June‎ ‎23‎, ‎2018

De meeste mensen hebben nooit last van heimwee maar sommigen wel. Voor een enkeling is het een ondraaglijke aandoening. Hoe komt het, wat moet je er mee en hoe kun je het oplossen?

Volgens Wikipedia is heimwee het gevoel van verlangen naar de geborgenheid en de zekerheden van het bekende. De mate van heimwee kan variëren van matig tot ernstig. Heimwee kan leiden tot andere klachten waaronder klinische depressie. Er zijn verschillende methodes bestudeerd hoe men om kan gaan met heimwee. Het doen van leuke en/of nuttige dingen kan al helpen. Extra veel contact met oude bekenden of met lotgenoten is misschien ook nuttig.

Vooral in de Duitse literatuur valt er veel te vinden over het begrip heimwee (geen wonder want Heimweh is immers een Duits woord). Daar wordt het dan ook al eeuwen bestudeerd. Het kan voorkomen bij kinderen, soldaten en eigenlijk bij iedereen die ver van huis is.

Logisch dus dat sommige immigranten in Canada er onder lijden. Het is geen teken van zwakte. Het is niet noodzakelijkerwijs een teken dat het gras altijd groener lijkt waar men niet is. De aandoening komt zelfs voor bij mensen waarvan je het absoluut niet zou verwachten: sterke, gezonde, blije, moderne, wereldse in het leven staande burgers. Het kan een ieder overkomen.

Fijn dan, als het echt ondraaglijk wordt, dat je zo op het vliegtuig kunt stappen. De overtocht is snel gemaakt en voor bijna iedereen betaalbaar. Dat was ooit anders. Immigranten van 50 of 100 jaar geleden reisden maar één keer, op een enkeltje. Als je dan heimwee kreeg, was er niets aan te doen. En nu is er gelukkig altijd wel wat aan te doen. Dat te weten, lucht toch al op?


Huisbaas worden

‎June‎ ‎7‎, ‎2018

Het principe is overal hetzelfde. Je koopt een woning, verhuurt deze en na verloop van tijd verkoop je die woning misschien weer met vette winst. Velen zijn je voorgegaan en hebben flink verdiend.

Ook in Canada werkt dit systeem uitstekend. Er zijn vele mogelijkheden: een flatje, een heel flatgebouw, een huis, een hele groep huizen, vakantiewoningen, bedrijfspanden ... je kunt het groot of klein aanpakken. Om te zeggen dat je gegarandeerd winst zult maken gaat te ver, maar je moet wel een heleboel fouten maken én flink pech hebben voordat je verlies draait.

Heel veel Canadezen beginnen in het klein. Ze hebben bijvoorbeeld wat extra ruimte in de vorm van een leegstaande verdieping of een woning boven de garage. Zo verhuur je dus al een stukje van je eigen huis. Voor je het weet ben je dan een "landlord" met alle rechten en verplichtingen die ermee gepaard gaan.

Al snel pakken velen het dan wat groter aan. Er is in Canada vrijwel geen sociale woningbouw dus kan de vrije sector leuk uitpakken. In bepaalde gebieden is dat profijtelijker dan in andere. Je krijgt te maken met juridische aspecten en fiscale overwegingen, wellicht heb je een property manager nodig. Feit is dat bijna alle zwaar-vermogende Canadezen een deel van hun kapitaal uit onroerende zaken hebben verworven.

Zorg ervoor dat je goed beslagen ten ijs komt. Spendeer gerust wat aan adviseurs en overleg met diegenen die het klappen van de zweep kennen. Op de lange termijn word je er dan beslist beter van. Waarschijnlijk zelfs véél beter.


Huisnummers en stratenblokken

‎June‎ ‎28‎, ‎2018

Terwijl in de rest van de wereld de ontwikkeling van steden kris-kras op natuurlijke wijze plaatsvond, zijn de meeste Canadese steden opgezet volgens het stratenbloksysteem. Van boven ziet het er uit als een groot schaakbord.

Het is moeilijk om te verdwalen als de straten allemaal recht toe, recht aan zijn aangelegd. Nog efficiënter is het dan als ze de straten doodleuk oplopend nummeren. Er zijn streets en avenues. De noord-zuid lopende straten heten street en de oost-west lopende heten avenue. Een pand kan bijvoorbeeld staan op de hoek van fourth street en fifth avenue. Bijna elke plaats heeft trouwens ook een main street.

In de loop der jaren is men vaak blijven doornummeren en zo kan er later weer een probleem ontstaan als er een nieuwe straat bijkomt die tussen 217 St en 218 St is gelegen. De oplossing is simpel. Die heet dan 217a St. De adressering kan flink oplopen met eindeloze huisnummers die voor het straatnummer komen. Het adres 2882 272 St is niets bijzonders. Als dat ook nog een flatgebouw zou zijn, zet men het flatnummer daar weer voor. Hier woon je: 704 2882 272 St. Niemand kijkt er van op.

Men heeft dan de slimme gewoonte om in het appartementnummer ook de verdieping aan te geven. De 7 in 704 duidt zo de zevende verdieping aan. Heel handig - maar je moet weer net weten dat de begane grond hier juist de eerste verdieping wordt genoemd.

Even wennen dus, ofschoon alles is op zich snel duidelijk is. Het komt een beetje saai en steriel over maar efficiënt is het natuurlijk wel zo.


Jury'tje spelen

‎June‎ ‎14‎, ‎2018

Ofschoon in veel landen al erg lang afgeschaft (Nederland 1813, Duitsland 1924), bestaat het rechtertje spelen door een "onafhankelijke" jury van leken nog steeds, hier en daar. Ook in Canada heerst soms nog juryrechtspraak.

Wie bij bepaalde vergrijpen voor het hekje terechtkomt, krijgt de keuze om door slechts een rechter beoordeeld te worden of door zowel een jury als rechter (trial by judge and jury). Vooral voor zwaardere vergrijpen verloopt de procedure moeizaam. Omdat een jury in Canada, net als in de Verenigde Staten, een unaniem oordeel moet vellen, lopen veel zaken gewoon vast (hung jury); men begint dan vaak weer opnieuw met een nieuwe jury.

Als immigrant hoef je niet te vrezen voor "jury duty" opgeroepen te worden tenzij je later toch staatsburger bent geworden. Velen willen helemaal niet in een jury zitting nemen, temeer daar het ontzettend veel tijd kost en er maar een heel erg kleine vergoeding tegenover staat. Mensen wurmen zich in allerlei bochten om onder deze plicht uit te komen.

Veel rechtszaken met een jury worden uitgebreid in de media belicht. Daarbij vallen alle juryleden echter onder een heel strenge afzondering. Ze mogen ook tegen niemand iets zeggen over wat er tijdens de beraadslagingen plaatsvindt. Wie dat toch doet, kan streng vervolgd worden.

Het geheel komt wat circus-achtig over. Toch vinden velen het een interessant gebeuren en menigeen neemt plaats op de tribune in de rechtszaal om het schouwspel te bezien. Dit behelst dagen, misschien zelfs weken, met gratis entertainment.


Met de vliegmasjien

‎June‎ ‎20‎, ‎2018

In Canada ga je per auto naar je bestemming tenzij de afstand te groot is en dan ga je per vliegtuig. Alle andere vormen van vervoer zijn zo goed als onbekend (bus, trein en fiets vormen veelal nauwelijks een alternatief).

Per vliegtuig kun je haast overal komen. Op veel verbindingen wordt een frequente dienst aangeboden, meestal zelfs met elkaar beconcurrerende maatschappijen. Opvallend is dat veel kortere afstanden ook per vliegtuig overbrugd kunnen worden.

Een treffend voorbeeld is Toronto-Ottawa, een afstand van slechts 400 kilometer. Er gaan daar twee of drie vluchten per uur. Nog schrijnender is een afstand als Ottawa-Montreal, nog geen 200 kilometer. Ook daarop wordt  gevlogen. Naar kleinere plaatsen wordt vaak ook gevlogen maar dan wat minder frequent. Neem nou London (Ontario) naar Toronto. Ook maar 200 kilometer.

De Canadese luchthavens hebben zich enorm ontwikkeld. Ooit waren dit donkere, ongastvrije, grauwe holen waar je echt zo snel mogelijk wilde wegwezen. Nu zijn het schitterende, glimmende, moderne gebouwen met winkelcentra, hotels, speeltuinen en eindeloze parkeergarages.

Dat vliegen een ecologisch onwenselijke vorm van transport is, ontgaat de Canadezen. Het is sterk vervuilend en het slurpt energie - maar dat zijn geen steekhoudende argumenten in Canada. Er is immers ruimte en olie in overvloed. Wat de mensen wel aanspreekt is dat vliegen veilig, snel en goedkoop is.


Naar de vuilstortplaats

‎June‎ ‎19‎, ‎2018

Er wordt heel wat afval geproduceerd in Canada, zoals eigenlijk in veel moderne landen. Waar het dan om gaat is wat men met dat afval doet en dat is soms schokkend. Schunnig zou ook een goed woord zijn.

Het afval gaat namelijk gewoon "lekker goedkoop" de stortplaats op. Ze knallen het op gigantische bergen die dan worden afgedekt en achtergelaten voor de volgende generaties. Wat een tijdbom is dat. Zo gebeurde dat in Europa ook, decennia geleden, maar dat mag toch al heel lang niet meer? Men maakt zich er in Canada maar geen zorgen over want er is toch ruimte zat. Land in overvloed, dus waarom zou je er zuinig mee omgaan?

Er is trouwens in Canada een redelijk begin gemaakt om verpakkingsmateriaal apart op te halen. Dat lijkt een nuttig streven maar het lukt niet altijd om het apart opgehaalde materiaal dan weer te herverwerken. De markt daarvoor is gering en het is vaak ook gewoon te ver weg, dus te duur, om het spul te vervoeren. Dus worden er dan toch hele balen met op zich verwerkbaar spul, op de vuilnisbelt afgeleverd en weer ingegraven.

Het statiegeldsysteem in Canada werkt wel redelijk goed. Er zijn ook plaatselijke GFT-ophaaldiensten die goed functioneren. Er is dus een uitstekend begin gemaakt om de situatie te verbeteren maar tegelijkertijd is er nog ver te gaan.

Een meningsomslag met betrekking tot het verwerpelijke storten van huisvuil laat op zich wachten. Dat kan zo nog best een tijd doorgaan.  Dat dit nog geen grote milieuproblemen oplevert is voorlopig geruststellend. In een gigantisch land kun je je misschien zulke uitwassen veroorloven?


Wereldbeker 2026

‎June‎ ‎15‎, ‎2018

Het was velen misschien ontgaan dat ook Canada zich had opgegeven om gastland te worden voor de eindronden van het grootste voetbalspektakel op aarde: het wereldkampioenschap voetbal. Dat zou dan voor 2026 wezen.

Daar zitten wel wat haken en ogen aan want voetbal als zodanig is in Canada vrij onbeduidend. Men speelt liever de typisch Amerikaanse sporten, zoals IJshockey en Amerikaanse Rugby. Die sport noemt men dan verwarrend genoeg juist weer "football"  zodat er een andere term voor voetbal gevonden moest worden: soccer.

De problemen stapelen zich intussen al op. Er zijn in Canada namelijk nauwelijks geschikte voetbalstadions dus die moeten nog snel verbouwd worden. Ook is de verkeersinfrastructuur onvoldoende dus dat zal ook verbeterd worden.

Verder mag Canada dan, als gastland, wel automatisch meespelen. Dat klinkt leuk maar het zou wel eens een blamage kunnen worden omdat Canada gewoonlijk al in de voorronden door landjes als Honduras en Guatemala gewipt wordt. De laatste keer dat Canada wel meedeed was in 1986 en ook dat ging niet zo geweldig: al in de eerste ronde leed Canada drie keer een nederlaag zonder zelfs maar te scoren. Lag er dus weer meteen uit.

Het toernooi voor 2026 wordt echter gedeeld door drie landen, ook de VS en Mexico zijn gastlanden. Zo valt de druk op Canada wat weg. Het zou een hele opluchting zijn geweest als de FIFA had besloten de eindronden aan kandidaat Marokko te gunnen. Nu zullen we nog eens zie hoe dit gaat uitpakken.


Wie is er dood?

‎June‎ ‎29‎, ‎2018

(ingezonden) Ooit vroeg een Canadees me of mijn ouders nog leefden. Nee, zeg ik , die zijn al een aantal jaren dood. Nou, dat was tegen het zere been. Dat mag je niet zeggen. Wat niet? Dood!

Daarop volgde een mini-college over hoe onbehoorlijk het is om het woord "dood" te gebruiken. Daar zijn heel veel nettere woorden voor. Of ik maar even wilde noteren: Deceased (overleden), Passed away (overleden), Passed on (overleden) of wat wel heel erg beleefd is: Passed. Dus zonder away of on. Het woord "dood" is erg cru, je gebruikt het nog niet voor een beest. Bah!

Inderdaad lijkt het er op dat Canadezen op gespannen voet leven met het begrip "dood". Het is een soort taboe geworden. Je praat er niet over en als je dat om de een of andere reden wel doet, dan moet je verdoezelende woorden gebruiken.

Met vrienden kwamen we toevallig in gesprek over het onderwerp "testament". Ik vroeg of zij er al een hadden. Nou, ook dat was behoorlijk fout. Nee, natuurlijk niet. Ze hadden nog lang geen testament nodig want dat is voor oude of zieke mensen. We kregen er haast ruzie over.

Binnenkort schrijf ik nog wel eens over hoe het er bij een zg Funeral Home aan toegaat. De Canadese uitvaartverzorging is ook iets heel aparts.

image9