Blog archief

Op deze pagina de BLOG artikelen die voor het eerst gedurende november 2018 zijn verschenen.

Inclusief bijdragen van lezers in de vorm van ingezonden artikelen.

De meest geraadpleegde artikelen (november 2018)

Al die arrogante immigranten

 Van 2 november 2018


Je zou kunnen zeggen dat je je heel bescheiden dient op te stellen als je in een nieuw land aankomt. Je bent er toch echt, min of meer, te gast. Maar hoe zit dat dan als je een nieuwe immigrant bent?


Inderdaad, als zojuist aangekomen immigrant ben je een volwaardig burger met vrijwel alle rechten die een geboren en getogen Canadees ook heeft. Je mag dan misschien nog niet stemmen maar verder ben je toch echt zo goed als ge

lijk aan de echte Canadezen. Voor veel Canadezen is dit een heikel punt. Eigenlijk, zo vinden velen in hun hart, zou jij veel minder rechten moeten hebben dan wie er al langer is. Dit punt van wrijving is vrij intuitief en het geldt misschien altijd wel als je ergens "nieuw" bent. Hoe kun je hier dan als nieuwe immigrant mee omgaan?


Om het probleem beter te begrijpen is het misschien nuttig het van de andere kant te bezien. Canadezen zien vrij veel immigranten binnenkomen die doen alsof het land al van hen is. Alsof ze het zojuist hebben "gekocht". Canada is beslist een toevluchtsoord voor de rijken, wat deels te verklaren is door Canada's aantrekkelijke belastingwetgeving. Deze rijken kapen heel wat huizen, stukken grond, bedrijven en andere investeringsmogelijkheden weg voor de neus van Canadezen. Dat zet soms kwaad bloed. Wat voor gewone ingezetenen onbereikbaar is geworden, wordt door nieuwkomers gewoon ingepikt. Dat kan erg wrang zijn en tot scheve blikken leiden.


Hier komt bij dat veel, vooral vermogende, nieuwkomers het vaak vrij duidelijk laten blijken dat ze een beetje op de gewone "arme" Canadezen neerkijken. Het zijn trouwens niet altijd alleen de vemogenden die soms een ietwat neerbuigende houding laten zien. Het is, op zich, niet moeilijk om je op wat voor manier dan ook, moreel bijvoorbeeld, boven een andere groep mensen verheven te voelen. Ook dit is een gevoelskwestie die soms zachtjes wordt geuit, maar soms eigenlijk ook wat minder subtiel.


Intussen is het dus eigenlijk ook zo dat de gevestigde Canadezen het vanzelfsprekend vinden dat de nieuwe immigranten vooral dankbaar moeten zijn dat ze Canada in mochten. Echter, veel immigranten vinden juist dat ze het neusje van de zalm zijn en als zodanig dat Canada maar heel erg blij moet wezen met hun nieuwe aanwezigheid.


Wie heeft er gelijk en wie niet? Allebei natuurlijk! Ieder kan toch gewoon content met de ander wezen? Natuurlijk moeten nieuwe immigranten blij zijn en dankbaar dat ze toegelaten werden in zo'n geweldig land. En laten we eerlijk zijn: Canada vaart er ook wel bij dat zovelen het verkiezen om in Canada te komen wonen.


En toch, als nieuwkomer, is het verstandig om wat bescheidenheid aan den dag te leggen. Het voorrecht om in Canada te mogen wonen wordt immers niet aan een ieder verstrekt. Je wordt veel gemakkelijker geaccepteerd als je niet te hoog van de toren blaast. Vergeet ook vooral niet om de Canadezen vaak te prijzen om hun fantastische land. Daar maak je beslist wél vrienden mee.

Canada, land van lage belastingen

Van 10 november 2018


Canadezen kunnen goed klagen over de hoogte van de verschillende belastingen die er zijn. Maar als je er dan eens objectief naar kijkt, dan is dat onterecht. Canada is best een belastingparadijsje.


Dat zit namelijk zo. Een heleboel belastingen die mensen in andere landen over zich heengekieperd krijgen, die bestaan helemaal niet in Canada. Denk alleen al eens aan erfbelasting, schenkbelasting en motorrijtuigenbelasting. Maar ook vermogensbelasting, of vermogensrendementsheffing zoals dat dan tegenwoordig heet, die bestaat niet.

Erg opvallend, natuurlijk, is dat de omzetbelasting gering is. Voor de dagelijkse boodschappen bedraagt die 0% en voor veel andere zaken loopt die van 5% tot 15%. Luxetoeslagen zoals bijvoorbeeld de BPM, die kent men niet.


Wel heeft Canada inkomstenbelasting die ingewikkeld lijkt doordat een deel door de Federale en een deel door de Provinciale overheden wordt geheven. Ook hebben beide eigen vrijstellingen, die dan ook in alle provincies weer anders zijn. Als je bijvoorbeeld in British Columbia in de bosbouw investeert, dan krijg je daarvoor een zekere aftrekpost. En in Alberta geldt dit, da's al gemakkelijk te raden, voor de olie-industrie. Zo heeft elke provincie zijn lievelingsaftrekpostjes.


In het stelsel van inkomstenbelasting valt op dat er een flinke vrijstellingsvoet is waardoor best veel Canadezen helemaal buiten de inkomstenbelasting vallen. De groep ouderen in het land krijgt daar bovendien nog een bijkomende vrijstelling bovenop zodat echt de meeste ouderen zelfs helemaal buiten de inkomstenbelasting vallen.


Werken de overheden dan voor niks? Nee, dat ook weer niet. Het gehele financiële plaatje is gewoon anders geregeld. Om te beginnen heft het land flinke "royalty's" op olie, gas en op alle enorme weelde die er verder nog gedolven wordt. Da's al makkelijk verdiend, natuurlijk. Maar er wordt ook vrij fanatiek op toegezien dat het belastinggeld niet al te losjes wordt uitgegeven.


Canada is een land van vrij lage uitkeringen. Iemand die bijvoorbeeld van de steun moet leven, die heeft het niet breed maar zal ook niet verhongeren. Ouderen krijgen wel wat, maar niet veel. Dit geldt eigenlijk voor alle voorzieningen. Men ziet er ook op toe dat de infrastructuur niet al te luxe is. Die gaten in de snelweg, die kunnen nog wel zo een jaartje. Die oude school, die gaat nog wel een tijdje mee. Het leger krijgt niet veel geld. Met deze denkwijze ziet het financiële plaatje van de overheden er dan ook heel anders uit.


Als immigrant kun je je voordeel doen met het interessante belastingstelsel van Canada. Met een beetje effectieve begeleiding door een specialist zul je er beslist aanzienlijk uitspringen.

Vuurwapengeweld in Canada?

Van 25 november 2018


Ineens staan de kranten er vol van, zowel in Canada als in Europa, dat er een flinke stijging in het aantal vuurwapendoden is in Canada. Hoe zit dat en wat is er aan de hand?


Het onderwerp werd aangesneden door de CBC (Canadian Broadcasting Corporation), toch niet de eerste de beste, dat er veel meer moorden hebben plaatsgevonden in Canada dan in voorgaande jaren. Hoeveel dan? Er zijn 660 mensen vermoord in Canada in 2017 - en dat zijn er inderdaad 48 meer dan het jaar ervoor. Een stijging van liefst 7%.


Het nieuws is zo opzienbarend dat zelfs Europese kranten er over schreven. Zo komt Canada nog eens in het nieuws, al zou het misschien liever ietsje positiever kunnen.

De CBC meldde trouwens ook dat er wel wat rariteiten in deze statistische gegevens zijn te vinden. 


De bevolkingsgroep van de oorspronkelijke bewoners van Canada (men bedoelt dan Indianen en Eskimo's) omvat ongeveer 5% van de totale bevolking maar er vallen liefst 25% van de landelijke moordslachtoffers juist in die groep. Ook is natuurlijk treffend dat, conform logische verwachtingen, er ook heel veel moorden plaatsvinden in criminele kringen.


En dan wordt het statistische verhaal wat vaag. Op de lange termijn gezien is het relatieve aantal moorden juist sterk omlaag gegaan. Gedurende het topjaar 1975 vielen er in Canada de meeste moordslachtoffers en daar zitten we nu toch nog wel 41% onder.


Ook geruststellend, voor Canadezen dan, blijft het feit dat er in de VS ongeveer 60 keer zoveel moorden plaatsvinden als in Canada. Gerelateerd aan de bevolkingsgrootte is de factor dan ongeveer 6 en ziet Canada er juist uit als een ontzettend veilig land, zeker in dat opzicht.


Een leuk onderwerp is het niet; elke moord is er natuurlijk een te veel. Maar uiteindelijk valt het in Canada dan dus eigenlijk wel weer heel erg mee. Voor morgen zoeken we toch maar liever een BLOG onderwerp dat weer wat vrolijker is.

Speel het maar met je oren

Van 3 november 2018


Als je een flink tijdje woont in het Engels taalgebied, dan zul je bepaalde dingen overnemen die officieel vertaald helemaal niet kunnen. Je creëert dan een taaltje dat alleen door ingewijden echt wordt begrepen.


Een lachwekkend voorbeeld is de uitdrukking "speel het maar met je oren" wat afkomt van de gewone Engelse uitdrukking "to play it by ear" (je ziet wel hoe het gaat, je wil niet moeilijk doen). Er zijn zat uitdrukkingen die zo je leven kunnen binnensluipen haast zonder dat je het zelf merkt. Veel gehoord is dat je "ergens achter zult kijken" en dat komt van "to look after something"  (er voor zorgen dat het gebeurt).


Zo kun je leuk bezig blijven. De boot missen (to miss the boat) is helemaal geen bestaande uitdrukking voor als je te laat bent. Of aan iemands been trekken (to pull someone's leg) is geen goede uitdrukking voor als je iemand voor de gek houdt. Je zult ook horen "onder het weer zijn" wat een vertaalde versie is van to be under the weather, een beetje ziek dus. Heel fraai is de vertaling dat we de brug zullen oversteken als we er aan komen. Dit komt van we'll cross that bridge when we come to it. Ofwel: dat zien we dan wel weer.


Dat werkt allemaal wat moeizaam van het Engels naar het Nederlands, maar wellicht gebeurt het omgekeerd ook. Je zult misschien geneigd zijn bepaalde uitdrukkingen letterlijk te vertalen. Niemand zal je begrijpen als je het hebt over "Not walking into seven ditches at the same time". Ofwel dat je niet in zeven sloten tegelijk zult lopen - een uitdrukking die voor Nederlanders duidelijk is maar in Angelsaksische landen volledig onbekend. Je kunt er misschien om lachen na afloop.


Het Amerikaans (Canadees) Engels gebruikt trouwens veel minder uitdrukkingen en gezegdes dan het Brits Engels. Men vindt het ouderwets en wat belerend aandoen om zo beeldend te spreken. Misschien is dat een geluk bij een ongeluk anders zou je geheid nog veel vaker vastlopen in niet-helemaal-juist vertaalde uitdrukkingen.


Je kunt er trouwens op rekenen dat je de lachers op de hand hebt als je wat fout-vertaalde uitdrukkingen gebruikt in een gemengd gezelschap (van nationaliteiten). Voor wie het begrijpt is het erg grappig maar de aanwezigheid van diegenen die het niet begrijpen maakt het alleen maar leuker - als iedereen althans in de juiste bui is. Want over taalgebruik raak je nooit uitgepraat.

De Canadese Buitenlandpolitiek

Van 15 november 2018


(ingezonden) Voor een soeverein land als Canada, valt het me telkens weer op dat de buitenlandpolitiek van het land niet echt soeverein is. Men doet, in feite, gewoon wat grote-broer-Amerika opdraagt.


Nou geef ik grif toe dat geen enkel land losstaat van andere landen. Ik geef ook toe dat Canada zich wel zal moeten plooien naar de grillen van de grote broer, want die is dominant in eigenlijk alle opzichten. De VS is Canada's grootste handelspartner en bovendien ook Canada's beschermheer op militair gebied. Canada's leger stelt immers niet bepaald veel voor; men gaat er van uit dat de bescherming wel door de buren wordt geleverd.


Toch heeft Canada een heus federaal ministerie voor Buitenlandse Zaken (Foreign affairs - Affaires étrangères). Het grappige er van vind ik dat de ministerspost voor Buitenlandse Zaken telkens gewisseld wordt. Onder Harper (voormalige Premier van Canada) dienden in korte tijd liefst zes minister van buitenlandse zaken. Onder de huidige premier (Trudeau) zijn we al aan de tweede minister van buitenlandse zaken toe. Ze heet overigens Chrystia Freeland maar dat moest ik wel eerst opzoeken want het is inderdaad gewoon niet bij te houden.


Wat doen ze eigenlijk op dat ministerie? Het heet dat ze Canada's internationale rol in organisaties, onderhandelingen en sancties onderzoeken. Dat ze Canada's reactie op internationale onrust bestuderen. En dat ze werken naar een vreedzame wereld. Dat is hoe ze zich officieel profileren - met vrij nietszeggende woorden.


In feite, en zo stel ik me dat als burger dan voor, zie ik een groepje goed-betaalde Canadese ambtenaren in een kring zitten die afspraken maken of ze moeten mopperen of niet over de directieven die van bezuiden de grens worden opgelegd. Alvorens deze natuurlijk gewoon ten uitvoer te brengen.


Dat het Canadese ministerie van buitenlandse zaken ooit iets heeft bereikt, wordt wel luid bemeten. Zo heeft Lester B, Pearson ooit de Nobelprijs voor de vrede gekregen voor zijn bijdrage aan de vrede in de Suezcrisis. Dat was dus in 1957. Ook schijnt Joe Clark (ooit ook Premier van Canada) de opstand te hebben geleid tegen het Zuid-Afrikaanse apartheidsregime, in de dagen dat Margaret Thatcher zich er juist niet mee wilde bemoeien. Ook dat is al weer bijna 40 jaar geleden.


Mijn conclusie is dan ook als die van de meeste Canadezen. Op het Canadese Federale Ministerie van Buitenlandse Zaken, daar gebeurt niet veel. Er werken kennelijk duizenden mensen maar het prestatieniveau staat zeer ter discussie.

Een beetje te afhankelijk van de olie

Van 27 november 2018


De economie van de provincie Alberta draait al jarenlang voornamelijk om de olie- en gaswinning. Da's op zich makkelijk verdiend - tenzij het wereldwijd slecht gaat met de olieprijs.


De afgelopen jaren staat de olieprijs vrij laag. Nu is de productiewijze van de olie in Alberta vrij duur (extractie uit de teerzanden) dus er wordt echt weinig verdiend. Sommige bedrijven klagen dat er al jaren eigenlijk op wordt toegelegd, maar dat schijnt meer met boekhoudkunde dan logica te maken te hebben. Vast staat natuurlijk wel dat er meer verdiend wordt als de internationale olieprijs het dubbele is.


Een bijkomend probleem is dat het transport van de olie naar de markten erg duur is. Er is ontzettend veel weerstand tegen de bouw van efficiënte nieuwe pijpleidingen dus wordt er relatief veel olie verscheept in tankerwagons - per trein dus. Dat is niet alleen relatief kostbaar maar heeft ook al een flink aantal ontsporingen, botsingen, stremmingen en ongelukken opgeleverd, zelfs met dodelijke afloop. Toch blijft men zich halsstarrig verzetten tegen pijpleidingen. Het is politiek haast ondoenlijk die er door te drukken.


De weerslag op de gehele provincie Alberta is enorm. Veel mensen die in de olieproductie werkten zijn ontslagen of werden op hun uren gekort. Er wordt ook, waar mogelijk, minder betaald aan de werknemers. Dat slaat door op de gehele economie en vooral ook op de financiële huishouding van de Provincie Alberta.


Telkens weer klopt de Provincie Alberta nu aan bij de Federale regering voor assistentie (belastingvoordeeltjes bijvoorbeeld). Dat lukt vaak want ook de Federale regering vaart wel bij een goedlopende olie-industrie.

Opvallend is echter dat Alberta in de goede jaren geen reservepotje heeft opgebouwd. 


Men heeft continu alles uitgegeven wat er aan royalty's en belastingheffingen binnenkwam. Er is nu dus niets om op  terug te vallen. Een wijze les zou het zijn eens in Noorwegen te gaan kijken. Die hebben ook veel inkomsten uit olie en gas - en hebben ook last van de lagere wereldprijzen. Maar die leven, dankzij hun reservefonds, op dezelfde voet voort zonder meteen tot de bedelaarsstand te vervallen. Alberta zou er wat van kunnen leren.

Ook de volgende BLOG artikelen zijn vaak ingezien

Autoverzekering in Canada

8 november 2018


(ingezonden) Zoals wel bekend is autorijden in Canada eigenlijk erg voordelig. De auto's zijn niet duur, de brandstof is spotgoedkoop en het begrip wegenbelasting kent men helemaal niet.


Ik zie nog een paar voordeeltjes. De wegen zijn breed dus rijden is gemakkelijk. Bijna alle auto's zijn groot en hebben een automaat. Ook weer makkelijk. Parkeren is veelal gratis (behalve in binnensteden). Het ziet er dus naar uit dat Canada een echt autoparadijs is.


Maar dan gebeurt het. Je moet je auto verzekeren. Als buitenlander (of althans als zojuist gearriveerde niet-Canadees) werd mij te verstaan gegeven dat ik mijn auto niet kon verzekeren, omdat ik niet bestond. Verzekering is dus wel gewoon verplicht. Dat was frappant want ik had er nota bene voor gezorgd een heuse royementsverklaring mee te nemen in het Engels. Wat dat is, een royementsverklaring? Dat is wanneer je vroegere, Europese, verzekeringsmaatschappij opsomt wat je verzekeringsverleden is. Het mijne was perfect, nooit iets geclaimd in tien jaar. Zelfs geen verkeersboetes gehad. En de maximale korting op de premie ontvangen, de laatste jaren.


Hoezo bestond ik niet? Het was een vernederende en haast beledigende ervaring, ofschoon ik kon bewijzen dat ik een veilige rijder ben en bovendien ook een rustige. Uiteindelijk heb ik dan wel een tweetal maatschappijen bereid gevonden mij te "accepteren" maar dan als beginnende automobilist. Mijn premie was even hoog als voor die bravourerijders die net pas hun rijbewijs hebben gehaald. Ik heb me er over opgewonden maar er was niks aan te doen.


Als ik een cursus veilig-rijden zou willen nemen, dan schoof ik enkele treden op. Dus dat heb ik gedaan. Nou, dat was zo primitief, ik had die cursus zelf beter kunnen geven.


Het advies van de verzekeringsagent was uiteindelijk om slechts de minimale dekking op de auto te zetten - om de premie laag te houden. Dat advies kwam te laat want ik had al een nette auto gekocht (die zijn immers zo goedkoop), en die moet toch echt all-risks verzekerd worden. Ik had dus een oude auto moeten kopen en dan was de hoge premie wat minder exorbitant geweest.


Al met al een rare ervaring. In Canada kan bijna niemand zonder auto, ik zat echt klem. Dit verhaal is uit de provincie Ontario dus het zou in andere provincies wellicht anders kunnen liggen. Maar toch, houd hier maar terdege rekening mee.

Ongezellig naar de kroeg

Van 21 november 2018


(ingezonden) Dat was altijd leuk om na het werk even te verpozen met wat collega's in een nabijgelegen kroeg (bruin café). Soms mis ik die mogelijkheid hier wel een beetje.


Ook in Canada zijn er wel wat kroegen maar die zijn vaak toch meer voor een andere doelgroep. Om 17:00 uur zul je er dan ook geen sterveling aantreffen. Ook natuurlijk omdat de woon-werk-afstanden in Canada vaak gigantisch zijn (en je die met de eigen auto moet afleggen want het kan vaak gewoon niet anders) is het nuttigen van een drankje op die tijd niet gebruikelijk.


Een leuke kroeg moet je trouwens hier met een lampje zoeken. De meeste zijn erg grof ingericht en bepaald niet wat wij "gezellig" zouden noemen. Niet dus een soort "woonkamer bij Tante Mien" maar meer een hol waar je het liefst zo snel mogelijk dronken moet worden. Het tijdstip waarop dat gebeurt ligt heel anders. Bij veel kroegen is er niets te doen tot pas laat in de avond. Het sfeertje is dan meteen al vrij ranzig, de stemming geladen en de situatie loopt regelmatig uit de hand. Geen wonder dus dat het interieur van Canadese kroegen er vaak uitziet alsof een blind paard er geen schade kan doen.


In dat soort "uitgaansgebieden" is er vaak permanente politiebewaking. De aanwezigheid van een geüniformeerde macht zou mensen redelijk in bedwang moeten houden. Toch wordt de paddy wagon (boevenwagen) elke vrijdag- en zaterdagavond volgeladen met (vooral) jongeren die lallend over straat gaan. Bij openbare dronkenschap word je een nachtje in de drunk tank (uitslaapcel) gezet. Dit een keertje mee te maken hoort kennelijk bij het volwassen-worden hier. Je krijgt er hier, geloof ik, niet eens een strafaantekening voor.


Gelukkig heeft Canada wel wat alternatieven voor het gebrek aan gezellige kroegen. Men heeft een soort koffie-cultuur ontwikkeld die best is aangeslagen. Ketens als "Tim Hortons" en "Starbucks" zijn de marktleiders op het gebied van gezellig koffiedrinken - plus natuurlijk ook veel andere dranken, mits ze niet-alcoholisch zijn.


Er heerst een bedrijvige drukte bij deze gelegenheden en het gevaar van luide, overmoedige klanten die tipsy worden is er niet want er wordt geen drank geschonken. De formule van vooral "Starbucks" is huiselijk en daarmee toch een nuttige vervanger voor het gemis van het kroegenleven.

Vandaag geen feestdag

Van 11 november 2018


Vandaag is het elf november en dat is een dag waarop haast iedereen in Canada niet hoeft te werken. Een feestdag is het echter niet want het is de gedenkdag der gevallenen: Remembrance Day.


Men gaat hier in heel Canada erg serieus op in. In elke plaats wordt er een samenkomst geregeld bij een oorlogsmonument, er worden kransen en bloemen gelegd, men houdt een of twee minuten stilte en er zijn meestal ook veel veteranen bij aanwezig, liefst in uniform of met hun opgespelde lintjes. Het geheel wordt door jong en oud met alle waardigheid omgeven en daarmee is het een indrukwekkende dag waar je beslist aan mee zou moeten doen als je in Canada bent.


Het is overigens niet alleen in Canada dat men deze dag gedenkt. Ook in bijvoorbeeld België en Frankrijk zit alles potdicht om dezelfde reden. Het is vandaag trouwens precies 100 jaar geleden dat het gedenkwaardige einde van de Eerste Wereldoorlog werd ondertekend in Compiègne. Sindsdien zijn er natuurlijk veel andere gruwelijke oorlogen geweest, maar men heeft die bewuste dag uit 1918 toch behouden om bij de feiten even stil te staan.


Gedurende de afgelopen decennia heeft Canada zich geprofileerd met vooral vredestroepen. Die werden dan ingezet bij kwetsbare gebieden zoals in het Nabije Oosten. Toch heeft Canada ook meegevochten, niet alleen in de Wereldoorlogen maar bijvoorbeeld ook in Korea en Afghanistan. Wel heeft Canada zich onthouden van de conflicten in Vietnam en Irak.


Opvallend in de weken voorafgaand aan Remembrance Day is dat bijna iedereen in Canada een kleine rode papaver op heeft. Die wordt dan in de kraag gespeld. Vooral mensen die in het openbaar treden worden echt geacht dit blijk van respect duidelijk te tonen. Je wordt er aan herinnerd dat het zo ver is doordat vooral veteranen op verschillende plaatsen een uitgiftepunt hanteren, waar dan ook donaties worden ingenomen. Dit gebruik herhaalt zich elk jaar.


Waarom het een rode papaverbloem is geworden die men opdoet, dat is eigenlijk een interessant verhaal. Omdat de eerste wereldoorlog zich voor een groot deel voltrok in de papavervelden van Vlaanderen, heeft een Canadese legerarts het gedicht In Flanders Fields geschreven. 


Het fraaie, eenvoudige gedicht heeft de harten en zielen van velen geraakt. Zo wordt het nog steeds op alle Canadese scholen onderwezen en kent eigenlijk iedereen het vrij goed. Het is een mooie Canadese traditie geworden. Laten we intussen zelf ook niet vergeten om Canada van ganscher harte te bedanken voor haar bijdrage aan de vrede in de wereld.

Huurwetgeving in Canada

Van 19 november 2018


Als nieuwkomer in Canada is het misschien best een goed idee eerst een tijdje een woning te huren. Dat helpt je bij het aftasten van de mogelijkheden in dit gigantische, veelzijdige land.


Ook in Canada bestaan er wetten omtrent de huur van woningen, die vastgelegd zijn in een Residential Tenancy Act. Helaas is deze wetgeving provinciaal geregeld dus zijn er vrij aanzienlijke verschillen tussen de provincies. Het is zodoende maar beperkt mogelijk er in zijn algemeenheid erg veel over te zeggen.


De basis van het huurrecht is haast overal het jaarcontract. Daar zijn wel wat variaties op mogelijk, zoals bijvoorbeeld het maandcontract. Ook gebruikt men wel het vaste-termijn contract waarbij je dus na het aflopen van de vastgestelde termijn helemaal geen huurovereenkomst meer hebt en dan ook MOET verhuizen. Veel verhuurders staan er op dat je een jaarcontract tekent. De wet staat je echter toe zo'n termijn te verbreken en de verhuurder moet daar dan wel aan meewerken door een nieuwe huurder te zoeken. Als er echter een periode is dat die nieuwe huurder nog niet is gevonden, en dat kan gebeuren, dan kun jij wel aangesproken worden om toch nog de huur door te betalen.


Opvallend is dat de maximale waarborgsom vrij strak geregeld is. Er zijn verschillende provincies waar die niet meer mag bedragen dan een halve maand huur. Omdat de waarborgsom maar zo gering is, letten verhuurders dan ook vaak heel goed op wie ze als huurders binnenlaten. Iemand met een slecht kredietverleden kan zo tegen worden gehouden. Iemand met oude huurschuld, een te gering inkomen of waarvan andere problemen bekend zijn, kan zonder verdere opgaaf van redenen gewoon geweigerd worden.


In een huurovereenkomst is vaak heel precies geregeld wie er op het adres mag wonen - je kunt dus niet je vrienden zomaar laten intrekken. Ook is het gebruikelijk dat huisdieren geweerd worden. Tegenwoordig wordt roken ook vaak niet toegestaan en dat geldt ineens ook voor Cannabis. In veel gebouwen hanteert men leeftijdsgrenzen. Alleen volwassenen bijvoorbeeld, of ouderen.

Voordat je naar huurwoningen gaat kijken, is het een prima idee eens op de websites van de betreffende provincie te kijken om een idee te krijgen van wat je te wachten staat.


Bijvoorbeeld in Ontario: http://www.mah.gov.on.ca/page137.aspx

Of in BC: https://www2.gov.bc.ca/gov/content/housing-tenancy/residential-tenancies


Zoals blijkt heeft elke provincie zijn eigen huurwetgeving, dus zoek even op hoe het in jouw doelprovincie zit. Let wet, dit gaat om woningen, als je bijvoorbeeld een winkel huurt, dan heerst freedom of contract zonder de bescherming van de huurwetgeving voor woningen.

Canadese humor, wat is dat dan?

Van 12 november 2018


(ingezonden) We lachen wat af en ik doe graag mee. Maar toen ik in Canada aankwam was het ineens gedaan met lachen. Men lacht om andere dingen en voordat je dat aanvoelt, dat duurt even.


Zo nam men mij mee naar een soort café waar een zogenaamde stand-up comedian het woord deed. De mensen lachten zich rot maar ik begreep er maar af en toe wat van. Dat had natuurlijk vooral met taalvaardigheid te maken. Die lui praten snel, er zit vaak een dubbele betekenis achter iets en ik kon het dus gewoon niet bijhouden. Om beleefd te zijn en toch ook omdat lachen gewoon gezond is, grinnikte ik maar mee met de anderen, maar het was echt anders.


Ik ben me er toch maar in gaan verdiepen want humor is een belangrijk aspect van een samenleving. Op TV ben ik begonnen naar programma's als This hour has 22 minutes en The Rick Mercer Report  te kijken. Daarin wordt van alles op de hak genomen zoals de Canadese politiek maar ook regionale verschillen, het klimaat en vooral de laatste jaren de voor iedereen beslist lachwekkende Amerikaanse politiek.


Ik vond trouwens Stuart McLean met zijn Vinyl Cafe erg goed. Hij was behoorlijk beeldend en veelzijdig en hij sprak langzaam en duidelijk. Dus dat "snapte" ik. Helaas is hij zojuist overleden. Het lijkt er dus een beetje op dat ik mij op TV en radio heb laten klaarstomen voor wat in Canada humoristisch wordt gevonden.


In de dagelijkse omgang kun je eigenlijk ook best lachen. Tenzij je Canadezen erg goed kent is het verstandig om grapjes over geld achterwege te laten. Geld is een heel erg groot goed voor Canadezen, daar is men behoorlijk serieus over. Met seksualiteit weet men vaak ook moeilijk raad, dus ook dat kan een moeizaam onderwerp zijn. Alles verandert natuurlijk als je de mensen echt goed kent - en dat komt vanzelf. Maar dan nog ... ik blijf terughoudend met grapjes over geld en seks.


Wat wel heel goed loopt zijn grappen over Amerikanen of eigenlijk wel over andere culturen in het algemeen. Altijd wel oppassen dat er niet net iemand van die cultuur aanwezig is, dan geldt het weer als minder gepast. Grappen over je eigen cultuur mogen juist weer wel. "Hee, waar zijn mijn klompen?" Wat Canadezen ook fantastisch vinden is om zich een deuk te lachen als iemand anders zich pijn doet, valt of een ander ongemak beleeft.


Als je droge Britse humor kent, dan loop je daar al snel mee vast in Canada, men begrijpt het zelden. Moppen tappen, dat doen Canadezen ook weinig. Eigenlijk is het best een serieus volk. Om mensen vrolijk te krijgen, wordt er veelal flink alcohol geschonken. En wat nu dan ook kan is om wiet te gebruiken, dat is immers helemaal toegestaan in Canada. Heeft men toch iets om over te lachen.

Het feestelijke Canadese nieuws

Van 26 november 2018


(ingezonden) Kijk toch eens naar het nieuws op de Canadese televisie, Je lacht je een deuk, althans dat doe ik vaak wel. Het wordt gebracht alsof het een blij soort feestje is, heel gezellig.


Er is altijd wel ergen een nieuwsuitzending te vinden op de Canadese TV. Of zoals ze dat dan noemen a news show en die term past precies want ze maken er, mijns inziens, een echte show van. Gierend van de lach brengt een groepje verslaggevers je de nieuwtjes van de dag, ze maken (nogal flauwe) grapjes met elkaar en iedereen is in een beste bui.


De hoofdnieuwslezer zit er meestal in een strak kostuum bij maar de andere medewerkers vertonen zich vaak flirtend op de camera, liefst met wat extra bloot ook. De grote komediant is meestal de weerman (of vaak: de weervrouw) en dat is maar goed ook want over het weer raak je in Canada helemaal nooit uitgepraat.


Het is me opgevallen dat er twee soorten "journaal" zijn. Het plaatselijke of het landelijke. Het landelijke journaal besteedt aandacht aan de nationaal en internationaal belangrijke zaken - daarbij ligt het journalistieke niveau ook vrij hoog. Men streeft naar een zekere gebalanceerde onpartijdigheid die mij doet denken aan de Europese nieuwsdiensten.


Het plaatselijke journaal is echter bij de meesten de grote favoriet. Dat zie je bij mensen thuis aanstaan of ook in winkels, café's en in het openbaar. De hoofdnieuwslezer heeft een veelzeggende titel: the news anchor. Dat is een baan waar je echt naar opkijkt. Deze persoon wordt ook vaak gevraagd voor lezingen en spreekbeurten - want DIE weet alles.


Ik moet lachen over de nieuwsgaring. Laat het nieuwsuurtje 60 minuten duren, dan wordt de helft daarvan aan echt (vrij onbenullig) plaatselijk nieuws besteed. Een grote portie gaat ook naar het weerbericht, voor velen is dat echt het hoogtepunt van de show. Binnen het nieuwsuurtje gaat er ook een minuut of 15 naar reclames, natuurlijk - want er is niets voor niets. Er blijven dus hooguit enkele minuten over voor het landelijke of zelfs het internationale nieuws.


Laat ik er maar om lachen, denk ik dan. Of misschien toch niet. Het oppervlakkige van de nieuwsdienst zie ik eigenlijk wel terug in de mensen. Om met Canadezen een serieus gesprek te hebben over het nieuws, is eigenlijk onbegonnen werk.

Nog meer BLOG artikelen uit november 2018

  


Gevoelstemperatuur in Canada

‎November‎ ‎4‎, ‎2018

(ingezonden) Als je eens ergens met Canadezen over wilt praten, anders dan "How are you doing?" dan is een prima (veilig) onderwerp om "the weather" eens aan te snijden. Altijd interessant, zeker in Canada.

Vaak wordt niet de luchttemperatuur genoemd maar de gevoelstemperatuur. Men kent dit begrip tegenwoordig in Europa ook wel maar er wordt in Canada haast nergens anders meer over gesproken. De gevoelstemperatuur is vaak van meer belang dan de feitelijke luchttemperatuur. In Canada noemt men deze in de winter "Wind Chill Factor" omdat het dan, door de wind, kouder kan lijken dan het eigenlijk is. In de zomer kent men "Humidex" omdat het dan juist warmer lijkt dan de luchttemperatuur op dat moment.

Canada is er bijzonder trots op omdat het begrip "Windchill" in Canada is ontdekt en gedefinieerd. Veel andere landen hebben het overgenomen. Dat geldt ook voor "Humidex". Als je deze uitdrukkingen echter in de VS, Australië of Engeland gebruikt, dan zal men je waarschijnlijk weer niet begrijpen.

Toch is het me opgevallen dat heel veel Canadezen niet echt weten hoe het eigenlijk werkt - of hoe het berekend wordt. Je hoort mensen dan praten dat ze in de auto of binnenshuis met de "Wind Chill" geconfronteerd worden. En dat klopt niet. De Wind Chill wordt buiten berekend voor toepassing rechtstreeks op de huid en niet op levenloze objecten. Bijvoorbeeld, water bevriest niet bij plus twee graden, zelfs niet als de gevoelstemperatuur daarbij min 10 is. Velen vinden dat maar moeilijk om echt te begrijpen.

Ik heb het vaak meegemaakt in Canada dat het inderdaad echt veel kouder lijkt, in de winter, dankzij een straffe wind. Maar minstens zo opmerkelijk vind ik de "Humidex" waarbij het in de zomer vaak veel warmer lijkt dan het eigenlijk is doordat de luchtvochtigheid compleet de pan uit is gelopen. Vooral in Midden en Oost Canada heb ik het meegemaakt dat het eigenlijk maar 25 graden is maar dat het door een bijna 100% luchtvochtigheid eigenlijk als ruim 35 graden voelt. Ik vind dat niet behaaglijk maar sommigen genieten er echt van.

Echt ondraaglijk vind ik dan als het 35 graden wordt met zo'n enorm hoge luchtvochtigheid - en dat komt ook voor, zij het slechts af en toe. Dan loop je gewoon te puffen. Het zweet wil niet verdampen, lijkt het. Dit is een klimatologische omstandigheid die je meer aan de tropen doet denken dan aan Canada. Airco aan en lekker binnenblijven, denk ik dan.

Al met al wil ik maar zeggen dat het weer zelden saai is in Canada. Met zo'n gevarieerd klimaat, valt er altijd wel iets interessants te zeggen. En daarmee is het weer zomaar mijn meest favoriete "veilige" onderwerp hier geworden.


Groen en geel: Black Friday

‎November‎ ‎23‎, ‎2018

(ingezonden) In het grote nieuws, dezer dagen, is de aanloop naar Black Friday. Het is de dag na het Amerikaanse Thanksgiving feest, dan wordt er groots gewinkeld in de Verenigde Staten.

Let wel, het gaat hier over het Amerikaanse Thanksgiving feest waar wij in Canada dus helemaal niets mee te maken hebben, want ons Thanksgiving feest was al ruim een maand geleden. Dat verschil bestaat al honderd jaar. Het klopt dus, mijns inziens, helemaal niet dat wij in Canada meedoen aan het grootse winkeliersfeest van bezuiden de Amerikaanse grens. We zouden er juist niets mee te maken moeten hebben.

Het is op deze pagina's al uitgebreid aan het licht gekomen dat Canada maar half-souverein is van de Verenigde Staten. Canada buigt als dat bevel van bezuiden de grens zo wordt gegeven, ook dat is al heel lang. Dus dan vind ik het ook extra jammer dat wij zo'n banaal winkeliersfeest van Amerika moeten overnemen en nog wel met dezelfde platte naam. Dat past hier toch helemaal niet. Wij zijn geen Amerikanen en laten we dat vooral ook nooit vergeten.

Inmiddels is het aantal winkels in Canada dat er niet aan meedoet om vandaag Black Friday te noemen geslonken tot bijna-nul. Het geeft mij aan dat Canada er eigenlijk toch wel tevreden mee is een satellietstaat van de Verenigde Staten te zijn geworden. Hun gebruiken zijn de onze. Hun wil is onze wet. Hun hebzuchtgebruiken dienen ook op ons van toepassing te zien.

Maar het is nog erger. Inmiddels lees ik in Europese media ook dat men het wel over Black Friday heeft om de verkoop aan te zwengelen. De invloedssfeer van de Fascistische Verenigde Staten is zich op deze manier nog steeds aan het verspreiden en dat dan met ogenschijnlijk onschuldige marketingstunts zoals deze Black Friday terminologie.

Ik stel voor en niet aan mee te doen. Ja, de Amerikanen zijn er goed in om geld te verdienen. Dat is daar het allerbelangrijkste (er van afgezien zich militaristisch te profileren, natuurlijk). Maar waarom zouden we hier aan mee willen doen? Mensen overal ... koop vandaag niets. Laat ook op deze manier zien dat we niet staan voor het Amerikaans Imperialisme.


Hergebruik en recycling in Canada

‎November‎ ‎22‎, ‎2018

Met veel gemopper van een grote groep burgers, die het maar een gedoe vinden, wordt er inmiddels in Canada heel wat gedaan aan recycling, hergebruik en de scheiding van afval.

Dat was eigenlijk ook wel de hoogste tijd want men had (en heeft) in Canada de toch vrij onhebbelijke gewoonte om afval op een berg te gooien en vervolgens af te dekken als "cadeautje" voor de volgende generaties. Die zullen het nog lelijk te stellen krijgen met de troep van onze generatie - maar er is dus wel verbetering aan het optreden.

Op de meeste plaatsen in Canada is men begonnen verpakkingsmateriaal apart te verwerken. De burgers stoppen de lege blikjes en melkpakken dan in een zogenaamde blue bag die inderdaad gescheiden van de rest wordt opgehaald. Ook oud papier en karton wordt op veel plaatsen apart verwerkt. In het overgrote deel van Canada bestaat er ook een green bin die dus voor organisch afval gebruikt dient te worden. Daarvan wordt dan tuinaarde gemaakt die je later weer kunt terugkopen - of hier en daar zelfs gratis afhalen.

Al heel lang heeft Canada ook een soort statiegeldsysteem op veel verpakkingen. Helaas zijn de bedraagjes waar het dan om gaat zo gering dat veel mensen het gewoon niet de moeite waard vinden. Hopelijk gaan de blikjes en flesjes dan toch in de blue bag maar er zullen er toch veel terechtkomen op de grote hoop, die dus weinig glorieus ergens in de natuur wordt neergepoot.

De afvalbergen zijn zonder meer een groot probleem maar men heeft er inmiddels ook een voordeel van ontdekt. Netjes afgedekt met folie, kan men de ontbindingsgassen afvangen en gebruiken om "gratis" energie mee op te wekken in een kleine electriciteitscentrale ter plekke.

Het zal toch nog wel een flink aantal jaren duren voor hergebruik en recycling echt ingeburgerd zijn in Canada. Het blijft inderdaad een behoorlijk gedoe voor de burger. Velen vinden nog dat het hun geboorterecht is om alles maar pardoes in een zwarte zak te flikkeren. En daarmee, ja inderdaad, het probleem gewoon maar af te schuiven op onze (klein-)kinderen. Foei toch?


Het gevaar van de natuur

‎November‎ ‎13‎, ‎2018

De natuur is fantastisch in Canada, dat staat wel vast. De overweldigende ruimte met ongerepte gebieden die vaak groter zijn dan je je kunt voorstellen, levert echter ook gevaren op waar je wel even bij moet stilstaan.

Om te beginnen is het vrij gemakkelijk zoek te raken in de bergen, in de bossen, op het water of eigenlijk waar dan ook. Om bijvoorbeeld te voet de bewoonde wereld weer te bereiken, kan al een hele opgaaf zijn. Je denkt jezelf dan misschien wel met je mobieltje en/of "Google Maps" te kunnen redden, maar dat plan loopt ook al snel vast omdat de dekking in afgelegen gebieden vaak niet goed is. Bovendien loopt de batterij ook al snel leeg.

Het gevaar om zoek te raken in de natuur nekt velen, elk jaar weer. Er zijn overal wel zoekbrigades maar die kunnen ook alleen maar hun werk doen als ze weten wie ze moeten zoeken en waar. Het is dan ook denkbaar dat je echt nooit meer teruggevonden wordt.

Wat velen doen is om met een gemotoriseerd voertuigje de wildernis in te trekken. Zo kom je snel een eind. Als het voertuig dan stilvalt om wat voor reden dan ook, dan kun je zo een dag lopen van de bewoonde wereld zijn. Hulp is er niet dus dan ben je aangewezen op je eigen noodvoorraad.

Een werkelijk gevaar is ook het klimaat. Vooral in gebieden waar het echt koud kan worden, kun je er (soms ook vrij plotseling) ineens lelijk bijstaan. Met een dik pak sneeuw en een poolwind kan zelfs het fraaiste landschap volkomen onherbergzaam worden. Velen worden overvallen door dit vrij simpele gegeven. En wat te denken van zware regenval die beken plotseling in ontembare rivieren kan omzetten. Of wat ook voorkomt: verzengende hitte die volledig uitputtend kan werken.

Onderweg kun je ook wilde dieren tegenkomen. Leuk natuurlijk als het hertjes of wasbeertjes zijn - maar minder bevorderlijk als het beren zijn of een poema (cougar). Er worden uitgebreide handleidingen uitgegeven wat je moet doen als je deze indrukwekkende beesten op je pad vindt. Als dit echter dieren zijn met hun jong, dan kan het toch ineens gevaarlijk worden.

Voor wie gewend is aan een wandeling in het Kralingse Bos of zelfs in de Kroondomijnen, is het wel even iets heel anders om in Canada in de natuur op stap te gaan. Het is betoverend prachtig; het is indrukwekkend - maar enig aanpassingsvermogen is wel een vereiste.


Het leven van een Canadese zwerver

‎November‎ ‎28‎, ‎2018

In Canada zijn er nogal wat zwervers - mensen die geen huis hebben en een beetje moeten scharrelen voor hun natje en droogje. Een groot probleem is ook: waar moeten ze slapen?

Op zich is Canada een sociaal land, dus voor dit probleem worden telkens weer nieuwe oplossingen aangedragen - maar het blijft moeizaam gaan. Het zal je opvallen dat in alle Canadese steden, vooral de grotere, er heel veel mensen op straat vertoeven die er erg ongelukkig uitzien. Ze zijn vaak gehuld in lompen, hebben al hun bezittingen bij zich in een winkelwagentje en ze zien er niet bepaald vrolijk of gezond uit. Voor Canadezen is dit zelfs een vrij normale aanblik - de meesten negeren de situatie volkomen.

Wat veel zwervers ook doen is openlijk bedelen. Dat is in veel Europese steden al lang verboden maar het gebeurt nog overal in Canada. Met de hoed in de hand vraagt men iedereen om een kleine bijdrage. Het huidige modewoord voor deze bevolkingsgroep is panhandlers omdat je je bijdrage in een aangeboden pannetje (schaaltje) moet werpen. Bij een korte wandeling in een grotere Canadese stad, kom je er heel wat tegen. Er zijn ook "agressieve" bedelaars, die bijvoorbeeld bij het stoplicht gaan staan en op autoruiten bonken. Dit wordt minder op prijs gesteld - men vindt dat toch wat angstaanjagend.

Toch zijn er wel voorzieningen voor zwervers. Veel organisaties, kerken en gemeentebesturen hebben plekken beschikbaar waar men gratis kan eten. Ook zijn er shelters waar men kan overnachten. Die zijn verre van luxueus maar wel redelijk veilig - en warm. Buiten overnachten, in een doos bijvoorbeeld - of op een bankje in het park, gebeurt ook wel, maar dat wordt lastig bij de diepvriestemperaturen die af en toe voorkomen in een groot deel van het land. Heerst er een koudegolf, dan is er steevast plaatsgebrek.

Het leven van zwervers is geen lolletje. Ze trekken van hulpinstantie naar zorginstelling en ze worden vaak geweerd in winkelcentra en andere openbare gebouwen. Velen zijn ook afhankelijk van een food bank die in Canada inmiddels gigantisch in belang zijn toegenomen. Er zijn ook kledinguitgiftecentra, wasgelegenheden en ontmoetingsruimtes, vaak bemand door vrijwilligers.

Waar komen al die zwervers toch eigenlijk vandaan? Er wordt wel gezegd dat ze op straat zijn beland toen bijna alle psychiatrische instellingen in het land werden wegbezuinigd. Hier heb je een pilletje en rot nu maar op. Het probleem zit natuurlijk een stuk dieper. Het is er ook niet beter op geworden gedurende de afgelopen decennia. Hoe zal Canada deze toch vrij schandalige situatie ooit onder de knie krijgen?


Het voortdurende Amerikaanse vluchtelingenprobleem

‎November‎ ‎30‎, ‎2018

Het is en blijft onmogelijk voor Amerikaanse staatsburgers om zich in Canada aan te melden als vluchteling. Ze komen immers uit een land dat "veilig" heet te zijn. Wordt zo'n aanvrage dan geweigerd?

Ja, zo'n aanvrage wordt routinematig afgewezen omdat het gewoon niet kan. Een Amerikaan is "veilig" in zijn eigen land en daarmee welkom in Canada, bijvoorbeeld als bezoeker en eventueel zelfs als "gewone" immigrant, maar NIET als vluchteling. Het kan net zo min als dat Canadezen naar de Verenigde Staten afreizen om zich daar als politiek vluchteling, of wat voor vluchteling dan ook, te laten registreren.

Elk jaar weer staan er in de statistiek duizenden vluchtelingen geregistreerd in Canada die toch als Amerikaans staatsburger binnenkomen. Dit afgelopen jaar was Nigeria het land met de meeste vluchtelingen naar Canada maar staatsburgers uit de Verenigde Staten waren nummer twee. Er lijkt dus iets niet te kloppen. Wat is er aan de hand?

Deze rare situatie is het gevolg van het principe dat een ieder die geboren is op Amerikaans grondgebied, ook automatisch Amerikaans staatsburger is. Dit is de basis van het "Jus Soli" principe dat in een aantal landen wordt gevolgd. Het recht van de grond, betekent dat letterlijk. Ook Canada hanteert dit principe trouwens, een gegeven waarmee velen ooit hun voordeel hebben gedaan. In Nederland, België en Duitsland geldt juist het "Jus Sanguinis" principe, dus de nationaliteit op basis van afstamming.

Hieruit kun je afleiden dat al die Amerikaanse staatsburgers die Canada dus als vluchteling binnenkomen, inderdaad minderjarigen zijn. Ze tellen wel mee als "Amerikaanse" vluchteling in Canada - maar ze worden in feite meegesleept door hun ouders die niet uit Amerika komen en zodoende wel aanspraak kunnen maken op de vluchtelingenstatus in Canada.

Er is hier dus geen sprake van een foefje, het is gewoon allemaal heel wettelijk. Het enige dat er aan de gang is dat men even moet weten hoe je de statistieken moet lezen om deze vreemde resultaten te begrijpen. Intussen vinden de Canadezen het erg vlijend dat al die "Amerikanen" aan het vluchten zijn naar Canada. Maar dus ... beter eerst even de achtergrond van dit bizarre statistieke fenomeen achterhalen.


Hoe ga je om met de overheid?

‎November‎ ‎14‎, ‎2018|Belastingen, Politiek, Canada, Beleefdheid

Als je in Canada bedrijfsmatig bezig wilt zijn, dan zul je beslist met de overheid te maken krijgen. Over het algemeen verloopt dat contact vrij vlot want Canada wil het bedrijfsleven aanmoedigen, niet tegenwerken.

Je zult al snel te maken krijgen met drie overheden. De federale, de provinciale en de gemeentelijke. De federale diensten zijn eigenlijk erg goed geregeld in Canada. Hier zijn de regels en dit of dat moet je doen. Je komt bijvoorbeeld bij de federale regering uit als je een BTW-nummer wilt hebben. Je kunt er ook terecht als je zaken wilt importeren of zelfs exporteren. Voor de heffing van een eventuele vennootschapsbelasting of ook inkomstenbelasting, inclusief voorheffingen en sociale lasten, ga je naar de federale belastingdienst.

De volgende instantie is de provinciale overheid. Om bijvoorbeeld je BV (corporation, INC) te laten registreren, kun je bij de provincie terecht. Veel vergunningen worden ook op provinciaal niveau verstrekt. Opvallend is dat  op het gebied van milieu er wel sterk wordt samengewerkt met de Federale overheid. Men stuurt je al snel door zodat het gehele proces als vrij gestroomlijnd zal overkomen.

Ook de gemeente heeft een vinger in de pap. Bij een beetje bedrijvigheid heb je bijvoorbeeld een business licence nodig en die haal je op het gemeentehuis. Wat voor licence je precies nodig hebt, dat zullen ze je beleefd en geduldig uitleggen. Je kunt er op rekenen met alle égards behandeld te worden. Ook kent men wachttijden niet.

Als je confrontaties met vrij onverschillige ambtenaren gewend bent (die de mensen graag van het kastje naar de muur sturen), dan zul je Canada erg verfrissend vinden. De ambtenaren, of dat nu federaal, provinciaal of gemeentelijk is, hebben over het algemeen hart voor de zaak en zijn goed getraind om je netjes, beleefd en vrolijk te helpen.

Je zag er misschien ooit tegenop om "weer" met ambtenaren te maken te krijgen? Nou, in Canada ligt dat echt anders. De verschillende overheden worden vrij bedrijfsmatig gerund en de werknemers laten dan ook een zekere trots zien. Iedereen wil zijn werk het liefst zo goed mogelijk doen. Opmerkelijk! Men staat echt klaar voor je.


Ook in Canada kun je een rijtjeshuis kopen

‎November‎ ‎5‎, ‎2018

Ofschoon veel mensen in Canada in een vrijstaand huis wonen, komt het vooral in de stedelijke gebieden voor dat mensen in een flat wonen. Of in een rijtjeshuis. Laten we daar nu eens naar kijken.

Het begrip rijtjeshuis is rekbaar. In Canada noemt men deze "attached houses", met andere woorden, ze zitten vast aan een ander huis. Dat gaat vaak met hele rijen tegelijk met allemaal dezelfde huizen maar soms ook verspringend in diepte, hoogte of inhoud. Je ziet ook vrij veel geschakelde bungalows, die vallen vaak ook wel onder dit begrip. De verwarrende term "townhouse" wordt wel gebezigd voor sommige types rijhuizen. Een half-vrijstaand huis of het laatste huis van een rij noemt men wel "semi-detached".

Rijhuizen kun je huren of kopen. Een vuistregel is dat de fraaiere rijhuizen alleen maar gekocht kunnen worden maar er zijn altijd uitzonderingen. Ook in Canada pakken institutionele investeerders soms een hele groep met rijhuizen en die zijn dan toch voor de verhuur.

Opvallend bij de eigendomsstructuur van rijhuizen is dat men deze over het algemeen onder het appartementsrecht schaart (als "condo/strata", zie schakeltje). Dit betekent dan dat iedere eigenaar deelhouder is van de grond en van de gemeenschappelijke elementen. Vaak hoort daar dan het dak bij, de buitenwanden, een eventuele parkeergarage, de voetpaden en de tuinaanleg.

Je bent dan ook automatisch lid van de eigenaarsvereniging, je betaalt een maandelijkse bijdrage, er zijn ledenvergaderingen, statuten, huisregels ... maar langs de andere kant hoef je je ook niet om het onderhoud van de buitenboel te bekommeren.

In de praktijk is het woongenot wel zo ongeveer hetzelfde, ongeacht of het geheel onder appartementsrecht staat of niet. Vooral bij oudere rijhuizen is het weer wel gebruikelijk dat ze niet onder het appartementsrecht vallen (want dat bestond vroeger niet eens). Dan ben je dus wel baas over je eigen grond, dak, buitenboel en zo. Dit is een voornaam verschil en daar moet je zeker van op de hoogte zijn.

De bouwkwaliteit van rijhuizen loopt zeer uiteen. Sommige zijn gehorig, andere zijn heel luxe afgewerkt, er zijn moderne en niet zo moderne, groot en klein. Komende van buiten Canada doe je er goed aan heel veel advies in te winnen over deze manier van wonen die hier heel anders geregeld is dan je misschien gewend bent.


Maak je maar vast op voor de Kerst

‎November‎ ‎1‎, ‎2018

(ingezonden) Nog bijna twee maanden te gaan tot "de Kerst" en geheel Canada is zich reeds eensgezind aan het voorbereiden op het jaarlijkse "verplichte" feest-der-feesten: de Kerst.

Het is me opgevallen dat de verjaardagen van de mensen nauwelijks worden gevierd, dat Sinterklaas niet eens wordt genoemd, Pasen herkent men slechts vaaglijk en Pinksteren al helemaal niet. In Canada wordt vrijwel alle vierdrift geconcentreerd op het Kerstfeest. Daar heb ik me behoorlijk op moeten aanpassen.

Zo herinner ik me nog goed dat een goedbedoelende winkelbediende mij in het begin vroeg of ik al klaar was voor de Kerst. Ik veronderstelde dat dit een filosofische vraag was waar men diepgaand op kan reageren. Maar nee, dat was het helemaal niet. Integendeel zelfs. Men bedoelde te vragen of je alle etenswaren, geschenken en versierselen al had aangeschaft voor "het feest". Met spiritualiteit heeft het absoluut niks te maken. De vraag komt telkens terug, men zegt zoiets als "Are you ready for Christmas?".

Bijna alle Canadezen zien uit naar de Kerst en vaak op vrij kinderlijke wijze. Men raakt ervan door het dolle heen - sommigen raken in een soort trance, lijkt het. Omdat er zoveel gedaan moet worden, gaan velen in een zekere stress-mode, zou ik zeggen. Behalve alle activiteiten en feestjes, loopt men dagen lang te racen om alle mogelijke dingen te kopen en te regelen.

Opvallend vind ik dat het Canadese kerstfeest volledig is ontaard in een hebzuchtfestijn. Kinderen weten niet beter dan dat er dan de cadeaus komen, daar draait het eigenlijk wel om. Volwassenen van alle geloofsstromingen, zelfs Joods, Moslim of Buddhist, werpen zich vol overgave op dit feest want dat hoort gewoon zo. Als je er niet aan mee wilt doen, reageert men vol ongeloof. Waarom zou je aan zo iets geweldigs nou niet willen meedoen.

Vaststaat dat het Kerstfeest voor vrijwel alle Canadezen helemaal niets meer met Christus heeft te maken. Als je het gesprek over de Kerst een wending wilt geven in de richting van het geloof waar het toch echt op gestoeld is, dan word je haast uitgelachen en je gezichtspunt wordt weggewuifd.

Natuurlijk ben je vrij er helemaal niet aan mee te doen want Canada is er erg trots op om zich een vrij land te noemen. Maar dan lig je er echt uit. Verstandiger lijkt mij om net te doen of je het ontaarde Kerstfeest ook het hoogtepunt van het jaar vindt.


Naar de kerk in Canada

‎November‎ ‎9‎, ‎2018

In de Verenigde Staten gaan velen wekelijks naar de kerk en wordt God in het openbaar vaak aangesproken (denk aan het veel gehoorde "God bless America") maar dit ligt in Canada compleet anders.

Zoals in de meeste Westerse landen, is het geloof snel op de achtergrond geraakt. Het kan en mag natuurlijk nog wel en er zijn prachtige kerken en ook veel moderne varianten waar men al dan niet hossend het Evangelie aan de man brengt. Deze "nieuwe" kerken doen het beter dan de traditionele kerken, die bijna elk jaar leden verliezen.

Er heerst, ook in Canada, vrijheid van religie. Voor nieuwkomers uit niet-Westerse landen heeft dit een enorme instroom van religieuze uitingen teweeggebracht. Naast kerken en synagogen zijn er dan ook veel tempels en moskeeën. Vooral in de steden zijn deze groot, opvallend en indrukwekkend waardoor deze ook een soort toeristische functie er bij hebben gekregen.

Gelukkig wordt er over en weer veel respect geuit voor de verschillende geloofsvormen in Canada. Men leeft in vrijheid met elkaar samen. Niet alleen bestaan die ouderwetse vetes tussen Protestant en Katholiek hier niet, maar ook de nieuwe en exotische geloofsuitingen krijgen alle ruimte. Veel zoekenden, ook jonge mensen, gaan eens een kijkje nemen bij een viering in een andere gezindte, wat op zich ook weer begrip en tolerantie helpt creëren.

Er zijn nog flink wat kerkgemeenschappen in Canada die geschoeid zijn op de beginselen van een Nederlandse kerk. Zo zijn er vanuit Nederlands-Protestantse hoek bijvoorbeeld de Netherlands-Reformed kerken, verspreid over het hele continent te vinden. Kijk er dan niet van op als de dominee een naam heeft als Heemstra, maar dat snel blijkt dat hij gewoon een tweede-generatie Canadees is die eigenlijk ook nog maar nauwelijks Nederlands praat. De tijden hebben, ook in Canada, niet stil gestaan.

Hoe dun het kerkelijk leven in Canada ook is geworden, de meeste mensen trouwen toch nog wel in de kerk. Of wat ook veel voorkomt dat de dominee het huwelijk inzegent op een andere plek dan in de kerk. Maar dus toch wel heel erg vaak met een vleugje van het vertrouwde geloof er bij.


Het ontzag voor de ziekenwagen

‎November‎ ‎16‎, ‎2018

Als je in Canada een ziekenwagen hoort aankomen, dan ga je helemaal aan de kant. Dit zit er bij Canadezen zo ingehamerd dat het behoorlijk overdreven lijkt hoe men terstond aan deze regel gehoor geeft.

Ongeacht of men in de weg zou staan van de aanstormende ziekenwagen, letterlijk iedereen op straat stuurt zijn auto snel helemaal naar de zijkant en dat gebeurt zonder aarzelen of zelfs zich maar af te vragen wat het nut van zo'n uitwijkmanoeuvre zou wezen. Zo wordt het op school al onderwezen en bij de rijopleiding. Het is dan ook een van de belangrijkste verkeersregels die men leert en volledig dient te respecteren.

Als Europeaan kijk je hier wat meewarig naar - want wij zijn juist gewend eerst eens te zien of die ziekenwagen nou echt onze kant op komt en of we eigenlijk zelfs wel in de weg staan - waarschijnlijk dus niet. Iedereen gaat zijn gangetje en het hinderlijke gegil van de sirene, dat leggen we min of meer naast ons neer. Nou, dat is even aanpassen in Canada. Die sirene betekent dat je terstond aan de kant moet. Doe je dat niet, dan krijg je boze blikken of gewoon een vette bon.

Uiteraard geldt dit ook voor politie- en brandweerwagens. Iedereen parkeert zijn auto zo snel mogelijk aan de kant en wacht beleefd tot de sirene weer weg is. Dan komt men heel voorzichtig weer op gang. Waarom voorzichtig? Er kan er nog een aankomen, die men misschien nog niet had gehoord.

Zo gaat het elke keer en het is haast lachwekkend te zien hoe slaafs iedereen dit ook echt telkens doet. Ook in druk verkeer, men gaat automatisch aan de kant. Het betekent natuurlijk wel dat de nooddiensten flink kunnen doorrijden en geen kostbare tijd verliezen met wachten op automobilisten die niet goed weten wat ze moeten doen. Het is een duidelijke zaak en daarom eigenlijk veiliger.

Er gelden trouwens ook strenge regels bij het passeren van een stilstaande politiewagen. Men mag daar niet met volle snelheid langsdenderen. Helaas is de toegestane passeersnelheid in elke provincie anders. De bedoeling van deze regel is om het werk van de politiebeambten wat veiliger te maken.

Je gaat beslist ook te maken krijgen met de schoolbus. Als die langs de kant van de weg staat met knipperende lichten, dan mag je er absoluut niet langs. Logisch natuurlijk, want er zijn kinderen aan het in- en uitstappen. En oversteken. Als je dan denkt dat er toch geen kinderen komen en dat je dus veilig de schoolbus kunt passeren, nou dan heb je het helemaal fout. Daar staan echt gigantische boetes op, met strafpunten er nog bij.


Per loterij Canada binnenkomen

‎November‎ ‎17‎, ‎2018

Af en toe lees je wel dat er in de VS zogenaamde "green cards" worden uitgegeven op basis van een loterij. De vraag is nu of er in Canada ook zo'n soort loterij is om als immigrant binnen te komen.

Nee, in Canada is er op zich geen Federale immigratie-loterij al lijkt het er soms wel een beetje op. Het lijdt geen twijfel dat immigratie-ambtenaren soms heel grof moeten schiften onder de telrijke aanvragen, zodat het eigenlijk toch wel een beetje aandoet als een loterij. Immers, het is onbegonnen werk alle aanvragen helemaal uit te vorsen. Zo worden vele er gewoon uitgekieperd omdat men nu eenmaal een quotasysteem moet hanteren.

Hoe goed je kansen op immigratie ook zijn, het laatste dat je wilt is dat je aanvrage ergens op de stapel terechtkomt en er dan heel lang blijft liggen. Om niet in de grijze massa terecht te komen, helpt het beslist met de juiste kruiwagen aan een bepaald loket terecht te komen.

Ofschoon er geen Federale immigratie-loterij is, zijn er wel enkele provincies, waar min of meer officieus toch een geluks-toelating kan plaatsvinden. Dat is zo in het geval dat men een bepaald feit door de vingers ziet alvorens een kandidaat toch aan te bevelen voor immigratie. Want, vergeet dat dus niet, het zijn de provincies die een aanbeveling doen bij de Federale immigratiedienst om een bepaald persoon toch toe te laten.

De Federale immigratiedienst neemt zo'n aanbeveling trouwens wel graag over maar er worden altijd nog een antecedentenonderzoek en een gezondheidsonderzoek verlangd, zelfs voor de meest geschikte kandidaten.

Het is nuttig om van te voren, nog voor je het aanvraagproces begint, min of meer te weten wat je kansen van succes zijn. Die zijn namelijk niet voor iedereen en in alle omstandigheden hetzelfde. Ons advies is dan ook om goede begeleiding in de arm te nemen ter maximalisering van je kansen.

Helemaal fout is het bijvoorbeeld om van immigratiestroom te wisselen als je al in het systeem bent opgenomen. Wie bijvoorbeeld toch voor provinciale nominatie kiest na in het federale systeem gestart te zijn, die maakt het zichzelf alleen maar moeilijker. We zeggen het dus nog één keertje: zoek goed advies.


Staken ze nu alweer?

‎November‎ ‎6‎, ‎2018

Er wordt in Canada heel wat afgestaakt. Het opmerkelijke eraan is dat het de best betaalden zijn, werknemers in een vakbond dus, die wel staken. De gewone werkers staken eigenlijk nooit.

Momenteel zijn de postbeambten weer onrustig. De vakbond, ook deels om het nut van zijn eigen bestaan te bewijzen, heeft stakingen uitgeroepen. Dat het in tijden dat er minder en minder post wordt verzonden niet zo'n bijzonder effectieve staking zal zijn, dat doet er niet toe. Men doet wat men kan om het openbaar leven toch zo flink mogelijk te verstoren. Het doel is, uiteraard, om wat voordeeltjes voor de leden door onderhandeling te kunnen forceren.

Bij de posterijen is het elke paar jaar prijs. In het onderwijs rommelt het ook vaak. Dat kan wel heel vervelend zijn voor werkende ouders die maar niet precies weten waar ze aan toe zijn. Werken de leraren of niet? Er ontstaat dan veel onrust, mensen kunnen zelf niet gaan werken want, tja, de kinderen. De vakbond heeft er niks mee te maken. Voor de leden moet er een voordeeltje geregeld worden.

Ook hinderlijk is het als het stadsvervoer stilvalt door een staking. Of ook als de reinigingsdienst het werk neerlegt. Ziekenverplegers staken soms ook. Overheidsinstellingen. Havenwerkers. Treinmachinisten. Ordehandhavers. Drankwinkelbedienden.  Luchtvaartleiders. Kenmerkend blijft dat het altijd vakbondsstakingen zijn. Men kijkt uitsluitend naar de eigen mensen. Een staking voor het algemeen belang, die bestaat niet.

En dat is raar. De meest schrijnende werkomstandigheden vind je niet onder de vakbondsleden. Die zitten er verhoudingsgewijs warmpjes bij met een aanzienlijk salaris en prima arbeidsvoorwaarden. Het zijn juist de gewone werkers die het maar moeilijk hebben. En daar wordt dus uit principe niets voor gedaan. De vakbonden, ooit begonnen om de werkomstandigheden van de armen te verbeteren, zijn ontaardt in een uitwas van de hebzuchtmachine.

Maar waarom staken de gewone werkers nooit, diegenen die dus niet in een vakbond zitten? Nou, da's nogal eenvoudig. Ze kunnen het zich niet veroorloven. Als ze niet werken, worden ze niet betaald. Velen zitten al aan de rand van het bestaansminimum dus die beslissing is snel gemaakt. Bovendien worden ze op staande voet ontslagen dus dat schiet ook niet echt op. Een vervanger is dan ook al snel gevonden door de werkgever.

Het stakingsmonster in Canada bestaat nog steeds. Let daar dan dus op als je hier van plan bent werknemers in te zetten. Het maakt heel veel uit of die in een vakbond zitten of niet. Immers, een vakbond hier zal niet aarzelen om je te nekken.


Trouwerij in Canada

‎November‎ ‎29‎, ‎2018

(ingezonden) Reeds enkele keren ben ik naar een trouwerij in Canada geweest. Dat gaat er heel anders aan toe dan ik gewend was. Er komt, bijvoorbeeld, nooit een gemeentehuis aan te pas.

Het meest opvallende van een Canadese trouwerij vind ik wel dat deze letterlijk overal kan plaatsvinden, dus niet alleen op een gemeentehuis, in de kerk of op een speciaal daartoe aangewezen trouwlocatie. Ik heb de indruk dat de meeste trouwerijen thuis plaatsvinden of althans in een huiselijke omgeving of zelfs in een restaurant, hotel, in een park, aan het strand of op een boot.

Ook vind ik het opvallend dat bijna alle huwelijken worden ingezegend door een religieus ambtsdrager en dus niet door een ambtenaar van de burgerlijke stand of iemand die daartoe is aangewezen. De trouwakte wordt opgemaakt door de geestelijke en deze is, na registratie, ook helemaal officieel. Het is trouwens wel mogelijk om geheel niet-religieus te trouwen maar dat doen er maar weinigen.

Wat niet-religieuzen dan juist doen is om de geestelijke te vragen de verwijzingen naar het geloof achterwege te laten. Waar het dan vaak op neer komt is dat er toch mensen aanwezig zijn die daar aanstoot aan zouden kunnen nemen, en dan wordt er alsnog een gebed of andere Godsverwijzing ingevoegd, misschien ook vanuit het principe "baat het niet, dan schaadt het ook niet".

Waar ik me als vrijgevochten persoon heel erg aan stoor is dat bijna alle vrouwen de naam van de man overnemen bij een huwelijk. In Canada vindt er dan een officiële volledige naamsverandering plaats, met uitwissing van de meisjesnaam. Dit moet nog een achterlijk overblijfsel zijn van de tijd dat de vrouw het bezit werd van de man - anders kan ik het niet zien.

Aangezien de meeste huwelijken, statistisch gezien, ooit stranden, leidt dat dan dus tot de echt idiote situatie dat er veel gescheiden vrouwen zijn die de naam van hun "ex" nog hebben. Ze kunnen dat dan wel weer met heel veel pijn en moeite terug laten veranderen ... maar wat een gedoe. Overigens nemen mannen nooit de achternaam van hun nieuwe vrouw - en dat bewijst mijn punt dan toch?

Zoals bijna overal, volgt er op de huwelijksvoltrekking een feest, vaak met eten, drank en dans. Men kan het zo bont maken als men wil. Ik geloof dat dit overal op aarde wel ongeveer volgens hetzelfde principe verloopt. Beslist een aanradertje dus: bezoek eens een Canadese trouwerij.


image79